برچسب: سلامت

کنجکاوی در مورد افزایش طول عمر انسان ممکن است امروزه به ویژه در بین برخی از علاقه‌مندان به فناوری قابل مشاهده باشد، اما مردم هزاران سال است که مجذوب ایده چشمه جوانی پایدار یا حتی جاودانگی بوده‌اند.

برخی از رویکردهایی که به شدت توسط شواهد علمی پشتیبانی می‌شوند، مانند رژیم غذایی دقیق برای سلامتی و طول عمر، می‌توانند به طور مداوم دنبال شوند.

بررسی چگونگی شکل‌گیری طول عمر توسط محیط

کار جدید آزمایشگاه اسکات لیزر، دکترا، در بخش فیزیولوژی مولکولی و یکپارچه در دانشکده پزشکی دانشگاه میشیگان، پیوندهای قابل توجهی را بین یک ژن مرتبط با طول عمر، تأثیرات محیطی و رفتار برجسته می‌کند. این یافته‌ها به محققان کمک می‌کند تا به کشف مسیرهای بیولوژیکی که ممکن است برای افزایش طول عمر استفاده شوند، نزدیک‌تر شوند و در عین حال از جنبه‌های ناراحت‌کننده استراتژی‌های فعلی اجتناب کنند.

مطالعات کرم‌ها نشان می‌دهد که چگونه نشانه‌ها بر طول عمر تأثیر می‌گذارند

اولین مطالعه که در PNAS منتشر شده است، از ارگانیسم مدل C. elegans (گونه‌ای از کرم که به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته است) برای بررسی چگونگی تأثیر سیگنال‌های محیطی و دسترسی به غذا بر طول عمر استفاده می‌کند.

لیزر گفت: “باور کنید یا نه، بیشتر ایده‌های اصلی و انواع متابولیسمی که ما مطالعه می‌کنیم از کرم‌ها تا انسان‌ها حفظ شده‌اند.”

او توضیح داد که هم انسان‌ها و هم کرم‌ها در پاسخ به آنچه در اطراف خود حس می‌کنند، هورمون‌هایی از جمله آدرنالین یا دوپامین آزاد می‌کنند. نورون‌های کرم‌ها به محیط اطراف خود به شیوه‌ای تقریباً مشابه واکنش نشان می‌دهند و باعث تغییرات فیزیولوژیکی می‌شوند. تحقیقات گذشته نشان داده است که استرس مربوط به محدودیت دسترسی به غذا می‌تواند بقا را افزایش دهد.

کار قبلی اسکات پلچر، همکار لیزر در دانشگاه میشیگان، روی مگس‌ها نشان داد که صرفاً بو کردن غذا می‌تواند این مزیت بقا را خنثی کند.

لمس با مسیرهای طول عمر تداخل دارد

لیزر، دکتر الیزابت کیتو، رهبر پروژه، و دکتر صفا بیدون، همکار، این سوال را مطرح کردند که آیا سایر تجربیات حسی، مانند لمس، ممکن است پیامدهای افزایش طول عمر ناشی از محدودیت غذایی را نیز کاهش دهند و اگر چنین است، چه مکانیسم‌هایی ممکن است در این امر دخیل باشند.

برای بررسی این موضوع، آنها کرم‌ها را روی لایه‌ای از مهره‌ها قرار دادند که حس E. coli را که معمولاً هنگام تغذیه با آن مواجه می‌شوند، تقلید می‌کرد. این نشانه لمسی ملایم برای سرکوب فعالیت یک ژن مرتبط با طول عمر در روده (fmo-2) کافی بود و افزایش طول عمر را که معمولاً با محدودیت غذایی ایجاد می‌شود، کاهش داد.

لیزر پیش از این در سال ۲۰۱۵ نشان داده بود که fmo-2 برای افزایش طول عمر در پاسخ به محدودیت غذایی، هم لازم و هم کافی است. او توضیح داد: “آنزیم fmo-2 متابولیسم را تغییر می‌دهد و در نتیجه طول عمر را افزایش می‌دهد. بدون آنزیم، محدودیت غذایی منجر به طول عمر بیشتر نمی‌شود.”

آزمایش‌های آنها نشان داد که لمس، یک مدار عصبی را فعال می‌کند که سیگنال‌های سلول‌های آزادکننده دوپامین و تیرامین را تغییر می‌دهد. این امر القای fmo-2 روده‌ای را کاهش می‌دهد و مزایای طول عمر رژیم‌های غذایی محدود را کاهش می‌دهد.

• امید به رشد مجدد اندام با ۱ پروتئین

پتانسیل دستکاری مکانیسم‌های طول عمر

به گفته لیزر، مهمترین پیامد برای سلامت انسان این است که این مدارها به طور بالقوه قابل تنظیم هستند. “اگر می‌توانستیم fmo-2 را بدون گرفتن غذا القا کنیم، می‌توانستیم پاسخ استرس را فعال کنیم و مغز شما را فریب دهیم تا شما را به عمر طولانی برساند.”

با این حال، قبل از اینکه این امر امکان‌پذیر شود، محققان باید نقش‌های دیگری را که fmo-2 در موجودات زنده ایفا می‌کند، درک کنند.

اثرات رفتاری آنزیم fmo-2

در یک مطالعه جداگانه که در Science Advances منتشر شد، این تیم دریافت که این آنزیم به روش‌های واضح و قابل اندازه‌گیری بر رفتار تأثیر می‌گذارد. کرم‌هایی که برای بیان بیش از حد fmo-2 مهندسی شده بودند، واکنش کمی به تغییرات مثبت یا منفی در محیط اطراف خود نشان دادند. آنها از باکتری‌های بالقوه خطرناک عقب‌نشینی نکردند و پس از یک دوره کوتاه گرسنگی، مانند کرم‌های معمولی برای تغذیه مکث نکردند.

کرم‌هایی که به طور کامل فاقد fmo-2 بودند، محیط خود را کمتر از کرم‌های معمولی کاوش کردند. هر دوی این تغییرات رفتاری ناشی از تغییر متابولیسم تریپتوفان بود. لیزر گفت: “هرگونه مداخله‌ای برای افزایش طول عمر عوارض جانبی خواهد داشت – و ما فکر می‌کنیم یکی از عوارض جانبی رفتاری خواهد بود. با درک این مسیر، می‌توانیم مکمل‌هایی را برای جبران برخی از این اثرات رفتاری منفی ارائه دهیم.”

مسیرهای تحقیقاتی آینده

لیزر قصد دارد به بررسی چگونگی تعامل مغز، متابولیسم، رفتار و سلامت ادامه دهد، با هدف حمایت از توسعه داروهایی که این مسیرهای طبیعی را هدف قرار می‌دهند. “بررسی تمام سیگنال‌های منفردی که مغز ما از روده به آنها پاسخ می‌دهد، حوزه‌ای داغ اما نه چندان شناخته شده است.”

فصل سیخ شدن مو است. با نزدیک شدن به شب، کاهش دما و پخش فیلم‌های ترسناک روی صفحه نمایش، بیشتر اوقات سیخ شدن موهای بلند شده را در بازوهایتان احساس خواهید کرد. اما چرا موی بدن ما سیخ می‌شود؟

سیخ شدن مو چگونه اتفاق می‌افتد

سیخ شدن مو ابزار ارزشمندی برای بسیاری از حیوانات است. آنها پستاندارانی با خز ضخیم را با به دام انداختن هوا در نزدیکی پوستشان گرم نگه می‌دارند یا به بزرگتر به نظر رسیدن آنها هنگام رویارویی با رقیب کمک می‌کنند. با این حال، در انسان، طیف گسترده‌ای از احساسات نیز می‌توانند باعث سیخ شدن مو شوند. همه این اشکال مختلف سیخ شدن مو به دلیل همکاری مجموعه‌ای از انواع مختلف سلول در پوست ما رخ می‌دهد.

سیخ شدن مو زمانی اتفاق می‌افتد که سلول‌های عضلانی در پوست ما به نام عضلات راست کننده مو (APM) منقبض می‌شوند. آنها این کار را زمانی انجام می‌دهند که سیگنال‌هایی از سلول‌های عصبی مجاور دریافت می‌کنند. APMها به فولیکول‌های مو در پوست ما متصل هستند. انقباض، این فولیکول‌ها را می‌کشد و باعث می‌شود موها به سمت بالا بروند. این حرکت باعث می‌شود پوست ما مور مور شود. به طور خلاصه، سلول‌های عصبی به سلول‌های عضلانی دستور می‌دهند که منقبض شوند و باعث می‌شوند فولیکول‌های موی ما سیخ سیخ شوند.

چگونه مغز شما باعث ایجاد برآمدگی می‌شود

سلول‌های عصبی که پاسخ مور مور شدن را آغاز می‌کنند، بخشی از سیستم عصبی خودکار ما هستند – مسئول پاسخ‌های جنگ یا گریز ما. این سیگنال‌های عصبی با آزاد کردن پیام‌رسان‌های شیمیایی مانند اپی‌نفرین، نحوه عملکرد بدن ما را در پاسخ به محیط تغییر می‌دهند. اگر با یک شکارچی روبرو شویم، این سیگنال‌ها در پاسخ، جریان خون و اکسیژن را در بدن ما تغییر می‌دهند. اگر دما افزایش یابد، سلول‌های عصبی پوست ما را هدایت می‌کنند تا شروع به تعریق کند و بدن را خنک کند.

سیستم عصبی ما نه تنها به تهدیدها یا تغییر دما، بلکه به سایر محرک‌های محیطی نیز پاسخ می‌دهد. جاناتان مک‌فترس، محقق مستقلی که در دانشگاه دورهام چندین مقاله در مورد سیخ سیخ شدن مو منتشر کرده است، می‌گوید: “ما همیشه دچار مور مور شدن می‌شویم. ما در نظارت بر بدن خود خیلی خوب نیستیم و اغلب اوقات متوجه آنها [مورمور شدن] نمی‌شویم.”

فیلم‌های ترسناک یا داستان‌های ترسناک نیز سیستم عصبی خودکار ما را به کار می‌اندازند و ترشح اپی‌نفرین را تحریک می‌کنند. برای این بخش از مغز شما، تعقیب شدن توسط یک تهدید در زندگی واقعی و دیدن یک قاتل چاقو به دست روی صفحه نمایش تفاوت چندانی ندارند. احساسات مرتبط با مورمور شدن همچنین می‌توانند در کنار رویدادهای کم‌خطرتر، مانند موسیقی زیبا یا آشناپنداری، ظاهر شوند. این پاسخ‌ها کمتر شناخته شده‌اند، اما بعداً به بررسی آن خواهیم پرداخت.

• چرا زنان بیشتر از مردان عمر می‌کنند؟

مورمور شدن صرف نظر از محرک‌ها یکسان است. چه بدن ما به تغییرات دما پاسخ دهد و چه به ترن هوایی عاطفی، انواع مورمور شدن‌هایی که پوست ما ایجاد می‌کند، یکسان باقی می‌مانند. مک‌فترس می‌گوید: “پوست شما واقعاً جالب و شگفت‌انگیز است. این یک چیز سفت و بی‌حرکت روی بدن شما نیست که فقط از عضلات شما محافظت کند. پوست شما در حال حرکت است و همیشه در حال تغییر است. کشیده می‌شود، فشرده می‌شود، ضخیم‌تر می‌شود، نازک‌تر می‌شود و موهای اطراف خود را تغییر می‌دهد تا دمای بدن شما را تنظیم کند و چیزها را داخل و خارج نگه دارد.”

این سیم‌کشی پویا در پوست ما به اطلاعاتی که حواس ما درک می‌کنند پاسخ می‌دهد. مک‌فترس می‌گوید چه یک فیلم ترسناک باشد و چه افت دما، پیام یکسان است: “این چیزی است که می‌تواند آسیب‌زا باشد؛ چیزی در محیط می‌تواند تغییر کند. شما باید نحوه عملکرد خود را تغییر دهید.”

مور مور شدن در حیواناتی که موهای بدن ضخیم‌تری دارند، مشهودتر است. با این حال، مک‌فترس پیشنهاد می‌کند که نباید مور مور شدن در انسان‌ها را به عنوان یک بقایای کاملاً بی‌اهمیت از زمانی که انسان‌های پرموتری بودیم، در نظر بگیریم.

مک‌فترس می‌گوید مور مور شدن «با تغییرات دمای پوست شما مرتبط است». این تغییرات عمده نیستند، اما مک‌فترس می‌گوید مورمور شدن ناشی از سرما در یک ناحیه از بدن معمولاً در کل بدن رخ می‌دهد.

او می‌گوید: “اگر یک کیسه یخ روی ران شما بگذارم، دمای ران شما را تغییر داده‌ام و می‌توانم ببینم که نواحی مختلف پوست شما و بدن شما در پاسخ به آن، کمی تغییر دما می‌دهند.” از سوی دیگر، مورمور شدن ناشی از قلقلک، پاسخی بسیار موضعی‌تر است.

سیخ شدن مو و «لرز»

سیخ شدن مو ساده‌ترین چیزی نیست که بتوان مطالعه کرد، تا حدودی به این دلیل که اغلب بدون اینکه متوجه شویم اتفاق می‌افتد. چالش دیگر این است که محققان اغلب پاسخ‌های فیزیولوژیکی، مانند سیخ شدن مو، را با واکنش‌های احساسی ذهنی‌تر، مانند «لرز سرد» اشتباه می‌گیرند.

این لرزها که به آنها لرزش نیز گفته می‌شود، جدا از احساس سرما در هنگام تب، امواج سوزناک احساسات لذت‌بخشی هستند که اغلب توسط هنر، مانند آهنگ‌ها یا سمفونی‌های قدرتمند، برانگیخته می‌شوند. مک‌فترس خاطرنشان می‌کند که دانشمندان لرز را با سیخ شدن مو مرتبط می‌دانند، اما در حالی که سیخ شدن مو یک واکنش فیزیکی است که می‌توانیم ببینیم و احساس کنیم، لرز یک تجربه ذهنی‌تر است.

مک‌فترس می‌گوید که ثبت پوست و سیستم عصبی نشان می‌دهد که عملاً هیچ اندازه‌گیری وجود ندارد که هیچ تفاوتی را در طول سیخ شدن مو ثبت کند. تقریباً نیمی از مواقعی که افراد احساس لرز را گزارش می‌کنند، در پاسخ هیچ سیخ شدن مویی ندارند. او می‌گوید: “رابطه بین لرز و مورمور شدن مو به تن هیچ است.”

چه مو به تنتان سیخ شود و چه با صدای بلند همخوانی، باد سرد، یا در طول انتقام یک عضو نفرین‌شده و خونخوار از مردگان متحرک، فقط بدانید که آنها راه مغز شما برای گفتن به بدنتان هستند که اتفاق قابل توجهی در نزدیکی‌تان در حال رخ دادن است. سیستم عصبی خودکار ما به ما کمک کرد تا از شکارچیان ماقبل تاریخ جان سالم به در ببریم و در فیلم بعدی «اره» نیز به ما کمک خواهد کرد.

اهدای خون، پلاسما، اعضا و حتی کل بدن هر ساله جان‌های بی‌شماری را نجات می‌دهد. اما با یک مطالعه آزمایشی جدید از دانشگاه کلگری کانادا، کوتاه کردن ناخن پا نیز می‌تواند به یک عضو نجات‌بخش بدن تبدیل شود.

این تیم در حال جمع‌آوری کمک‌های مالی برای ناخن پا (فقط از کانادایی‌ها) برای مطالعه نوعی سرطان است که از پاهای ما ناشی می‌شود – سرطان ریه. در حالی که سیگار کشیدن بزرگترین علت سرطان ریه است، این نوع تهاجمی بیماری می‌تواند در کسانی که هرگز سیگار نکشیده‌اند نیز ایجاد شود. یکی از این بیماران، وکیل امی بوسیو است که تنها در ۴۷ سالگی پس از ابتلا به سرفه‌های آزاردهنده، بیماری‌اش تشخیص داده شد.

نشان دادن سرطان ریه

بوسیو در بیانیه‌ای گفت: “من هرگز سیگار نکشیدم، هرگز. من به طور مغذی غذا خوردم و تناسب اندامم را حفظ کردم. با خودم فکر کردم، نمی‌توانم سرطان ریه داشته باشم. این لحظه بسیار تکان‌دهنده بود. لحظه‌ای فاجعه‌بار. هیچ کلمه‌ای برای توصیف آن وجود ندارد.”

او پس از ترک حرفه وکالت خود برای تمرکز بر درمان، دنیای دکتر آرون گودرزی را پیدا کرد. این بیوشیمیست رهبری یک تیم میان‌رشته‌ای از دانشمندان در دانشگاه کلگری را بر عهده دارد که به بررسی علل محیطی سرطان ریه، از جمله قرار گرفتن در معرض رادون، می‌پردازند. این گاز طبیعی بی‌بو و بی‌رنگ است، اما رادیواکتیو نیز می‌باشد. پس از استعمال دخانیات، رادون دومین علت اصلی سرطان ریه است.

با این حال، قوانین حاکم بر برنامه‌های غربالگری سرطان ریه در کانادا نمی‌تواند قرار گرفتن در معرض رادون را به عنوان یکی از معیارهای خطر در نظر بگیرد، زیرا تعداد کمی از افراد می‌توانند به طور قابل اعتمادی قرار گرفتن در معرض رادون خود را در طول دهه‌ها گزارش دهند، همانطور که می‌توانند تعداد سال‌های مصرف دخانیات خود را گزارش دهند.

• آیا میکروبیوم روده شما می‌تواند بر خلق و خوی شما تأثیر بگذارد؟

ناخن پا

راه حل بالقوه؟ ناخن‌های پا. دکتر گودرزی در حال حاضر در حال استخدام برای یک مطالعه بزرگتر است که می‌تواند برخی از شکاف‌های اطلاعاتی مهم را برای تخمین خطر ابتلا به سرطان ریه در فرد به دلیل قرار گرفتن در معرض رادون در دراز مدت پر کند. برای دستیابی به این هدف، او به ناخن‌های پای کانادایی‌ها نیاز دارد.

گودرزی گفت: “ما دریافته‌ایم که ناخن‌های پای ما اطلاعات بلندمدتی در مورد میزان مواجهه ما با سموم رادیواکتیو در محیط زیست مانند گاز رادون را در خود نگه می‌دارند. آنها یکی از بایگانی‌های بدن ما از مواجهه‌های گذشته هستند.» «پس از استنشاق رادون، به سرعت به نوع خاصی از سرب رادیواکتیو تبدیل می‌شود. بدن شما با سرب رادیواکتیو حاصل از رادون مانند تمام سرب‌ها رفتار می‌کند و آن را در بافت‌هایی مانند پوست، مو و ناخن که به آرامی تجزیه می‌شوند، ذخیره می‌کند.”

در یک مطالعه اثبات مفهوم (یا آزمایشی) که اکتبر در مجله Environment International منتشر شد، گودرزی و دکتر مایکل ویزر، محقق اصلی مشترک، نشان می‌دهند که اندازه‌گیری سرب رادیواکتیو در ناخن‌های پا راهی مفید برای تخمین مواجهه طولانی‌مدت با رادون است.

ویزر، فیزیکدان دانشگاه کلگری، گفت: “ما معتقدیم که یک روش کمی و قابل اعتماد برای اندازه‌گیری مواجهه طولانی‌مدت با رادون در سطح فردی کشف کرده‌ایم.ما از ترکیبی از اپیدمیولوژی دوز تابش شخصی‌سازی‌شده و طیف‌سنجی جرمی رقت ایزوتوپ برای ارزیابی اندازه‌گیری‌های فوق حساس محصول واپاشی رادون استفاده کردیم. ما ایزوتوپ‌های سرب را در بریده‌های ناخن پا آزمایش کردیم و ثابت کردیم که می‌توانند به عنوان یک روش کمی برای آشکارسازی قرار گرفتن در معرض رادون در طول عمر در سطح فردی عمل کنند.”

شرکت‌کنندگان در مطالعه آزمایشی از بین هزاران نفری که قبلاً در مطالعه ملی بزرگ رادون تخلیه کانادا شرکت داشتند، انتخاب شدند. برای ادامه مطالعه این اثرات در یک مطالعه بزرگتر، محققان امیدوارند تا 10000 نفر را از سراسر کانادا جذب کنند. شرکت‌کنندگان در مطالعه باید خانه‌های خود را از نظر رادون آزمایش کنند و سپس بریده‌های ناخن پای خود را برای تجزیه و تحلیل جمع‌آوری و ارسال کنند.

گودرزی گفت: “اگر این آزمایش اعتبارسنجی مؤثر باشد، می‌تواند چشم‌انداز آینده پیشگیری از سرطان در کانادا را متحول کند. داده‌ها شواهدی را تشکیل می‌دهند که می‌تواند منجر به گنجاندن بیماران بیشتری شود که سرطان ریه آنها ناشی از دود دخانیات نیست، در غربالگری و تشخیص زودهنگام بالقوه نجات‌بخش.”

در مطالعه‌ی آزمایشی، تیم تحقیقاتی متوجه شد که از هر پنج نفری که در کانادا به سرطان ریه مبتلا می‌شوند، دو نفر معیارهای غربالگری فعلی را ندارند و نیمی از آنها هرگز سیگار نکشیده‌اند و نیمی دیگر نیز آنقدر کم یا خیلی وقت پیش سیگار کشیده‌اند که نمی‌توان تنها دخانیات را عامل آن دانست.

بوسیو گفت: “مردم باید درک کنند که هر کسی که ریه دارد می‌تواند به سرطان ریه مبتلا شود. من از تحقیقاتی که آزمایشگاه گودرزی انجام می‌دهد، قدردانی می‌کنم.”

کاملاً واضح است که زنان به طور متوسط ​​​​بیشتر از مردان عمر می‌کنند. این الگو در بیشتر کشورها و دوره‌های تاریخی صادق است. اگرچه این شکاف طول عمر بین دو جنس در برخی کشورها به دلیل بهبود شرایط زندگی و پیشرفت‌های پزشکی کمی کاهش یافته است (اما در برخی دیگر افزایش یافته است)، اما طبق تحقیقات جدید، بعید است که به این زودی‌ها از بین برود.

علل این شکاف ریشه عمیقی در تاریخ تکامل دارد و می‌توان آن را در چندین گونه جانوری دیگر، نه فقط انسان، مشاهده کرد. پستانداران ماده به طور متوسط ​​​​12 درصد بیشتر از مردان عمر می‌کنند و استراتژی‌های جفت‌گیری نقش مهمی در آن ایفا می‌کنند. این یافته‌ها در مطالعه‌ای در مجله Science Advances منتشر شده است، به تفصیل شرح داده شده است.

XX در مقابل XY

در میان گونه‌های پستانداران، از بابون‌ها و گوریل‌ها گرفته تا انسان‌ها، ماده‌ها معمولاً بیشتر از نرها عمر می‌کنند. با این حال، این الگو در سراسر قلمرو حیوانات جهانی نیست. نرها در چندین گونه پرنده، حشره و خزنده، جنس با طول عمر بیشتر هستند.

یک توضیح ژنتیکی برای این شکاف، به نام فرضیه جنسیت ناهمگن، به تفاوت در کروموزوم‌های جنسی اشاره دارد. پستانداران ماده عموماً دو کروموزوم X دارند، در حالی که نرها فقط یک کروموزوم X و یک کروموزوم Y دارند که آنها را به جنس هتروگامتیک تبدیل می‌کند. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که ماده‌ها ممکن است به دلیل داشتن دو کروموزوم X از برخی جهش‌های ژنتیکی مضر محافظت شوند. اگرچه، ماده‌ها در پرندگان جنس هتروگامتیک هستند و یک کروموزوم Z و یک کروموزوم W دارند.

برای مقایسه طول عمر در پستانداران و پرندگان، تیم تحقیق از سوابق ۱۱۷۶ گونه پرنده و پستاندار در باغ‌وحش‌های سراسر جهان استفاده کرد. آنها کاهش طول عمر را مشاهده کردند که از فرضیه جنس هتروگامتیک و این ایده که دو کروموزوم X می‌تواند مزیت ژنتیکی ایجاد کند، پشتیبانی می‌کند.

در پستانداران، اکثریت (۷۲ درصد) ماده‌ها به طور متوسط ​​۱۲ درصد بیشتر عمر کردند. در اکثر گونه‌های پرندگان (۶۸ درصد)، نرها به طور متوسط ​​پنج درصد بیشتر عمر کردند. این مطالعه تغییرات جالبی را نیز یافت.

یوهانا استارک، یکی از نویسندگان این مطالعه و انسان‌شناس تکاملی در موسسه انسان‌شناسی تکاملی ماکس پلانک در آلمان، در بیانیه‌ای گفت: “برخی از گونه‌ها خلاف الگوی مورد انتظار را نشان دادند. به عنوان مثال، در بسیاری از پرندگان شکاری، ماده‌ها هم بزرگتر و هم عمر طولانی‌تری نسبت به نرها دارند. بنابراین کروموزوم‌های جنسی فقط می‌توانند بخشی از داستان باشند.”

• دانشمندان راهی برای حمله بدن به سرطان پیدا کردند

این دنیایی است که نرها، نرها را می‌خورند

استراتژی‌های تولید مثلی نیز نقش داشتند، نه فقط ژنتیک. از طریق انتخاب جنسی، نرها به طور خاص راه‌هایی برای برجسته شدن در میان جمعیت ایجاد می‌کنند، از جمله پرهای رنگارنگ، رقص‌های جفت‌گیری یا صداهای منحصر به فرد که می‌تواند موفقیت تولید مثلی را افزایش دهد. با این حال، این موارد می‌توانند طول عمر آنها را کوتاه کنند.

داده‌های این مطالعه از این فرض پشتیبانی می‌کند. در پستانداران چندهمسری که رقابت شدیدی برای جفت‌گیری دارند، نرها معمولاً زودتر از ماده‌ها می‌میرند. در مقایسه، بسیاری از پرندگان تک‌همسر هستند، بنابراین فشار رقابتی کمتر است. به نظر می‌رسد این به نوبه خود به آنها کمک می‌کند تا عمر طولانی‌تری داشته باشند. به طور کلی، تفاوت طول عمر در گونه‌های تک‌همسری کمترین بود، در حالی که چندهمسری و تفاوت‌های اندازه قابل توجه با مزیت بیشتر برای ماده‌ها مرتبط بود.

فرزندپروری نیز نقش دارد. این تیم شواهدی یافت که نشان می‌دهد جنسی که زمان بیشتری را صرف پرورش فرزندان می‌کند، تمایل به زندگی طولانی‌تر دارد. برای پستانداران، این معمولاً ماده‌ها هستند. در گونه‌های با طول عمر بالا مانند نخستی‌سانان، این احتمالاً یک مزیت انتخابی است. اگر ماده‌ها تا زمانی که فرزندان آنها مستقل یا از نظر جنسی بالغ شوند، زنده بمانند، در نهایت گونه وضعیت بهتری خواهد داشت.

ریشه‌های عمیق تکاملی

یکی دیگر از نظریه‌های دیرینه، فشارهای محیطی است. تصور می‌شود که وقایع طبیعی مانند شکار، عوامل بیماری‌زا یا آب و هوای سخت، شکاف‌های طول عمر بین نرها و ماده‌ها را ایجاد می‌کنند.

برای آزمایش این نظریه محیطی، این تیم جمعیت‌های باغ‌وحش را بررسی کرد، جایی که این نوع فشارها تا حد زیادی وجود ندارند. حتی بدون شکارچیان یا بلایای طبیعی، شکاف‌های طول عمر همچنان ادامه داشت. مقایسه جمعیت‌های باغ‌وحش و وحشی نشان داد که این شکاف‌ها اغلب در باغ‌وحش‌ها کمتر بودند، اما به ندرت از بین می‌رفتند. این مقایسه باغ‌وحش، وضعیت طول عمر انسان را منعکس می‌کند، زیرا پیشرفت در پزشکی و شرایط زندگی، شکاف طول عمر را کاهش داده است، اما به طور کامل از بین نبرده است.

به گفته این تیم، این یافته‌ها نشان می‌دهد که تفاوت‌های جنسیتی در طول عمر، یک فرآیند عمیقاً تکاملی است. این فرآیند توسط انتخاب جنسی و سرمایه‌گذاری والدین شکل می‌گیرد، در حالی که تفاوت‌های ژنتیکی در تعیین جنسیت (مانند کروموزوم‌ها) نیز ممکن است نقشی داشته باشند. در حالی که عوامل محیطی بر میزان این تفاوت‌ها تأثیر می‌گذارند، اما آنها را به طور کامل از بین نمی‌برند.

در نهایت، امید به زندگی بین دو جنس نه تنها محصول محیطی است که در آن بزرگ شده‌ایم، بلکه بخشی از تاریخ تکاملی ماست و احتمالاً همچنان وجود خواهد داشت.

محققان با تحریک دو مسیر ایمنی کلیدی، موفق شدند تومورهای «سرماخوردگی ایمنی» را به تومورهای واکنشی تبدیل کنند که بدن می‌تواند به آنها حمله کند. این درمان حافظه ایمنی بادوامی ایجاد کرد که نویدبخش کنترل طولانی‌مدت سرطان است.

دانشمندان بیمارستان کودکان جانز هاپکینز در مجموعه‌ای از آزمایش‌ها با استفاده از مدل‌های موشی سرطان‌های سینه، پانکراس و ماهیچه، شواهد جدیدی را کشف کردند که تقویت دفاع ایمنی طبیعی بدن می‌تواند هم از بازگشت سرطان جلوگیری کند و هم میزان بقا را بهبود بخشد.

حمله بدن به سرطان

این تحقیق که اخیراً در Nature Immunology منتشر شده، بر یافتن راه‌های جدید برای کمک به سیستم ایمنی در تشخیص و از بین بردن تومورهایی که معمولاً از تشخیص فرار می‌کنند، متمرکز شده است.

بسیاری از تومورهای بدخیم به عنوان سرکوب‌کننده سیستم ایمنی یا «سرماخوردگی ایمنی» توصیف می‌شوند، زیرا سیستم دفاعی بدن آنها را به عنوان تهدید تشخیص نمی‌دهد. بیماران مبتلا به این تومورهای «سرماخوردگی» اغلب به درمان‌های سنتی پاسخ ضعیفی می‌دهند و نتایج مطلوب‌تری دارند. تیم جان هاپکینز شروع به کشف چگونگی تبدیل این تومورهای سرد ایمنی به تومورهای “داغ ایمنی” کرد که در برابر حمله سلول‌های ایمنی مانند سلول‌های B و سلول‌های T واکنش‌پذیرتر هستند. انجام این کار می‌تواند شیمی‌درمانی و ایمونوتراپی را بسیار مؤثرتر کند.

محققان با تکیه بر مطالعات قبلی خود در مورد سرطان سینه، پیشنهاد کردند که تحریک محیط تومور با مواد فعال‌کننده سیستم ایمنی می‌تواند قدرت و سازماندهی ساختارهای لنفاوی ثالثیه (TLSs)، مراکز تخصصی که سلول‌های ایمنی در آنها جمع می‌شوند و حمله به سرطان را هماهنگ می‌کنند، بهبود بخشد.

TLSها خوشه‌هایی از لنفوسیت‌ها هستند که در مناطقی از التهاب مزمن، از جمله تومورهای داغ ایمنی، ظاهر می‌شوند. وجود آنها به شدت با نتایج درمانی بهتر و بقای طولانی‌تر مرتبط است زیرا به هماهنگی یک پاسخ ایمنی متمرکز کمک می‌کنند.

برای آزمایش ایده خود، این تیم شرایط یک محیط تومور غنی از TLS را بازسازی کرد تا مشخص کند کدام سیگنال‌ها باعث تشکیل TLS می‌شوند. سپس آنها این سیگنال‌ها را با استفاده از دو مولکول محرک ایمنی (آگونیست) که برای فعال کردن پروتئین STING و گیرنده لنفوتوکسین بتا (LTβR) طراحی شده بودند، به تومورهای موش‌هایی که فاقد TLS بودند، وارد کردند.

هنگامی که هر دو پروتئین با هم فعال شدند، سیستم ایمنی واکنش سریع و قدرتمندی نشان داد. سلول‌های T کشنده (سلول‌های T CD8+) به سرعت وارد عمل شدند و رشد تومور را سرکوب کردند، در حالی که ونول‌های اندوتلیال بلند جدید – رگ‌های خونی تخصصی که به سلول‌های ایمنی اجازه ورود به بافت‌ها را می‌دهند – شروع به تشکیل کردند. این رگ‌ها به عنوان دروازه عمل کردند و تعداد زیادی از سلول‌های T و B را قادر ساختند تا به داخل تومورها سرازیر شوند و خود را در TLS های جدید سازماندهی کنند.

• آیا میکروبیوم روده شما می‌تواند بر خلق و خوی شما تأثیر بگذارد؟

درون این TLS ها، سلول‌های B واکنش‌های مرکز زایا را آغاز کردند، به سلول‌های پلاسمای تولیدکننده آنتی‌بادی تبدیل شدند و سلول‌های حافظه طولانی‌مدت ایجاد کردند. محققان همچنین آنتی‌بادی‌های IgG اختصاصی تومور و سلول‌های پلاسمای پایدار را در مغز استخوان یافتند، که نشانه‌های روشنی از یک دفاع ایمنی بادوام و در سراسر بدن است که قادر به جلوگیری از بازگشت سرطان است.

درمان همچنین سلول‌های T کمکی (CD4+) و سلول‌های T حافظه CD8+ را افزایش داد و سیگنالینگ ایمنی را متعادل کرد و ایمنی با واسطه آنتی‌بادی (هومورال) و سلولی را تقویت کرد.

نظر محققان

محققان می‌گویند، این یافته‌ها در مجموع تلاش‌های اولیه و ترکیبی را برای تقویت فعالیت سلول‌های T نشان می‌دهند که نه تنها سلول‌های تومور را مستقیماً از بین می‌برد، بلکه بلوغ TLS را نیز القا می‌کند که پاسخ‌های ضد تومور را حفظ و تقویت می‌کند.

دکتر ماسانوبو کوماتسو، محقق اصلی این مطالعه و دانشمند ارشد در موسسه سرطان و اختلالات خونی کودکان جان هاپکینز، می‌گوید: “یافته‌های ما نشان می‌دهد که می‌توانیم TLS عملکردی را در تومورهایی که در غیر این صورت ایمنی سرد دارند، به صورت درمانی القا کنیم. با ایجاد زیرساخت ایمنی مناسب در داخل تومورها، می‌توانیم دفاع خود بیمار – هم سلول‌های T و هم سلول‌های B – را در برابر رشد، عود و متاستاز سرطان تقویت کنیم.”

از آنجا که فراوانی TLS با نتایج بهتر در بسیاری از انواع تومورها مرتبط است، استفاده همزمان از این دو محرک پروتئینی می‌تواند روشی با کاربرد گسترده برای افزایش اثربخشی درمان‌های موجود، از جمله مهارکننده‌های نقاط کنترل که پایه اصلی ایمونوتراپی‌ها هستند، و شیمی‌درمانی سنتی، ارائه دهد.

تیم کوماتسو در حال بررسی بیشتر مکانیسم عمل درمان TLS و آماده‌سازی برای کاربرد بالینی آن در بیماران سرطانی بزرگسال و کودک است. این تحقیق توسط کمک‌های مالی موسسه ملی سرطان/NIH R01، برنامه تحقیقات سرطان تحت هدایت کنگره وزارت دفاع و برنامه تحقیقات سرطان کولی بانک‌هد وزارت بهداشت فلوریدا پشتیبانی شده است.

مردم اغلب در مورد داشتن «احساس درونی» صحبت می‌کنند. معلوم می‌شود که این ممکن است چیزی بیش از یک استعاره باشد. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که روده و مغز در حال مکالمه مداوم هستند و آنچه در روده‌های شما اتفاق می‌افتد می‌تواند نه تنها بر اشتها، بلکه بر خلق و خو و رفتار نیز تأثیر بگذارد.

پیام‌رسان پنهان بدن

مایا کالبرر، فیزیولوژیست دانشگاه آریزونا، این سیستم ارتباطی را مطالعه می‌کند. آزمایشگاه او بر روی سلول‌های حسی ویژه در روده به نام سلول‌های نوروپود تمرکز دارد. پیام‌رسان‌های کوچکی که می‌توانند مستقیماً با نورون‌های مغز ارتباط برقرار کنند.

کالبرر می‌گوید: “ما می‌دانیم که چیزهایی مانند گرسنگی واقعی هستند. نحوه احساس ما، آنچه می‌خوریم و حتی اینکه چه میکروب‌هایی در روده ما زندگی می‌کنند، همگی بر نحوه تجربه ما از جهان تأثیر می‌گذارند.” تحقیقات او نشان می‌دهد که این سلول‌های نوروپود نوعی «حس درونی» را تشکیل می‌دهند. یک حس ششم که به بدن ما کمک می‌کند تا آنچه را که در درون ما اتفاق می‌افتد تفسیر کند.

شکر، شیرین‌کننده‌ها و حس روده

کار قبلی کالبرر نشان داد که این سلول‌های روده می‌توانند بین شکر واقعی و شیرین‌کننده‌های مصنوعی تمایز قائل شوند. وقتی حیوانات قند مصرف می‌کنند، سلول‌های نوروپود یک نوع سیگنال به مغز می‌فرستند؛ شیرین‌کننده‌های مصنوعی نوع دیگری را تحریک می‌کنند. این تفاوت ممکن است توضیح دهد که چرا قند واقعی احساس رضایت بیشتری ایجاد می‌کند، در حالی که شیرین‌کننده‌ها می‌توانند بدون همان احساس «سنگینی» به ما انرژی سریع بدهند.

او توضیح می‌دهد: “این فقط مربوط به طعم نیست. روده ما در مورد ارزش غذایی آنچه می‌خوریم به ما می‌گوید. این روشی است که بدن ما غذا را فراتر از طعم ارزیابی می‌کند.”

وقتی میکروب‌ها به گفتگو می‌پیوندند

کالبرر و همکارانش در آخرین مطالعه خود توجه خود را به میکروبیوم (جامعه وسیعی از باکتری‌های ساکن روده‌های ما) معطوف کردند. آنها کشف کردند که برخی از این میکروب‌ها می‌توانند از طریق سلول‌های نوروپود نیز ارتباط برقرار کنند.

کلید این موضوع در پروتئینی نهفته است که روی «دم» باکتری‌های خاصی به نام فلاژلین یافت می‌شود. سلول‌های نوروپود می‌توانند این پروتئین را حس کنند و وقتی این کار را انجام می‌دهند، میزان غذای حیوانات را تغییر می‌دهند. به نظر می‌رسد این سیگنال به بدن میزبان می‌گوید که وقتی فلاژلین تشخیص داده می‌شود، کمی کمتر و وقتی وجود ندارد، کمی بیشتر بخورد.

• آیا خوردن غذاهای تند به کاهش وزن کمک می کند؟

این یافته نشان می‌دهد که باکتری‌های روده ممکن است در میزان غذایی که می‌خوریم، نقشی داشته باشند. نوعی حلقه بازخورد درونی بین ساکنان میکروبی و مغز ما.

کالبرر می‌گوید: “به نظر غیرمنطقی می‌آید. فکر می‌کنید که نمی‌خواهیم باکتری‌ها بر ما تأثیر بگذارند. اما در واقع به یک میکروبیوم سالم نیاز داریم. این سیستم ممکن است روشی باشد که ما تعادل را حفظ می‌کنیم – میکروب‌های ما و بدن ما در مورد نیازهای غذایی و انرژی ارتباط برقرار می‌کنند.”

یک “حس نوروبیوتیک”

کالبرر این شبکه ارتباطی تازه شناسایی شده را “حس نوروبیوتیک” می‌نامد. راهی که سیستم عصبی و میکروب‌های ما با یکدیگر صحبت می‌کنند. درک این زبان می‌تواند امکانات جدیدی را برای سلامت و پزشکی باز کند.

او می‌گوید: “وقتی بدانیم که این سیگنالینگ چگونه کار می‌کند، می‌توانیم شروع به پرسیدن سوال کنیم. آیا برخی از مواد مغذی یا پروبیوتیک‌ها می‌توانند این مسیرها را تقویت کنند؟ آیا می‌توانیم از طریق ارتباط میکروبی بر خلق و خو یا اشتها تأثیر بگذاریم؟”

محققان در حال حاضر در حال بررسی ارتباط بین باکتری‌های خاص روده و رفتار اجتماعی هستند، اگرچه مکانیسم‌های اساسی هنوز مرموز هستند. “حس نوروبیوتیک” ممکن است به پر کردن جاهای خالی کمک کند.

از کشف تا تأثیر بر سلامت

تبدیل اکتشافاتی مانند این به درمان زمان می‌برد. کالبرر به عنوان مثال به اوزمپیک، یک داروی دیابت مبتنی بر هورمون سیری طبیعی به نام GLP-1، اشاره می‌کند. دهه‌ها تحقیق حیوانی طول کشید تا این کشف به کلینیک برسد.

اما او خوشبین است که مسیر تحقیقات اولیه روده-مغز تا کاربردهای انسانی این بار کوتاه‌تر باشد. یک نتیجه دلگرم‌کننده: تیمش دریافتند که حتی موش‌های بدون میکروب – حیواناتی که بدون هیچ میکروبی پرورش یافته‌اند – به سیگنال‌های فلاژلین پاسخ می‌دهند. این بدان معناست که مدار روده-مغز ذاتی است، اکتسابی نیست و احتمالاً در کنار میکروبیوم‌های ما تکامل یافته است.

او می‌گوید: “این چیزی نیست که بتوانیم آن را حذف یا نادیده بگیریم. ما برای زندگی با میکروب‌های خود تکامل یافته‌ایم. هدف خلاص شدن از شر آنها نیست – بلکه درک چگونگی همکاری با آنها برای بهبود سلامت است.”

گوش دادن به روده شما

کالبرر وقتی توضیح می‌دهد که چگونه این تحقیق نحوه تفکر او در مورد غذا را تغییر داده است، می‌خندد. او می‌گوید: “حالا وقتی یک بشقاب سبزیجات می‌خورم، با خودم فکر می‌کنم که ‘دلم به من افتخار می‌کند’. شاید کیک در آن لحظه حس رضایت بیشتری داشته باشد، اما دل من می‌گوید ‘تصمیم خوبی گرفتی’.”

و شاید نکته‌ی اصلی همین باشد: این احساسات دلی ممکن است بدن شما (و میکروبیوم شما) باشند که سعی دارند چیزی به شما بگویند.

پشه‌ها ممکن است بالاخره با رقیب قدرتمندی روبه‌رو شده باشند. دارویی تجویزی که پیش‌تر برای درمان یک بیماری ژنتیکی نادر در انسان استفاده می‌شد، می‌تواند خون انسان را برای پشه‌های ناقل مالاریا که در برابر حشره‌کش‌ها مقاوم شده‌اند، سمی کند. پژوهشی جدید که به تازگی در مجله Parasites & Vectors منتشر شد، نشان می‌دهد همین دارو ــ نیتیسینون (Nitisinone) ــ حتی می‌تواند پشه‌هایی را که تنها روی سطحی اسپری‌شده با این ماده فرود می‌آیند نیز از بین ببرد.

این یافته‌ها می‌تواند راه‌های تازه‌ای برای جلوگیری از گسترش بیماری‌هایی مانند مالاریا و دنگی بگشاید، به‌ویژه با توجه به اینکه جمعیت‌های بیشتری از پشه‌ها در حال مقاوم شدن در برابر روش‌های سنتی پیشگیری هستند. البته اینکه مردم حاضر باشند بدن خود را به‌عنوان طعمه‌ی خون برای پشه‌ها در اختیار بگذارند، هنوز مشخص نیست.

پژوهشگران می‌نویسند: “این مطالعه نشان می‌دهد که نیتیسینون با مکانیزمی کاملاً متفاوت از حشره‌کش‌های موجود عمل می‌کند و به‌طور ویژه فرآیند هضم خون را هدف قرار می‌دهد.”

خون سمی

نیتیسینون دارویی است که از سمی طبیعی به‌دست‌آمده از گیاه استرالیایی bottlebrush ساخته شده است. این دارو در ابتدا برای استفاده به‌عنوان علف‌کش طراحی شده بود و اسید آمینه‌ای غیرضروری به نام تیروزین را هدف قرار می‌دهد که نقش مهمی در تولید و تنظیم هورمون‌ها دارد. تحقیقات در اواخر قرن بیستم نشان داد نیتیسینون در درمان دو بیماری ژنتیکی نادر ــ تیروزینمی نوع اول و آلكاپتونوریا ــ نیز مؤثر است؛ هر دو این بیماری‌ها توانایی بدن در متابولیسم تیروزین را مختل می‌کنند. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) در سال ۲۰۰۲ استفاده از این دارو را برای درمان مبتلایان به این شرایط تأیید کرد.

اما همان فرایندی که به انسان در متابولیسم تیروزین کمک می‌کند، برای پشه‌های خون‌خوار به نوعی حکم خرابکاری در سطح اسیدهای آمینه را دارد. اوایل امسال، پژوهشگرانی که یافته‌های خود را در مجله Science Translational Medicine منتشر کردند، گزارش دادند پشه‌هایی که از خون انسان‌هایی تغذیه کردند که نیتیسینون مصرف کرده بودند، تنها چند ساعت پس از وعده‌ی خون خود مردند. هرچند بیماران معمولاً این دارو را در دوزهای نسبتاً بالا مصرف می‌کنند، اما پژوهشگران دریافتند که اثر سمی آن بر پشه‌ها حتی در دوزهای بسیار کمتر نیز اتفاق می‌افتد.

فرایند مسمومیت باعث مهار آنزیمی می‌شود که پشه‌ها برای پردازش پروتئین‌ها و اسیدهای آمینه در خون به آن نیاز دارند. ورود نیتیسینون، روند «هضم خون» آن‌ها را مختل کرده و در عمل سیستم گوارشی پشه را مسدود می‌کند. به بیان دیگر، این دارو توانایی پشه‌ها در تبدیل پروتئین خون انسان را علیه خودشان به کار می‌گیرد.

اما یافته‌های جدید منتشرشده در Parasites & Vectors نشان می‌دهد همین فرایند مسمومیت می‌تواند بدون نیاز به مصرف دارو توسط انسان نیز مؤثر باشد. در آزمایش‌ها، پژوهشگران چند گونه پشه را پیش و پس از تغذیه از خون، در معرض سطوحی قرار دادند که با نیتیسینون و چهار مهارکننده‌ی دیگر HPPD پوشانده شده بود. طبق گزارش مطالعه، پشه‌ها نیتیسینون را از طریق پاهایشان جذب کردند.

• قدیمی‌ترین میکروب‌ها سلاح جدیدی برای مبارزه با مقاومت آنتی‌بیوتیکی؟!

در عرض چند ساعت، نیتیسینون اثر سمی مشابهی بر پشه‌ها داشت که در نمونه‌هایی که از خون حاوی دارو تغذیه کرده بودند نیز دیده شد. در همه‌ی موارد، تماس با نیتیسینون موجب فلج‌شدن آنها شد. رنگ بدن تمام پشه‌های آسیب‌دیده نیز تیره‌تر شد. اگرچه پژوهشگران مطمئن‌اند که این روند کار می‌کند، اما هنوز دقیقاً نمی‌دانند چرا. مشخص نیست نیتیسینون چگونه از طریق پا جذب می‌شود و چرا سه داروی مشابه دیگر نتوانستند همان اثر مرگبار را ایجاد کنند.

لی هینز، نویسنده‌ی ارشد مقاله و پژوهشگر افتخاری مؤسسه LSTM، در بیانیه‌ای گفت:”این پروژه ثابت کرد که چقدر مهم است خارج از چارچوب فکر کنیم.”

ابزاری تازه برای مقابله با پشه‌های مقاوم

هر کسی که تلاش کرده حیاط خانه‌اش را با اسپری حشره‌کش از پشه‌ پاک کند و شکست خورده، می‌داند که این روش همیشه جواب نمی‌دهد. و این فقط به خاطر خطای کاربر نیست: گونه‌های مقاوم به حشره‌کش در سراسر جهان رو به افزایش‌اند. برخی مطالعات نشان می‌دهند پشه‌هایی که می‌توانند در برابر تماس طولانی با حشره‌کش‌های فعلی زنده بمانند، ممکن است تا ۳۰ درصد از جمعیت را تشکیل دهند.

پژوهش سازمان جهانی بهداشت نیز برآورد می‌کند که پشه‌های مقاوم به دست‌کم یک نوع حشره‌کش در بیش از ۹۰ درصد از کشورهایی شناسایی شده‌اند که مالاریا در آن‌ها بومی است. این روندی نگران‌کننده است، به‌ویژه با توجه به اینکه مالاریا هنوز هر سال حدود ۲۶۳ میلیون نفر را مبتلا می‌کند که نزدیک به ۶۰۰ هزار نفر از آن‌ها جان خود را از دست می‌دهند.

یافته‌های مربوط به نیتیسینون نشانه‌ای امیدبخش هستند مبنی بر اینکه شاید راه‌حل‌های مؤثر برای کنترل جمعیت پشه‌ها همین حالا هم در دسترس باشند. شواهدی که نشان می‌دهد تنها تماس با سطوح آغشته به این دارو می‌تواند کشنده باشد، این احتمال را مطرح می‌کند که نیتیسینون بتواند به‌عنوان جایگزینی برای حشره‌کش‌های سنتی، روی پشه‌بندها یا دیگر لوازم خواب به کار گرفته شود.

هینز گفت: “کار کردن با دارویی مانند نیتیسینون و انعطاف‌پذیری آن، چشم‌انداز امیدوارکننده‌ای برای ساخت محصولات جدید در مبارزه با پشه‌ها فراهم می‌کند. این واقعیت که می‌تواند پشه‌های مقاوم به حشره‌کش را هم از بین ببرد، ممکن است در مناطقی که مقاومت باعث شکست مداخلات بهداشتی شده، به نقطه‌ی عطفی تبدیل شود.”

البته انسان‌ها هرگز از خلاقیت در کشتن پشه‌ها کم نیاورده‌اند. پشه‌های اصلاح‌شده‌ی ژنتیکی که فقط توانایی تولید نسل نر دارند، در برخی مناطق آمریکا رها شده‌اند به امید کاهش جمعیت کلی آن‌ها. در هاوایی، شرکت Drone Amplified اخیراً ده‌ها کپسول زیست‌تجزیه‌پذیر حاوی پشه‌ های پرورشی را بر فراز جنگل‌ها پخش کرده تا با جمعیت مهاجم پشه‌ها مقابله کند. به‌تازگی هم دانشمندان در چین گونه‌ای از «پشه های فیل‌مانندِ آدم‌خوار» را آزاد کردند که قرار است لارو گونه‌های کوچک‌تر ناقل دنگی را بخورند.

البته همیشه نیازی به چنین راه‌حل‌های پرزرق‌وبرق نیست. شاید در آینده، خانواده‌هایی که می‌خواهند از وزوز آزاردهنده‌ی پشه‌ها خلاص شوند، تنها کافی باشد کمی نیتیسینون روی توری پنجره‌هایشان بمالند.

اگر تا به حال قسمتی از برنامه‌ی غذاهای تند “هات وانز”، سریال یوتیوبی که در آن مهمانان باید در طول مصاحبه سس‌های بسیار تند بیشتری مصرف کنند، دیده باشید، می‌دانید که ماجرا از چه قرار است. با افزایش سطح تندی، عرق شروع به جاری شدن می‌کند، صورت‌ها سرخ می‌شود و پاسخ‌ها به فریادهای نامفهوم تبدیل می‌شوند.

کپسایسین، ماده‌ی شیمیایی متمرکز در دانه‌ها و دنده‌های فلفل تند، ماده‌ای قدرتمند است. در حالی که فلفل تند نمی‌تواند شما را بکشد، می‌تواند شما را به اورژانس بفرستد، به خصوص اگر به سطوح بالای تندی عادت نداشته باشید. سال گذشته، سه نوع رامن فوری از شرکت کره جنوبی سامیانگ آنقدر تند بودند که آژانس ملی مواد غذایی دانمارک آنها را یک خطر برای سلامت عمومی دانست.

با این حال، همان ماده‌ای که برخی از مشتریان را به گریه می‌اندازد، مزایای شگفت‌انگیزی نیز دارد. اولاً، شواهد محکمی وجود دارد که نشان می‌دهد مصرف غذاهای تند می‌تواند به شما در حفظ وزن سالم کمک کند. اما خوردن فلفل تند بیشتر، به تنهایی، برای دوری از مطب پزشک کافی نیست.

میانبری برای افزایش متابولیسم با غذاهای تند

یک افسانه قدیمی و رایج این است که غذاهایی با «کالری منفی» وجود دارند که انرژی بیشتری نسبت به آنچه وارد بدن می‌کنند، می‌سوزانند. در حالی که اینطور نیست، اما درست است که خوردن فلفل تند می‌تواند به طور موقت متابولیسم شما را افزایش دهد.

دکتر ویلیام لی، نویسنده کتاب «برای غلبه بر رژیم غذایی خود بخورید: چربی بسوزانید، متابولیسم خود را بهبود بخشید و عمر طولانی‌تری داشته باشید و برای غلبه بر بیماری بخورید: علم جدید چگونگی التیام بدن شما، توضیح می‌دهد: «کاری که کپسایسین انجام می‌دهد فعال کردن گیرنده‌های سلولی روی زبان شما است که به عنوان گیرنده TRPV1 شناخته می‌شوند.» این نه تنها باعث ایجاد احساس گرما می‌شود، بلکه باعث می‌شود مغز شما یک انتقال‌دهنده عصبی به نام نوراپی نفرین آزاد کند. «این ماده باعث ایجاد یک اثر دومینو از واکنش‌هایی می‌شود که منجر به «فعال کردن» چربی قهوه‌ای شما می‌شود، نوع خاصی از چربی که عملکرد متابولیکی منحصر به فردی دارد.»

بافت چربی قهوه‌ای (BAT) یا چربی قهوه‌ای، با چربی سفید که عمدتاً در اطراف اندام‌های داخلی شما جمع شده و برای ذخیره انرژی استفاده می‌شود، بسیار متفاوت است. اگرچه چربی سفید بخش مهمی از بدن است، اما وقتی بیش از حد از آن داشته باشید، می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند، به همین دلیل است که برخی از متخصصان تغذیه از آن به عنوان “چربی بد” یاد می‌کنند.

از سوی دیگر، چربی قهوه‌ای شبیه یک صفحه نازک و صاف است که نزدیک به عضلات بین تیغه‌های شانه، پشت استخوان جناغ سینه، اطراف گردن و روی شکم شما قرار دارد. این چربی مفید نقش حیاتی در تنظیم دمای بدن شما هنگام کاهش دمای خارجی دارد. درست قبل از اینکه شروع به لرزیدن کنید، شروع به کار می‌کند. رنگ تیره‌تر آن از غلظت بالای میتوکندری ناشی می‌شود.

• جذب دی اکسید کربن با استفاده از نور خورشید در یک دستاورد کم‌مصرف

دکتر لی می‌گوید: “وقتی نوراپی نفرین، که توسط کپسایسین ناشی از خوردن فلفل تند ایجاد می‌شود، چربی قهوه‌ای را فعال می‌کند، سلول‌های چربی قهوه‌ای موتورهای خود (میتوکندری) را روشن می‌کنند که گرما تولید می‌کنند، فرآیندی به نام گرمازایی.” برای تولید گرما، سلول‌های چربی قهوه‌ای باید از ذخایر انرژی ذخیره شده در سایر سلول‌های چربی استفاده کنند. “بنابراین، چربی قهوه‌ای “چربی خوبی” است که با سوزاندن “چربی بد” هنگام فعال شدن، با آن مبارزه می‌کند.” بنابراین با خوردن غذاهای تند، در اصل چربی سفید بدن را می‌سوزانید.

طبق یک تخمین، خوردن غذاهای تند می‌تواند منجر به سوزاندن ۱۱۶ کالری اضافی در روز شود – تقریباً معادل یک تکه نان. اگرچه این مقدار به طور چشمگیری تغییر نمی‌کند، اما هر ذره آن مفید است.

فلفل تند همچنین می‌تواند اشتهای شما را مهار کند

یک عامل به همان اندازه مهم این است که فلفل تند ممکن است شما را به کمتر غذا خوردن تشویق کند. دکتر لی می‌گوید: «خوردن فلفل تند می‌تواند اشتها را از دو طریق اصلی کاهش دهد. اول، تندی آن می‌تواند در افرادی که به غذاهای تند حساس هستند، درد ایجاد کند.» این درد به این معنی است که احتمالاً قبل از خوردن غذاهای خیلی تند، دو بار فکر می‌کنید.

یکی از دلایل اصلی پرخوری این است که ما اغلب بیش از حد عجله داریم. به این دلیل که بدن شما تقریباً ۲۰ دقیقه طول می‌کشد تا متوجه سیری شود. اگر از مرغ تند مالیده شده با هابانرو یا سالاد پاپایا پر از چشم پرنده تایلندی لذت می‌برید، احتمالاً به آرامی از آنها لذت خواهید برد. در نهایت، خوردن سریع غذاهای تند دشوار است.

دکتر لی می‌گوید: «دوم اینکه، کپسایسین موجود در فلفل تند می‌تواند مرکز سیری مغز را تحریک کند که گرسنگی را کاهش می‌دهد.» مطالعات نشان می‌دهد که کپسایسین در واقع ممکن است گرلین، هورمونی که با گرسنگی مرتبط است را کاهش دهد. به طور خلاصه، فلفل تند به شما کمک می‌کند تا به طور کلی کمتر غذا بخورید.

این تمام کاری نیست که فلفل تند انجام می‌دهد

قطعاً فلفل تند می‌تواند تأثیر مثبتی بر متابولیسم داشته باشد، اما این تنها یکی از دلایل لذت بردن از آن است. یک مطالعه در سال ۲۰۲۰ نشان داد افرادی که مرتباً فلفل تند می‌خورند، ممکن است خطر مرگ ناشی از بیماری قلبی را ۲۶ درصد و خطر مرگ ناشی از سرطان را ۲۳ درصد کاهش دهند. شرکت‌کنندگانی که عاشق شیلی بودند، به طور کلی تمایل به زندگی طولانی‌تر داشتند.

یک توضیح برای این موضوع این است که کپسایسین التهاب را کاهش می‌دهد و می‌تواند به کاهش فشار خون کمک کند. دکتر لی می‌گوید: «خوردن فلفل تند برای سلامت قلب و عروق نیز مفید است. این به این دلیل است که کپسایسین به شل شدن رگ‌های خونی کمک می‌کند که می‌تواند به کاهش فشار خون کمک کند.»

غذاهای تند همچنین می‌توانند به لطف هجوم اندورفین‌ها و دوپامین، احساس سرخوشی شدیدی در شما ایجاد کنند. این موج تقویت‌کننده‌های خلق و خو اساساً تلاش بدن شما برای جبران درد درک شده است، اما اثرات آنها اغلب مدت‌ها پس از توقف سوزش دهان شما باقی می‌ماند.

و این همه ماجرا نیست. فلفل تند تازه حاوی آنتی‌اکسیدان‌ها، از جمله ویتامین‌های A و C، همراه با مقداری فیبر غذایی و سایر مواد مفید است. شاید مهمتر از همه، آنها طعم زیادی به غذاها اضافه می‌کنند. از این گذشته، اگر غذای سالم طعم خیلی خوبی نداشته باشد، احتمال اینکه نخواهید آن را بخورید زیاد است.

شاید ارتباط توالت و اینترنت گردی برایتان مفهوم نباشد. اسکرول کردن صفحه گوشی یک عادت ناسالم آشکار است. استفاده بیش از حد از تلفن هوشمند با افزایش استرس، بی‌خوابی و بسیاری از جنبه‌های منفی روانی دیگر مرتبط است. رفرش کردن مداوم صفحه نمایش می‌تواند علاوه بر وضعیت روانی شما، تأثیرات منفی دیگری نیز داشته باشد. استفاده طولانی مدت از صفحه نمایش اغلب با سبک زندگی کم‌تحرک‌تر همزمان می‌شود که خطر آتروفی عضلات، خستگی چشم و عوارض قلبی عروقی را افزایش می‌دهد.

و ممکن است مشکلات به همین جا ختم نشود. طبق یک بررسی پزشکی جدید، اسکرول کردن با تلفن هوشمند هنگام استفاده از توالت ممکن است خطر ابتلا به بواسیر را به طرز چشمگیری افزایش دهد.

بواسیر چیست؟

از نظر فنی، همه بواسیر دارند. این اصطلاح بیولوژیکی برای ساختارهای عروقی در رکتوم است که مانند بالشتک عمل می‌کنند تا به کنترل و عبور مدفوع کمک کنند. با این حال، “بواسیر” معمولاً به وضعیتی اشاره دارد که زمانی رخ می‌دهد که این رگ‌ها شروع به متورم شدن می‌کنند و اغلب منجر به درد جسمی و خونریزی می‌شوند. مطالعات قبلی تخمین می‌زنند که بواسیر حدود ۴.۴ درصد از جمعیت ایالات متحده را تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن را به یکی از تشخیص‌های پیشرو در بیماری‌های دستگاه گوارش سرپایی تبدیل می‌کند.

بواسیر اغلب از طریق ترکیبی از دارو، تغییر رژیم غذایی و تغییرات سبک زندگی درمان می‌شود، اگرچه موارد شدیدتر ممکن است در نهایت نیاز به جراحی داشته باشند. صرف نظر از این، تقریباً چهار میلیون مراجعه به پزشک و اورژانس مرتبط با بواسیر هر ساله گزارش می‌شود که منجر به بیش از ۸۰۰ میلیون دلار هزینه مراقبت‌های بهداشتی می‌شود.

علیرغم شیوع آنها، علل دقیق بواسیر هنوز به خوبی شناخته نشده است. نظریه غالب این است که آنها ناشی از زوال بافت نگهدارنده بالشتک‌های مقعدی هستند. این زوال اغلب با بلند کردن اجسام سنگین، زور زدن هنگام دفع مدفوع و نشستن طولانی مدت مرتبط است.

رفتار نامناسب در دستشویی

در طول ۲۰ سال گذشته، یک دستگاه واحد به طور واضح مدت زمانی را که اکثر مردم در حالت نشسته می‌گذرانند، افزایش داده است.

تریشا پاسریچا، متخصص گوارش و یکی از نویسندگان این مطالعه از دانشکده پزشکی هاروارد، در بیانیه‌ای گفت: “ما هنوز در حال کشف راه‌های زیادی هستیم که تلفن‌های هوشمند و شیوه زندگی مدرن ما بر سلامت ما تأثیر می‌گذارند.این امکان وجود دارد که نحوه و مکان استفاده از آنها – مانند زمانی که در دستشویی هستیم – می‌تواند عواقب ناخواسته‌ای داشته باشد.”

برای آزمایش این نظریه، پاسریچا و همکارانش بر مطالعه‌ای بر روی ۱۲۵ بزرگسال که اخیراً غربالگری کولونوسکوپی انجام داده بودند، نظارت کردند. بیماران از نظر سبک زندگی روزانه و سنت‌های توالت رفتن مورد بررسی قرار گرفتند، در حالی که متخصصان آندوسکوپی متعاقباً آنها را از نظر بواسیر ارزیابی کردند. از بین این داوطلبان، ۶۶ درصد گزارش دادند که هنگام استفاده از تلفن هوشمند، در دستشویی وقت می‌گذرانند. پس از در نظر گرفتن تأثیرات بالقوه بواسیر مانند سن، عادات ورزشی و مصرف فیبر، محققان تشخیص دادند که افرادی که به این زمان استفاده از صفحه نمایش متکی بودند، ۴۶ درصد بیشتر از افرادی که از این دستگاه‌ها استفاده نمی‌کردند، در معرض خطر ابتلا به مشکلات بواسیر بودند.

پاسریچا افزود: “هنگام استفاده از تلفن‌های هوشمند، به راحتی می‌توان زمان را از دست داد – برنامه‌های محبوب کاملاً برای همین منظور طراحی شده‌اند.”

• قدیمی‌ترین میکروب‌ها سلاح جدیدی برای مبارزه با مقاومت آنتی‌بیوتیکی؟!

نتایج این نظرسنجی این موضوع را به وضوح روشن کرد: ۳۷ درصد از کاربران تلفن‌های هوشمند بیش از پنج دقیقه را در یک زمان در دستشویی گذراندند، در حالی که به سختی هفت درصد از افراد غیر استفاده‌کننده همین را گزارش کردند. به طور کلی، مردم ترجیح می‌دادند اخبار را بخوانند و رسانه‌های اجتماعی خود را در حالی که در دستشویی هستند، چک کنند.

اصلاً تعجب‌آور نیست

پاول جانسون، متخصص جراحی سرطان در موسسه سرطان متدیست در ممفیس، تنسی، می‌گوید از نتایج این مطالعه شوکه نشده است.

او می‌گوید: “اصلاً تعجب‌آور نیست که به نظر می‌رسد بین استفاده بیش از حد از تلفن همراه روی توالت و تشدید بواسیر همبستگی وجود دارد. هنگام استفاده از تلفن همراه روی توالت، زمان به راحتی از دست می‌رود. با این حال، گذراندن بیش از 10 تا 15 دقیقه روی توالت می‌تواند فشار رکتوم را افزایش داده و باعث تورم رگ‌ها شود که ممکن است بواسیر را بدتر کند.”

جانسون علاوه بر گذاشتن تلفن همراه در خارج از دستشویی، می‌گوید که هیدراته ماندن و تمرکز روی یک رژیم غذایی پرفیبر (25 تا 30 گرم در روز) از بهترین راه‌ها برای جلوگیری از مشکلات بواسیر هستند.

او توضیح می‌دهد: “وظیفه اصلی روده بزرگ جذب مجدد آب است، بنابراین اگر به خوبی هیدراته نباشید، بدن شما سعی می‌کند تا حد امکان آب را از مدفوع شما قبل از دفع خارج کند که منجر به مدفوع سفت می‌شود که باعث ایجاد فشار و احتمالاً بواسیر علامت‌دار می‌شود.”

بهتر است احتیاط کنید تا پشیمان شوید

پاسریچا با اشاره به حجم نمونه نسبتاً کوچک مطالعه اولیه، در مورد نتیجه‌گیری قطعی در حال حاضر هشدار داد. این تیم قصد دارد این موضوع را بیشتر بررسی کند، احتمالاً با ردیابی بیماران در دوره‌های زمانی طولانی‌تر، و همچنین آزمایش راه‌هایی برای محدود کردن استفاده از تلفن هوشمند.

در این میان، پاسریچا و جانسون هر دو پیشنهادهای ساده‌ای برای دفعه بعدی که طبیعت اقتضا می‌کند، داشتند.

پاسریچا گفت: “ما باید این موضوع را بیشتر بررسی کنیم، اما پیشنهاد بی‌خطری است که وقتی نیاز به اجابت مزاج دارید، گوشی هوشمند را بیرون از دستشویی بگذارید. اگر بیشتر طول می‌کشد، از خودتان بپرسید چرا. آیا به این دلیل بود که اجابت مزاج واقعاً خیلی سخت بود، یا به این دلیل بود که تمرکز من جای دیگری بود؟”

جانسون می‌افزاید: “حمام، به ویژه توالت، مکانی برای اجابت مزاج سریع و کارآمد است. هرگونه حواس‌پرتی باید بیرون گذاشته شود.”