طول عمر ما ممکن است در واقع محدودیت سختی داشته باشد. در مطالعه جدیدی که در این هفته انجام شد، دانشمندان نشان دادند که افزایش طولانی مدت امید به زندگی جمعی که در قرن بیستم مشاهده شد، اخیراً شروع به کاهش کرده است. به گفته محققان، یافتهها نشان میدهد که تمرکز صرف بر افزایش طول عمر ممکن است کوتهبینانه باشد.
امید به زندگی در بدو تولد معیاری است که معمولاً از سلامت کلی یک منطقه استفاده می شود. این تخمین میزند که با توجه به روند فعلی مرگومیر در میان گروههای سنی مختلف، انتظار میرود میانگین متولدین یک سال خاص (مثلاً 2024) چه مدت زنده بماند.
با شروع قرن بیستم، امید به زندگی به طور پیوسته در سراسر جهان افزایش یافته است، که عمدتاً به لطف پیشرفتهای پزشکی بزرگ مانند بهبود وضعیت بهداشتی و داروهایی مانند آنتیبیوتیکها است. اما استوارت جی اولشانسکی و سایر محققان اکنون دریافتهاند که این افزایش در دهه های اخیر کند شده است – پدیدهای که اولشانسکی و تیمش برای اولین بار مدتی پیش پیشبینی کردند که اتفاق میافتد، که مورد انتقاد بسیاری از دانشمندان قرار گرفت.
اولشانسکی، استاد دانشکده بهداشت عمومی در دانشگاه ایلینویز شیکاگو که مدتها پیری را مطالعه کرده است، گفت: “ما سه دهه منتظر ماندیم تا ببینیم واقعاً چه اتفاقی افتاده است، و بنابراین اکنون پاسخ را می دانیم، و این همان چیزی است که در این مقاله آمده است. و پاسخ دقیقاً همانگونه است که پیش بینی کرده بودیم.”
تیم اولشانسکی داده های مرگ و میر را از کشورهایی با بالاترین امید به زندگی از جمله ژاپن، کره جنوبی، استرالیا، فرانسه و اسپانیا مورد مطالعه قرار دادند. آنها همچنین ایالات متحده را برای مقایسه در نظر گرفتند، که امید به زندگی بالاتر از بسیاری از کشورهای دیگر، اما همچنین کمتر از بسیاری از کشورهای همتا داشته است. آنها به ویژه بر مطالعه روند بین سال های 1990 تا 2019 متمرکز بودند.
در مجموع، آنها دریافتند که در حالی که امید به زندگی همچنان رو به افزایش است، نرخ افزایش به طور قابل توجهی کاهش یافته است، به ویژه از سال 2010. آنها همچنین دریافتند که انتظار می رود تعداد کمی از افرادی که در سال 2019 در این کشورهای با بهترین عملکرد متولد شده اند به سن 100 سالگی برسند. حدود 12.8 درصد از زنان و 4.4 درصد از مردان احتمال ابتلا به آن را دارند.
در ایالات متحده، این شانس بدتر است، به طوری که حدود 3.1 درصد از زنان و 1.3 درصد از مردان متولد سال 2019 انتظار میرود به 100 برسند. یافتههای این تیم روز دوشنبه در Nature Aging منتشر شد.
اولشانسکی گفت: “البته، در سه دهه گذشته هنوز پیشرفت هایی در امید به زندگی وجود داشت، اما به طور قابل توجهی کاهش یافت و در زمانی که پیشرفت در فناوری پزشکی شتاب گرفت، کاهش یافت. بنابراین، اگر واقعاً فناوریهای افزایش دهنده زندگی و کاهش بیماریها تأثیری را میگذارند که برخی افراد فکر میکنند، امید به زندگی باید به سمت بالا افزایش مییابد، اما اینطور نشد. در واقع، سرعت آن در ایالات متحده به میزان قابل توجهی کاهش یافت.”
برای اولشانسکی، پیام اولیه این تحقیق به اندازه کافی ساده است. به همان اندازه که دارو تا امروز در طولانی کردن عمر ما ارزشمند بوده است، این پیشرفت ها معمولاً به جای تأخیر در روند پیری و بسیاری از بیماری های مضر، بر درمان یک بیماری خاص مرتبط با افزایش سن، مانند سرطان یا بیماری قلبی متمرکز شده است. تغییراتی که با آن همراه است.
او استدلال می کند که ما در حال حاضر شروع به رسیدن به موانع مرگ و میر طبیعی خود کرده ایم، و این رویکرد خاص بیماری تنها در حال حاضر بازدهی کاهش یافته و افزایش تدریجی طول عمر را در حرکت رو به جلو فراهم می کند.
طول عمر انسان
زندگی ای که ما امروز در دنیای مدرن خود زندگی می کنیم، جایی که اکثر مردم آن را از 65 سال گذشته می گذرانند و ما افراد زیادی داریم که به دهه 70، 80، 90 سالگی خود می رسند، و حتی برخی از آنها به 100 سالگی می رسند – زمان ساخت است.
زمانی که توسط فناوری پزشکی ساخته شد. و اینها اتفاقات خارق العاده ای بوده است که در پزشکی و بهداشت عمومی رخ داده است. و ما باید سپاسگزار و سپاسگزار باشیم که میتوانیم این زندگیها را انجام دهیم، اما بهایی که باید برای آن بپردازیم بیماری قلبی، سرطان، سکته مغزی و آلزایمر است، و این جایی است که ما امروز هستیم.
او گفت: “ما در حال انجام این بازی ضربت خال با بیماری های مرتبط با پیری هستیم.”
از جنبه مثبت، اولشانسکی پیشرفت قابل توجهی در یافتن و توسعه درمان هایی داشته است که ممکن است قادر به تعامل گسترده تر و به تاخیر انداختن روند پیری باشند (حتی برخی از مطالعات داروهای موجود مانند متفورمین را به عنوان کاندید برجسته کرده اند).
و او انتظار دارد که اکتشافات و پیشرفت های بزرگ در زمینه نوظهور علم علوم پزشکی در آینده ای نزدیک به دست آید. اما او میافزاید که نباید تمرکز خاصی روی افزایش طول عمر داشته باشیم، حتی اگر برخی از این درمانها به این نتیجه برسند. در عوض، تمرکز باید بر روی بهبود طول سلامتی یا میزان سال هایی که در سلامت نسبتاً خوب سپری می کنیم، باشد.
اولشانسکی همچنین هشدار می دهد که به تبلیغات بسیاری از افرادی که امروزه در صنعت ضد پیری دست دارند، که معمولاً از درمان های تقریباً معجزه آسا در گوشه و کنار خود می بالند، توجه نکنید.
او گفت: “در حال حاضر پول زیادی در این زمینه سرمایه گذاری شده است. علوم خوب زیادی در جریان است. همچنین تزیینات و اغراق های زیادی وجود دارد، چیزی که ما باید از آن آگاه باشیم. و ای کاش مردم از اغراق کردن دست بردارند و به مردم بگویند که همگی تا 100 یا 120 یا 150 سال عمر خواهند کرد – این نوع ادعاها در مورد افزایش شدید زندگی که با هر یک از این مداخلات مرتبط است. شما برای توجیه این تلاش برای کند کردن پیری نیازی به تزیین و اغراق ندارید. بهترین توجیه این است که اگر موفق نشویم چه اتفاقی می افتد؟ و اگر موفق نشویم، چیزی را که می بینیم دوست نخواهیم داشت.”
شاید هرگز نتوانیم واقعاً چشمه جوانی را کشف کنیم، اما امیدواریم که هنوز کارهای زیادی میتوانیم انجام دهیم تا زمانی که روی زمین داریم تا حد امکان صلحآمیز و سالم باشد. پس صرفا طول عمر دلیل بر انجام ندادن کارهایی که به کیفیت بقای ما در زمین کمک می کند، نیست.
دیدگاهتان را بنویسید