بلاگ

فصل سیخ شدن مو است. با نزدیک شدن به شب، کاهش دما و پخش فیلم‌های ترسناک روی صفحه نمایش، بیشتر اوقات سیخ شدن موهای بلند شده را در بازوهایتان احساس خواهید کرد. اما چرا موی بدن ما سیخ می‌شود؟

سیخ شدن مو چگونه اتفاق می‌افتد

سیخ شدن مو ابزار ارزشمندی برای بسیاری از حیوانات است. آنها پستاندارانی با خز ضخیم را با به دام انداختن هوا در نزدیکی پوستشان گرم نگه می‌دارند یا به بزرگتر به نظر رسیدن آنها هنگام رویارویی با رقیب کمک می‌کنند. با این حال، در انسان، طیف گسترده‌ای از احساسات نیز می‌توانند باعث سیخ شدن مو شوند. همه این اشکال مختلف سیخ شدن مو به دلیل همکاری مجموعه‌ای از انواع مختلف سلول در پوست ما رخ می‌دهد.

سیخ شدن مو زمانی اتفاق می‌افتد که سلول‌های عضلانی در پوست ما به نام عضلات راست کننده مو (APM) منقبض می‌شوند. آنها این کار را زمانی انجام می‌دهند که سیگنال‌هایی از سلول‌های عصبی مجاور دریافت می‌کنند. APMها به فولیکول‌های مو در پوست ما متصل هستند. انقباض، این فولیکول‌ها را می‌کشد و باعث می‌شود موها به سمت بالا بروند. این حرکت باعث می‌شود پوست ما مور مور شود. به طور خلاصه، سلول‌های عصبی به سلول‌های عضلانی دستور می‌دهند که منقبض شوند و باعث می‌شوند فولیکول‌های موی ما سیخ سیخ شوند.

چگونه مغز شما باعث ایجاد برآمدگی می‌شود

سلول‌های عصبی که پاسخ مور مور شدن را آغاز می‌کنند، بخشی از سیستم عصبی خودکار ما هستند – مسئول پاسخ‌های جنگ یا گریز ما. این سیگنال‌های عصبی با آزاد کردن پیام‌رسان‌های شیمیایی مانند اپی‌نفرین، نحوه عملکرد بدن ما را در پاسخ به محیط تغییر می‌دهند. اگر با یک شکارچی روبرو شویم، این سیگنال‌ها در پاسخ، جریان خون و اکسیژن را در بدن ما تغییر می‌دهند. اگر دما افزایش یابد، سلول‌های عصبی پوست ما را هدایت می‌کنند تا شروع به تعریق کند و بدن را خنک کند.

سیستم عصبی ما نه تنها به تهدیدها یا تغییر دما، بلکه به سایر محرک‌های محیطی نیز پاسخ می‌دهد. جاناتان مک‌فترس، محقق مستقلی که در دانشگاه دورهام چندین مقاله در مورد سیخ سیخ شدن مو منتشر کرده است، می‌گوید: “ما همیشه دچار مور مور شدن می‌شویم. ما در نظارت بر بدن خود خیلی خوب نیستیم و اغلب اوقات متوجه آنها [مورمور شدن] نمی‌شویم.”

فیلم‌های ترسناک یا داستان‌های ترسناک نیز سیستم عصبی خودکار ما را به کار می‌اندازند و ترشح اپی‌نفرین را تحریک می‌کنند. برای این بخش از مغز شما، تعقیب شدن توسط یک تهدید در زندگی واقعی و دیدن یک قاتل چاقو به دست روی صفحه نمایش تفاوت چندانی ندارند. احساسات مرتبط با مورمور شدن همچنین می‌توانند در کنار رویدادهای کم‌خطرتر، مانند موسیقی زیبا یا آشناپنداری، ظاهر شوند. این پاسخ‌ها کمتر شناخته شده‌اند، اما بعداً به بررسی آن خواهیم پرداخت.

• چرا زنان بیشتر از مردان عمر می‌کنند؟

مورمور شدن صرف نظر از محرک‌ها یکسان است. چه بدن ما به تغییرات دما پاسخ دهد و چه به ترن هوایی عاطفی، انواع مورمور شدن‌هایی که پوست ما ایجاد می‌کند، یکسان باقی می‌مانند. مک‌فترس می‌گوید: “پوست شما واقعاً جالب و شگفت‌انگیز است. این یک چیز سفت و بی‌حرکت روی بدن شما نیست که فقط از عضلات شما محافظت کند. پوست شما در حال حرکت است و همیشه در حال تغییر است. کشیده می‌شود، فشرده می‌شود، ضخیم‌تر می‌شود، نازک‌تر می‌شود و موهای اطراف خود را تغییر می‌دهد تا دمای بدن شما را تنظیم کند و چیزها را داخل و خارج نگه دارد.”

این سیم‌کشی پویا در پوست ما به اطلاعاتی که حواس ما درک می‌کنند پاسخ می‌دهد. مک‌فترس می‌گوید چه یک فیلم ترسناک باشد و چه افت دما، پیام یکسان است: “این چیزی است که می‌تواند آسیب‌زا باشد؛ چیزی در محیط می‌تواند تغییر کند. شما باید نحوه عملکرد خود را تغییر دهید.”

مور مور شدن در حیواناتی که موهای بدن ضخیم‌تری دارند، مشهودتر است. با این حال، مک‌فترس پیشنهاد می‌کند که نباید مور مور شدن در انسان‌ها را به عنوان یک بقایای کاملاً بی‌اهمیت از زمانی که انسان‌های پرموتری بودیم، در نظر بگیریم.

مک‌فترس می‌گوید مور مور شدن «با تغییرات دمای پوست شما مرتبط است». این تغییرات عمده نیستند، اما مک‌فترس می‌گوید مورمور شدن ناشی از سرما در یک ناحیه از بدن معمولاً در کل بدن رخ می‌دهد.

او می‌گوید: “اگر یک کیسه یخ روی ران شما بگذارم، دمای ران شما را تغییر داده‌ام و می‌توانم ببینم که نواحی مختلف پوست شما و بدن شما در پاسخ به آن، کمی تغییر دما می‌دهند.” از سوی دیگر، مورمور شدن ناشی از قلقلک، پاسخی بسیار موضعی‌تر است.

سیخ شدن مو و «لرز»

سیخ شدن مو ساده‌ترین چیزی نیست که بتوان مطالعه کرد، تا حدودی به این دلیل که اغلب بدون اینکه متوجه شویم اتفاق می‌افتد. چالش دیگر این است که محققان اغلب پاسخ‌های فیزیولوژیکی، مانند سیخ شدن مو، را با واکنش‌های احساسی ذهنی‌تر، مانند «لرز سرد» اشتباه می‌گیرند.

این لرزها که به آنها لرزش نیز گفته می‌شود، جدا از احساس سرما در هنگام تب، امواج سوزناک احساسات لذت‌بخشی هستند که اغلب توسط هنر، مانند آهنگ‌ها یا سمفونی‌های قدرتمند، برانگیخته می‌شوند. مک‌فترس خاطرنشان می‌کند که دانشمندان لرز را با سیخ شدن مو مرتبط می‌دانند، اما در حالی که سیخ شدن مو یک واکنش فیزیکی است که می‌توانیم ببینیم و احساس کنیم، لرز یک تجربه ذهنی‌تر است.

مک‌فترس می‌گوید که ثبت پوست و سیستم عصبی نشان می‌دهد که عملاً هیچ اندازه‌گیری وجود ندارد که هیچ تفاوتی را در طول سیخ شدن مو ثبت کند. تقریباً نیمی از مواقعی که افراد احساس لرز را گزارش می‌کنند، در پاسخ هیچ سیخ شدن مویی ندارند. او می‌گوید: “رابطه بین لرز و مورمور شدن مو به تن هیچ است.”

چه مو به تنتان سیخ شود و چه با صدای بلند همخوانی، باد سرد، یا در طول انتقام یک عضو نفرین‌شده و خونخوار از مردگان متحرک، فقط بدانید که آنها راه مغز شما برای گفتن به بدنتان هستند که اتفاق قابل توجهی در نزدیکی‌تان در حال رخ دادن است. سیستم عصبی خودکار ما به ما کمک کرد تا از شکارچیان ماقبل تاریخ جان سالم به در ببریم و در فیلم بعدی «اره» نیز به ما کمک خواهد کرد.

اهدای خون، پلاسما، اعضا و حتی کل بدن هر ساله جان‌های بی‌شماری را نجات می‌دهد. اما با یک مطالعه آزمایشی جدید از دانشگاه کلگری کانادا، کوتاه کردن ناخن پا نیز می‌تواند به یک عضو نجات‌بخش بدن تبدیل شود.

این تیم در حال جمع‌آوری کمک‌های مالی برای ناخن پا (فقط از کانادایی‌ها) برای مطالعه نوعی سرطان است که از پاهای ما ناشی می‌شود – سرطان ریه. در حالی که سیگار کشیدن بزرگترین علت سرطان ریه است، این نوع تهاجمی بیماری می‌تواند در کسانی که هرگز سیگار نکشیده‌اند نیز ایجاد شود. یکی از این بیماران، وکیل امی بوسیو است که تنها در ۴۷ سالگی پس از ابتلا به سرفه‌های آزاردهنده، بیماری‌اش تشخیص داده شد.

نشان دادن سرطان ریه

بوسیو در بیانیه‌ای گفت: “من هرگز سیگار نکشیدم، هرگز. من به طور مغذی غذا خوردم و تناسب اندامم را حفظ کردم. با خودم فکر کردم، نمی‌توانم سرطان ریه داشته باشم. این لحظه بسیار تکان‌دهنده بود. لحظه‌ای فاجعه‌بار. هیچ کلمه‌ای برای توصیف آن وجود ندارد.”

او پس از ترک حرفه وکالت خود برای تمرکز بر درمان، دنیای دکتر آرون گودرزی را پیدا کرد. این بیوشیمیست رهبری یک تیم میان‌رشته‌ای از دانشمندان در دانشگاه کلگری را بر عهده دارد که به بررسی علل محیطی سرطان ریه، از جمله قرار گرفتن در معرض رادون، می‌پردازند. این گاز طبیعی بی‌بو و بی‌رنگ است، اما رادیواکتیو نیز می‌باشد. پس از استعمال دخانیات، رادون دومین علت اصلی سرطان ریه است.

با این حال، قوانین حاکم بر برنامه‌های غربالگری سرطان ریه در کانادا نمی‌تواند قرار گرفتن در معرض رادون را به عنوان یکی از معیارهای خطر در نظر بگیرد، زیرا تعداد کمی از افراد می‌توانند به طور قابل اعتمادی قرار گرفتن در معرض رادون خود را در طول دهه‌ها گزارش دهند، همانطور که می‌توانند تعداد سال‌های مصرف دخانیات خود را گزارش دهند.

• آیا میکروبیوم روده شما می‌تواند بر خلق و خوی شما تأثیر بگذارد؟

ناخن پا

راه حل بالقوه؟ ناخن‌های پا. دکتر گودرزی در حال حاضر در حال استخدام برای یک مطالعه بزرگتر است که می‌تواند برخی از شکاف‌های اطلاعاتی مهم را برای تخمین خطر ابتلا به سرطان ریه در فرد به دلیل قرار گرفتن در معرض رادون در دراز مدت پر کند. برای دستیابی به این هدف، او به ناخن‌های پای کانادایی‌ها نیاز دارد.

گودرزی گفت: “ما دریافته‌ایم که ناخن‌های پای ما اطلاعات بلندمدتی در مورد میزان مواجهه ما با سموم رادیواکتیو در محیط زیست مانند گاز رادون را در خود نگه می‌دارند. آنها یکی از بایگانی‌های بدن ما از مواجهه‌های گذشته هستند.» «پس از استنشاق رادون، به سرعت به نوع خاصی از سرب رادیواکتیو تبدیل می‌شود. بدن شما با سرب رادیواکتیو حاصل از رادون مانند تمام سرب‌ها رفتار می‌کند و آن را در بافت‌هایی مانند پوست، مو و ناخن که به آرامی تجزیه می‌شوند، ذخیره می‌کند.”

در یک مطالعه اثبات مفهوم (یا آزمایشی) که اکتبر در مجله Environment International منتشر شد، گودرزی و دکتر مایکل ویزر، محقق اصلی مشترک، نشان می‌دهند که اندازه‌گیری سرب رادیواکتیو در ناخن‌های پا راهی مفید برای تخمین مواجهه طولانی‌مدت با رادون است.

ویزر، فیزیکدان دانشگاه کلگری، گفت: “ما معتقدیم که یک روش کمی و قابل اعتماد برای اندازه‌گیری مواجهه طولانی‌مدت با رادون در سطح فردی کشف کرده‌ایم.ما از ترکیبی از اپیدمیولوژی دوز تابش شخصی‌سازی‌شده و طیف‌سنجی جرمی رقت ایزوتوپ برای ارزیابی اندازه‌گیری‌های فوق حساس محصول واپاشی رادون استفاده کردیم. ما ایزوتوپ‌های سرب را در بریده‌های ناخن پا آزمایش کردیم و ثابت کردیم که می‌توانند به عنوان یک روش کمی برای آشکارسازی قرار گرفتن در معرض رادون در طول عمر در سطح فردی عمل کنند.”

شرکت‌کنندگان در مطالعه آزمایشی از بین هزاران نفری که قبلاً در مطالعه ملی بزرگ رادون تخلیه کانادا شرکت داشتند، انتخاب شدند. برای ادامه مطالعه این اثرات در یک مطالعه بزرگتر، محققان امیدوارند تا 10000 نفر را از سراسر کانادا جذب کنند. شرکت‌کنندگان در مطالعه باید خانه‌های خود را از نظر رادون آزمایش کنند و سپس بریده‌های ناخن پای خود را برای تجزیه و تحلیل جمع‌آوری و ارسال کنند.

گودرزی گفت: “اگر این آزمایش اعتبارسنجی مؤثر باشد، می‌تواند چشم‌انداز آینده پیشگیری از سرطان در کانادا را متحول کند. داده‌ها شواهدی را تشکیل می‌دهند که می‌تواند منجر به گنجاندن بیماران بیشتری شود که سرطان ریه آنها ناشی از دود دخانیات نیست، در غربالگری و تشخیص زودهنگام بالقوه نجات‌بخش.”

در مطالعه‌ی آزمایشی، تیم تحقیقاتی متوجه شد که از هر پنج نفری که در کانادا به سرطان ریه مبتلا می‌شوند، دو نفر معیارهای غربالگری فعلی را ندارند و نیمی از آنها هرگز سیگار نکشیده‌اند و نیمی دیگر نیز آنقدر کم یا خیلی وقت پیش سیگار کشیده‌اند که نمی‌توان تنها دخانیات را عامل آن دانست.

بوسیو گفت: “مردم باید درک کنند که هر کسی که ریه دارد می‌تواند به سرطان ریه مبتلا شود. من از تحقیقاتی که آزمایشگاه گودرزی انجام می‌دهد، قدردانی می‌کنم.”

کاملاً واضح است که زنان به طور متوسط ​​​​بیشتر از مردان عمر می‌کنند. این الگو در بیشتر کشورها و دوره‌های تاریخی صادق است. اگرچه این شکاف طول عمر بین دو جنس در برخی کشورها به دلیل بهبود شرایط زندگی و پیشرفت‌های پزشکی کمی کاهش یافته است (اما در برخی دیگر افزایش یافته است)، اما طبق تحقیقات جدید، بعید است که به این زودی‌ها از بین برود.

علل این شکاف ریشه عمیقی در تاریخ تکامل دارد و می‌توان آن را در چندین گونه جانوری دیگر، نه فقط انسان، مشاهده کرد. پستانداران ماده به طور متوسط ​​​​12 درصد بیشتر از مردان عمر می‌کنند و استراتژی‌های جفت‌گیری نقش مهمی در آن ایفا می‌کنند. این یافته‌ها در مطالعه‌ای در مجله Science Advances منتشر شده است، به تفصیل شرح داده شده است.

XX در مقابل XY

در میان گونه‌های پستانداران، از بابون‌ها و گوریل‌ها گرفته تا انسان‌ها، ماده‌ها معمولاً بیشتر از نرها عمر می‌کنند. با این حال، این الگو در سراسر قلمرو حیوانات جهانی نیست. نرها در چندین گونه پرنده، حشره و خزنده، جنس با طول عمر بیشتر هستند.

یک توضیح ژنتیکی برای این شکاف، به نام فرضیه جنسیت ناهمگن، به تفاوت در کروموزوم‌های جنسی اشاره دارد. پستانداران ماده عموماً دو کروموزوم X دارند، در حالی که نرها فقط یک کروموزوم X و یک کروموزوم Y دارند که آنها را به جنس هتروگامتیک تبدیل می‌کند. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که ماده‌ها ممکن است به دلیل داشتن دو کروموزوم X از برخی جهش‌های ژنتیکی مضر محافظت شوند. اگرچه، ماده‌ها در پرندگان جنس هتروگامتیک هستند و یک کروموزوم Z و یک کروموزوم W دارند.

برای مقایسه طول عمر در پستانداران و پرندگان، تیم تحقیق از سوابق ۱۱۷۶ گونه پرنده و پستاندار در باغ‌وحش‌های سراسر جهان استفاده کرد. آنها کاهش طول عمر را مشاهده کردند که از فرضیه جنس هتروگامتیک و این ایده که دو کروموزوم X می‌تواند مزیت ژنتیکی ایجاد کند، پشتیبانی می‌کند.

در پستانداران، اکثریت (۷۲ درصد) ماده‌ها به طور متوسط ​​۱۲ درصد بیشتر عمر کردند. در اکثر گونه‌های پرندگان (۶۸ درصد)، نرها به طور متوسط ​​پنج درصد بیشتر عمر کردند. این مطالعه تغییرات جالبی را نیز یافت.

یوهانا استارک، یکی از نویسندگان این مطالعه و انسان‌شناس تکاملی در موسسه انسان‌شناسی تکاملی ماکس پلانک در آلمان، در بیانیه‌ای گفت: “برخی از گونه‌ها خلاف الگوی مورد انتظار را نشان دادند. به عنوان مثال، در بسیاری از پرندگان شکاری، ماده‌ها هم بزرگتر و هم عمر طولانی‌تری نسبت به نرها دارند. بنابراین کروموزوم‌های جنسی فقط می‌توانند بخشی از داستان باشند.”

• دانشمندان راهی برای حمله بدن به سرطان پیدا کردند

این دنیایی است که نرها، نرها را می‌خورند

استراتژی‌های تولید مثلی نیز نقش داشتند، نه فقط ژنتیک. از طریق انتخاب جنسی، نرها به طور خاص راه‌هایی برای برجسته شدن در میان جمعیت ایجاد می‌کنند، از جمله پرهای رنگارنگ، رقص‌های جفت‌گیری یا صداهای منحصر به فرد که می‌تواند موفقیت تولید مثلی را افزایش دهد. با این حال، این موارد می‌توانند طول عمر آنها را کوتاه کنند.

داده‌های این مطالعه از این فرض پشتیبانی می‌کند. در پستانداران چندهمسری که رقابت شدیدی برای جفت‌گیری دارند، نرها معمولاً زودتر از ماده‌ها می‌میرند. در مقایسه، بسیاری از پرندگان تک‌همسر هستند، بنابراین فشار رقابتی کمتر است. به نظر می‌رسد این به نوبه خود به آنها کمک می‌کند تا عمر طولانی‌تری داشته باشند. به طور کلی، تفاوت طول عمر در گونه‌های تک‌همسری کمترین بود، در حالی که چندهمسری و تفاوت‌های اندازه قابل توجه با مزیت بیشتر برای ماده‌ها مرتبط بود.

فرزندپروری نیز نقش دارد. این تیم شواهدی یافت که نشان می‌دهد جنسی که زمان بیشتری را صرف پرورش فرزندان می‌کند، تمایل به زندگی طولانی‌تر دارد. برای پستانداران، این معمولاً ماده‌ها هستند. در گونه‌های با طول عمر بالا مانند نخستی‌سانان، این احتمالاً یک مزیت انتخابی است. اگر ماده‌ها تا زمانی که فرزندان آنها مستقل یا از نظر جنسی بالغ شوند، زنده بمانند، در نهایت گونه وضعیت بهتری خواهد داشت.

ریشه‌های عمیق تکاملی

یکی دیگر از نظریه‌های دیرینه، فشارهای محیطی است. تصور می‌شود که وقایع طبیعی مانند شکار، عوامل بیماری‌زا یا آب و هوای سخت، شکاف‌های طول عمر بین نرها و ماده‌ها را ایجاد می‌کنند.

برای آزمایش این نظریه محیطی، این تیم جمعیت‌های باغ‌وحش را بررسی کرد، جایی که این نوع فشارها تا حد زیادی وجود ندارند. حتی بدون شکارچیان یا بلایای طبیعی، شکاف‌های طول عمر همچنان ادامه داشت. مقایسه جمعیت‌های باغ‌وحش و وحشی نشان داد که این شکاف‌ها اغلب در باغ‌وحش‌ها کمتر بودند، اما به ندرت از بین می‌رفتند. این مقایسه باغ‌وحش، وضعیت طول عمر انسان را منعکس می‌کند، زیرا پیشرفت در پزشکی و شرایط زندگی، شکاف طول عمر را کاهش داده است، اما به طور کامل از بین نبرده است.

به گفته این تیم، این یافته‌ها نشان می‌دهد که تفاوت‌های جنسیتی در طول عمر، یک فرآیند عمیقاً تکاملی است. این فرآیند توسط انتخاب جنسی و سرمایه‌گذاری والدین شکل می‌گیرد، در حالی که تفاوت‌های ژنتیکی در تعیین جنسیت (مانند کروموزوم‌ها) نیز ممکن است نقشی داشته باشند. در حالی که عوامل محیطی بر میزان این تفاوت‌ها تأثیر می‌گذارند، اما آنها را به طور کامل از بین نمی‌برند.

در نهایت، امید به زندگی بین دو جنس نه تنها محصول محیطی است که در آن بزرگ شده‌ایم، بلکه بخشی از تاریخ تکاملی ماست و احتمالاً همچنان وجود خواهد داشت.