برای محافظت از قلب چقدر ورزش کنیم؟ بر اساس یافته‌های یک مطالعه مشاهده‌ای که به‌صورت آنلاین در British Journal of Sports Medicine منتشر شده است، بزرگسالان ممکن است برای کاهش چشمگیر خطر حمله قلبی و سکته مغزی به ورزش هفتگی بسیار بیشتری از میزان توصیه‌شده فعلی نیاز داشته باشند.
محققان دریافتند که محافظت قابل‌توجه از قلب و عروق با انجام ۵۶۰ تا ۶۱۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید در هفته ارتباط دارد. این میزان تقریباً ۳ تا ۴ برابر بیشتر از توصیه فعلی بهداشت عمومی، یعنی حداقل ۱۵۰ دقیقه ورزش در هفته است. فعالیت‌های با شدت متوسط تا شدید شامل پیاده‌روی سریع، دویدن و دوچرخه‌سواری هستند.
سطح آمادگی جسمانی می‌تواند میزان ورزش مورد نیاز را تغییر دهد
این مطالعه همچنین نشان می‌دهد افرادی که سطح آمادگی جسمانی پایین‌تری دارند، ممکن است برای دستیابی به مزایای مشابه قلبی‌عروقی، به کمی ورزش بیشتر از افراد بسیار آماده نیاز داشته باشند. بر اساس این یافته‌ها، محققان معتقدند رویکرد یکسان برای همه در توصیه‌های ورزشی ممکن است نیاز به بازنگری داشته باشد. در آینده، توصیه‌های ورزشی می‌توانند اهداف فعالیت بدنی شخصی‌سازی‌شده‌ای را بر اساس سطح آمادگی جسمانی هر فرد در نظر بگیرند.
آمادگی قلبی‌تنفسی در افراد مختلف تفاوت زیادی دارد و یکی از شاخص‌های مهم سلامت قلب و عروق محسوب می‌شود. آمادگی قلبی‌تنفسی پایین ارتباط نزدیکی با افزایش خطر حمله قلبی، سکته مغزی و مرگ زودرس دارد. یکی از روش‌های رایج برای اندازه‌گیری آمادگی قلبی‌تنفسی، استفاده از VO2 max است. این شاخص به بیشترین میزان اکسیژنی اشاره دارد که بدن می‌تواند هنگام ورزش شدید دریافت و مصرف کند.
این اندازه‌گیری نشان می‌دهد قلب، ریه‌ها و عضلات تا چه اندازه به‌طور مؤثر برای رساندن و استفاده از اکسیژن با یکدیگر همکاری می‌کنند.
محققان ارتباط ورزش و VO2 max را بررسی کردند
محققان دانشگاه پلی‌تکنیک ماکائو در چین بررسی کردند که فعالیت بدنی و آمادگی قلبی‌تنفسی، که بر اساس VO2 max تخمینی اندازه‌گیری شده بود، چه ارتباطی با خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی دارند. این تحلیل شامل ۱۷٬۰۸۸ نفر از شرکت‌کنندگان در مطالعه UK Biobank بود که بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ در این پژوهش ثبت‌نام کرده بودند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۵۷ سال بود. ۵۶ درصد از آنها زن بودند و ۹۶ درصد سفیدپوست بودند.
هر شرکت‌کننده به مدت هفت روز متوالی یک دستگاه روی مچ دست خود داشت تا میزان معمول فعالیت بدنی او ثبت شود. آنها همچنین یک آزمایش دوچرخه‌سواری انجام دادند که برای تخمین VO2 max مورد استفاده قرار گرفت. محققان عواملی مانند مصرف سیگار، مصرف الکل، وضعیت سلامت گزارش‌شده توسط فرد، رژیم غذایی، شاخص توده بدنی، ضربان قلب در حالت استراحت و فشار خون را نیز در نظر گرفتند.
بیش از ۱۲۰۰ رویداد قلبی‌عروقی ثبت شد
در طول دوره پیگیری که به‌طور متوسط ۷٫۸ سال ادامه داشت، محققان ۱٬۲۳۳ رویداد قلبی‌عروقی را ثبت کردند. این موارد شامل ۸۷۴ مورد فیبریلاسیون دهلیزی، ۱۵۶ مورد سکته قلبی، ۱۱۱ مورد نارسایی قلبی و ۹۲ مورد سکته مغزی بود. بزرگسالانی که توصیه فعلی یعنی ۱۵۰ دقیقه ورزش در هفته را رعایت می‌کردند، ۸ تا ۹ درصد خطر قلبی‌عروقی کمتری داشتند. این ارتباط در تمام سطوح آمادگی جسمانی مشابه بود.
با این‌حال، دستیابی به چیزی که محققان آن را محافظت قابل‌توجه از قلب تعریف کردند، یعنی کاهش بیش از ۳۰ درصدی خطر، با انجام ۵۶۰ تا ۶۱۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید در هفته ارتباط داشت. تنها ۱۲ درصد از شرکت‌کنندگان به این میزان فعالیت ورزشی دست یافته بودند.
آمادگی جسمانی پایین‌تر با هدف ورزشی بیشتری همراه بود
افرادی که پایین‌ترین سطح آمادگی جسمانی را داشتند، برای دستیابی به مزایای مشابه، به حدود ۳۰ تا ۵۰ دقیقه ورزش بیشتر در هفته نسبت به افراد بسیار آماده نیاز داشتند. برای مثال، کاهش ۲۰ درصدی خطر رویدادهای قلبی‌عروقی در افراد دارای پایین‌ترین سطح آمادگی جسمانی با حدود ۳۷۰ دقیقه ورزش با شدت متوسط تا شدید در هفته ارتباط داشت.
در مقابل، افراد دارای بالاترین سطح آمادگی جسمانی برای دستیابی به همین میزان کاهش خطر، به حدود ۳۴۰ دقیقه ورزش در هفته نیاز داشتند. محققان می‌گویند این یافته نشان‌دهنده چالش بزرگ‌تری است که افراد دارای آمادگی جسمانی پایین با آن مواجه هستند.
این مطالعه نمی‌تواند رابطه علت و معلولی را ثابت کند
این پژوهش یک مطالعه مشاهده‌ای بود. پس نمی‌توان بر اساس آن ثابت کرد که فعالیت ورزشی بیشتر مستقیماً باعث کاهش خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی شده است. محققان همچنین به چند محدودیت در این مطالعه اشاره کردند. افراد شرکت‌کننده ممکن است نسبت به جمعیت عمومی سالم‌تر و آماده‌تر بوده باشند.
آمادگی قلبی‌تنفسی نیز به‌صورت تخمینی ارزیابی شد و مستقیماً اندازه‌گیری نشد. علاوه بر این، این تحلیل مدت زمان بی‌تحرکی یا فعالیت‌های بدنی با شدت پایین‌تر را بررسی نکرد. با وجود این محدودیت‌ها، محققان اعلام کردند که یافته‌ها از توصیه‌های فعلی ورزش به‌عنوان یک حداقل قابل‌اعتماد برای محافظت از قلب حمایت می‌کنند.
در عین حال، آنها پیشنهاد کردند توصیه‌های دقیق‌تر و شخصی‌سازی‌شده‌تر می‌توانند به افرادی که انگیزه بیشتری برای ورزش دارند کمک کنند تا میزان فعالیت خود را افزایش دهند و از مزایای بیشتر برای سلامت قلب بهره‌مند شوند.
توصیه‌های ورزشی آینده ممکن است شخصی‌سازی شوند
محققان در پایان تأکید کردند که دستورالعمل‌های آینده ممکن است لازم باشد بین حداقل میزان ورزش با شدت متوسط تا شدید برای ایجاد یک سطح پایه از محافظت از قلب و میزان بسیار بیشتر فعالیت مورد نیاز برای کاهش بهینه خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی تفاوت قائل شوند.
به این ترتیب، اگرچه انجام حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی در هفته همچنان می‌تواند برای محافظت از قلب مفید باشد، افزایش این میزان فعالیت ممکن است مزایای بیشتری برای سلامت قلب و عروق ایجاد کند. این یافته‌ها همچنین نشان می‌دهند که سطح آمادگی جسمانی هر فرد می‌تواند در تعیین میزان ورزش مورد نیاز برای محافظت از قلب نقش داشته باشد.
