دسته: نجوم و فضا

زمان حرکت ربات‌های چرخدار یا پادار سنتی فرا رسیده است. ناسا JPL یک مفهوم رباتیک را توسعه داده است که مستقیماً از یک داستان علمی تخیلی به نظر می رسد و این پتانسیل را دارد که اکتشافات فضایی را به سطح بعدی برساند. ربات مار مانند ناسا برای کاوش در اقمار زحل طراحی شده است.

دانشمندان در حال کار بر روی ارسال یک ربات مار مانند برای کشف و جستجوی اشکال حیات فرازمینی در منظومه شمسی بوده اند. این ربات یک نقشه بردار حیات موجود برون زیستی (EELS) است که توسط آزمایشگاه رانش جت ناسا (JPL) توسعه یافته است.

قابلیت های ربات مار مانند

این مار رباتیک می‌تواند از سوراخ‌ها، شکاف‌ها و شکاف‌های موجود در اجرام آسمانی و سیارات منظومه شمسی ما نفوذ کند. بدین ترتیب مکان های عمیق و صعب العبور را کاوش کنید.

بهترین بخش این است که این ربات مار خودکششی طراحی شده است تا به راحتی از مناطق مختلف مانند آب، شن، سنگ و یخ عبور کند.
این توانایی از توانایی ربات مار برای تغییر و تطبیق شکل در پاسخ به منظره ناشی می شود. همچنین دارای پیچ های چرخان برای گرفتن و حرکت در ساختارهای یخی است.
به گفته JPL : ” این سازه از اولین واحدهای پیشران دوار در نوع خود استفاده می کند که به عنوان مسیر، مکانیسم های گرفتن و واحدهای ملخ در زیر آب عمل می کنند و ربات را قادر می سازد به خروجی دریچه ستون دسترسی پیدا کند و آن را تا منبع اقیانوس خود دنبال کند.”

تیم اجرایی اخیراً آزمایش‌های آنالوگ زمینی این ربات را در یخچال طبیعی آتاباسکا کانادا و آتشفشان کوه ناچیز انجام داده است. این اولین گام در تجزیه و تحلیل انعطاف پذیری و قابلیت های ناوبری ربات از طریق زمین ناهموار و اصلاح بیشتر طراحی ماموریت نهایی بود.

یک روز می تواند به قمر زحل، انسلادوس برسد

ابتکار EELS در پس زمینه اکتشافات انجام شده توسط کاوشگر کاسینی انجام می شود که نزدیک به 13 سال زحل، حلقه ها و قمرهای آن را کاوش کرده است. این ماموریت نمادین در سپتامبر 2017 با برخورد فضاپیمای به جو زحل به پایان رسید.

• ماموریت آژانس فضایی اروپا برای کاووش اقمار مشتری

کشف قابل توجه توده های بخار آب که توسط قمر کوچک یخی زحل، انسلادوس به فضا پرتاب شده بود، باعث ایجاد این ربات مار EELS شد. این امر احتمال وجود یک اقیانوس مایع قابل سکونت در زیر پوسته یخ زده ماه را افزایش داد و علاقه جامعه فضایی را برای کاوش در این قمر برانگیخت.

دانشمندان و مهندسان امیدوارند با فرستادن این ربات به شکاف ضخیم ماه، سیستم های هواکش را مطالعه کنند.

JPL توضیح داد: “این پاکت‌های شکافی هر جنبه‌ای از معماری EELS را هدایت کرده‌اند تا آن را با چالش‌هایی که ممکن است در این سفر از سطح به اقیانوس با آن مواجه شود، سازگار کند. سازگاری این سیستم مقاصد دیگری مانند کلاهک های قطبی مریخ و شکاف های نزولی در صفحات یخی روی زمین را باز می کند.”

علاوه بر این، می تواند به فضانوردان آینده کمک کند که احتمالاً یک کمپ پایه آرتمیس را در طول ماموریت های آینده ایجاد کنند. به راحتی می تواند به لوله های گدازه یا دهانه های ماه نفوذ کند و تعیین کند که کجا و چه مقدار آب در سطح ماه به دام افتاده است. دسترسی به این مکان‌های دوردست دشوار است، اما این ربات مار می‌تواند کارآمدی داشته باشد و داده‌های زیادی را به زمین بازگرداند.

تیم JPL در حال حاضر بر روی تکمیل اصلاحات ربات EELS کار می کند. اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، این احتمال وجود دارد که شاهد لغزش مار در سطح یخی قمر زحل باشیم.

موشک آریان 5 صبح روز 14 آوریل با موفقیت از گویان فرانسه با فضاپیمای جویس بلند شد. حدود 40 دقیقه پس از پرتاب، آژانس فضایی اروپا با موفقیت کنترل فضاپیما را پس از جدا شدن از مرحله بالایی موشک به دست گرفت.

اگرچه این یک مرحله حیاتی است، اما این اولین قدم در سفر طولانی به فضا برای کاوشگر است که هشت سال آینده را صرف رسیدن به مشتری خواهد کرد. اما با داشتن یک فضاپیمای سالم و یک مسیر خوب، این بهترین شروع ممکنی است که دانشمندان اروپایی می توانستند به آن امیدوار باشند.

با جرم 6 متریک تن، کاوشگر قمرهای یخی مشتری – یا JUICE – بزرگترین ماموریت فضایی عمیق است که توسط آژانس فضایی اروپا و یکی از بزرگترین ماموریت های هر کشوری به سیارات بیرونی پرتاب شده است. این فضاپیما با موشک آریان 5 در ساعت 8:15 صبح به وقت شرقی (12:15 UTC) از کورو، گویان فرانسه پرتاب شد.

آژانس فضایی اروپا پیش از این ماموریت های علمی برجسته ای انجام داده است، از جمله فرود جسورانه فضاپیمای روزتا بر روی یک دنباله دار در سال 2014 که توجه جهانی را به خود جلب کرد. اروپا همچنین فرودگر هویگنس را ساخت که با فضاپیمای کاسینی ناسا به سمت زحل پرواز کرد و سپس بر روی قمر تیتان فرود آمد.

اما جویس(JUICE) که حدود 1.5 میلیارد یورو هزینه داشته است، اولین ماموریت کلاس L این آژانس است که قرار است پرچمدار آژانس فضایی باشد و تنها یک بار در دهه پرواز می کند. شایان ذکر است، این ماموریت در سال 2012 توسط آژانس فضایی اروپا انتخاب شد و تنها یک سال از تاریخ پرتاب اصلی خود گذشت. این فضاپیما توسط Airbus Defense & Space ساخته شده است.

پس از اینکه کاوشگرهای گالیله و کاسینی ناسا متوجه شدند که برخی از قمرهای اطراف مشتری و زحل پوشیده از یخ بوده و احتمالاً اقیانوس‌های بزرگ و زیرسطحی را که ممکن است حیات میکروبی وجود داشته باشد، در خود جای دهند، اروپا تصمیم به انجام این مأموریت گرفت.

نیکلاس آلتوبلی، دانشمند سیاره‌شناسی در آژانس فضایی اروپا که در مأموریت جویس مشارکت دارد، می‌گوید: “گام منطقی بعدی واقعاً بازگشت به مشتری با ابزارهای پیشرفته‌تر برای مطالعه دقیق آن اقیانوس‌ها بود. با در نظر گرفتن این موضوع، ما می‌خواستیم ببینیم که آیا اینها زیستگاه‌های احتمالی برای زندگی هستند یا خیر.”

• ناسا فضانوردان آرتمیس ۲ را معرفی کرد

مسیر حرکت تا مشتری

از آنجایی که فضاپیما بسیار حجیم است، برای ایجاد انرژی برای رسیدن به منظومه جوویان، (سیاره مشتری‌مانند) به چندین پرواز سیاره ای نیاز دارد. پس از پرتاب، جویس سه بار از کنار زمین و همچنین زهره، قبل از ورود به مدار مشتری در سال 2031، پرواز خواهد کرد. سپس، از سال 2031 تا 2034، نزدیک به سه دوجین پرواز از گانیمد، اروپا و کالیستو انجام خواهد داد و یخی آنها را بررسی خواهد کرد. پوسته ها با جزئیات بیشتر

جویس تا 200 کیلومتری برخی از این دنیاها پایین می‌آید و بهترین نگاهمان را به آنها می‌دهد. از جمله ابزارهای آن می توان به یک دوربین نوری با وضوح بالا به نام ژانوس، یک طیف سنج، یک رادار نفوذ کننده یخ، یک مغناطیس سنج و غیره اشاره کرد. اگر همه چیز روی سفینه طبق طراحی کار کند، باید مقداری علم دینامیت ارائه دهد. و این مأموریت اهداف علمی بسیاری دارد، از جمله درک شکل‌گیری قمرهای مشتری و چگونگی تغییر آنها برای متفاوت شدن از یکدیگر.

فضاپیمای اروپایی همچنین یک ماموریت تکمیلی برای وسیله نقلیه ناسا اروپا کلیپر، که قرار است در سال 2024 پرتاب شود، خواهد داشت. آنها ابزارهای مختلفی را حمل خواهند کرد و در ترکیب، مطالعه جامعی از قابلیت سکونت اقیانوس های زیرسطحی جهان های سیاره بیرونی انجام خواهند داد. نتایج آنها ممکن است به یک مکان امیدوارکننده اشاره کند که روزی یک فرودگر برای تحقیقات بیشتر و جستجوی احتمالی برای زندگی ارسال شود.

پس از گردش‌های زیاد به دور مشتری، در اواخر سال 2034، جویس قرار است وارد مدار گانیمد شود و یک سال دیگر در آنجا بماند. این یک مانور ظریف خواهد بود، زیرا هیچ سفینه فضایی به جز ماه خودمان تا کنون به مدار قمر دیگری نرفته است.

آلتوبلی گفت: “این قطعاً برای اولین بار است و یک ناوبری بسیار پیچیده است. اما گانیمد یک قمر واقعا جالب است. میدان مغناطیسی خود را دارد و ما از داده های گالیله مشکوک هستیم که اقیانوس داخلی دارد. امیدواریم بتوانیم دقیق ترین تجزیه و تحلیل را از درون یک قمر انجام دهیم که تاکنون انجام شده است. “

آرتمیس ۲ اولین ماموریت ناسا با خدمه موشک فضایی بنیادی، سیستم پرتاب فضایی و فضاپیمای اوریون است و تایید میکند که تمام سیستمهای فضاپیما همانطور که با خدمه سرنشین در محیط واقعی اعماق فضا طراحی شدهاند، عمل میکنند.

این ماموریت راه را برای ماموریت های سطح ماه، از جمله توسط اولین زن و اولین فرد رنگین پوست، ایجاد علم و قابلیت های اکتشافی طولانی مدت ماه و الهام بخشی نسل بعدی کاشفان (نسل آرتمیس) هموار خواهد کرد.

آرتمیس ۲ یک ماموریت جسورانه

خدمه ای از چهار فضانورد در مأموریت آرتمیس ۲ تقریباً 10 روزه از پرتاب مجتمع 39B در مرکز فضایی کندی ناسا در فلوریدا پرواز خواهند کرد و در بالای موشک ماه این آژانس فراتر از درک زمین خواهند بود. در طول حدود دو روز، آنها سیستمهای جبار را بررسی میکنند و قبل از شروع حرکت به سمت ماه، یک آزمایش نمایشی هدفگیری نسبتاً نزدیک به زمین انجام میدهند.
ماژول خدمات اوریون به فضاپیما فشار زیادی را می دهد تا از مدار زمین رهایی یابد و مسیر ماه را تعیین کند.

• فضانوردان در ایستگاه فضایی چیزهایی می سازند که امکان ساخت روی زمین را ندارند

این سوختگی تزریقی بین ماه، فضانوردان را به یک سفر خروجی حدوداً چهار روزه میفرستد و آنها را در اطراف ماه میبرد، جایی که در نهایت شکل هشت را ایجاد میکنند که بیش از 230000 مایل از زمین فاصله دارد.
در حداکثر فاصله خود، خدمه حدود 6400 مایل فراتر از ماه پرواز خواهند کرد. در طول سفر تقریبی چهار روزه بازگشت، فضانوردان به ارزیابی سیستم های فضاپیما ادامه خواهند داد.

به جای نیاز به نیروی محرکه در بازگشت، این مسیر با سوخت کارآمد، میدان گرانشی زمین-ماه را مهار میکند و تضمین میکند که اوریون پس از سفر به دور دور ماه، به طور طبیعی توسط گرانش زمین برای بخش بازگشت آزاد از ماموریت به عقب کشیده خواهد شد.

خدمه ورود مجدد با سرعت بالا و دمای بالا را در جو زمین قبل از پاشیدن در اقیانوس آرام در سواحل سن دیگو تحمل خواهند کرد، جایی که آنها توسط یک تیم بازیابی متشکل از پرسنل ناسا و وزارت دفاع به ساحل بازگردانده می شوند.

شاید فقط یک ماه از تلاش اسپیس ایکس برای پرواز استارشیپ به مدار فاصله داریم. ایلان ماسک، مدیرعامل اسپیسایکس در توییتر نوشت: «اگر آزمایشهای باقیمانده به خوبی انجام شود، ماه آینده پرتاب استارشیپ را انجام خواهیم داد.»

اسپیس ایکس برای نقطه عطف عظیم استارشیپ آماده می شود

اسپیس ایکس چند ماه است که در حال انجام آخرین مراحل آماده سازی برای اولین پرواز مداری موشک استارشیپ کاملاً قابل استفاده مجدد خود است و اخیراً یک تمرین کامل لباس مرطوب انجام داده است.

ماسک دشواری در مدار ساختن چنین ماشین پیچیده ای را برجسته کرد. مدیر عامل اسپیس ایکس نظری را در توییتر تصحیح کرد که به پرتاب اشاره کرد و نوشت: “*تلاش برای پرتاب در ماه مارس. موفقیت دور از انتظار است، اما هیجان تضمین شده است.”

اسپیس ایکس و ماسک امیدوارند استارشیپ به قدرتمندترین موشک عملیاتی جهان تبدیل شود. این عنوان در حال حاضر متعلق به سیستم پرتاب فضایی ناسا (SLS) است که 8.8 میلیون پوند نیروی رانش برای ماموریت آرتمیس I خود تولید کرد.
با این حال، انتظار میرود استارشیپ این عدد را با ایجاد نیروی رانش عظیم ۱۷ میلیون پوندی به لطف ۳۳ موتور نسل بعدی رپتور از آب خارج کند.

ماسک مدتهاست که گفته است که استارشیپ بخشی از ماموریت او برای فرستادن انسان به مریخ است. این موشک اولین فضاپیمای کاملاً قابل استفاده مجدد خواهد بود که حامل انسان است و هزینه پرتاب های متوالی را به شدت کاهش می دهد.
نسخه اصلاح شده این موشک همچنین به عنوان فرودگر ماه برای ماموریت آتی آرتمیس III ناسا استفاده خواهد شد.

• فضانوردان در ایستگاه فضایی چیزهایی می سازند که امکان ساخت روی زمین را ندارند

پرتاب سفینه فضایی در صورتی که “تست های باقیمانده به خوبی انجام شود” انجام می شود

ماسک خاطرنشان کرد که تلاش برای پرتاب استار شیپ در ماه مارس تنها در صورتی انجام میشود که «تستهای باقیمانده به خوبی انجام شوند». در روزهای آینده، اسپیسایکس احتمالاً آزمایش آتش ثابت 33 موتوره را روی بوستر 7 انجام خواهد داد که ممکن است به شرکت اجازه دهد تا در نهایت تاریخ مشخصی را برای پرتاب استارشیپ مداری به اشتراک بگذارد.

پرواز آزمایشی مداری آتی استارشیپ، مرحله فوقانی 50 متری سفینه این شرکت را به نام کشتی 24 به مدار اولین مرحله اولیه Super Heavy اسپیس ایکس، بوستر 7 می فرستد.

بوستر 7 برای فرود برای اولین پرواز آزمایشی مداری فرود نمی آید. در عوض، مدت کوتاهی پس از ارسال کشتی 24 در مسیر خود به مدار زمین، در خلیج مکزیک فرو خواهد ریخت. هنگامی که کشتی 24 به مدار زمین می رسد، قبل از اینکه در اقیانوس آرام در نزدیکی جزیره کائوآی هاوایی به پایین بپاشد، یک بار دور سیاره ما می چرخد.

تقریباً هر چیزی که نژاد بشر تا به حال ساخته است، از ابزار ابتدایی گرفته تا خانه های یک طبقه گرفته تا بلندترین آسمان خراش ها، دارای یک محدودیت کلیدی بوده است: گرانش زمین. با این حال، با کمک برخی از دانشمندان، ممکن است این مشکل به زودی تغییر کند.

در ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) در حال حاضر یک جعبه فلزی به اندازه یک برج کامپیوتر رومیزی وجود دارد. در داخل، یک نازل به ساخت قطعات آزمایشی کوچکی کمک می‌کند که ساخت آن‌ها روی زمین ممکن نیست. اگر مهندسان سعی می‌کردند این سازه‌ها را روی زمین بسازند، تحت گرانش زمین شکست می‌خوردند.

آریل اکبلاو، معمار فضایی که ابتکار اکتشاف فضایی MIT و یکی از محققان (روی زمین) که این پروژه را تأسیس کرد، می‌گوید: “اینها اولین نتایج ما برای یک فرآیند واقعاً جدید در ریزگرانش خواهند بود.”

فرآیند گروه MIT شامل گرفتن یک پوست سیلیکونی انعطاف‌پذیر، به شکل بخشی که در نهایت ایجاد می‌کند، و پر کردن آن با یک رزین مایع است.
مارتین نیسر، مهندس MIT و یکی دیگر از محققان این پروژه می‌گوید: “شما می توانید آنها را به عنوان بالن در نظر بگیرید. به جای تزریق هوا به آنها رزین تزریق کنید.” هم پوست و هم رزین، محصولاتی هستند که به صورت تجاری در دسترس هستند.

رزین به نور ماوراء بنفش حساس است. هنگامی که بالون ها فلاش فرابنفش را تجربه می کنند، نور از طریق پوست نفوذ می کند و روی رزین می شود. خشک می شود و سفت می شود و به یک ساختار جامد تبدیل می شود. پس از آن، فضانوردان می توانند پوست را جدا کرده و قسمت داخل آن را آشکار کنند.

چگونگی ساخت در ایستگاه فضایی

همه اینها در داخل جعبه ای اتفاق می افتد که در 23 نوامبر پرتاب شد و قرار است 45 روز در ISS بماند. اگر همه چیز موفقیت آمیز باشد، ISS برخی از قطعات آزمایشی را برای آزمایش محققان MIT به زمین ارسال خواهد کرد. محققان MIT باید اطمینان حاصل کنند که قطعات ساخته شده از نظر ساختاری سالم هستند. پس از آن، آزمایشات بیشتر.

اکبلاو می گوید: “گام دوم احتمالاً تکرار آزمایش در داخل ایستگاه فضایی بین‌المللی خواهد بود. شاید برای امتحان اشکال کمی پیچیده تر، یا تنظیم فرمول رزین.”

پس از آن، آنها می خواهند سعی کنند قطعاتی را در خارج، در خلاء خود فضا بسازند. مزیت ساخت قطعاتی مانند این در مدار این است که اصلی ترین عامل استرس زا زمین – گرانش سیاره – دیگر یک عامل محدود کننده نیست. فرض کنید سعی کرده اید با این روش تیرهای بلند بسازید. اکبلاو می‌گوید: “جاذبه باعث افتادگی آن‌ها می‌شود.”

در ریزگرانش ایستگاه فضایی بین المللی؟ نه چندان اگر آزمایش موفقیت آمیز باشد، جعبه آنها می تواند قطعات آزمایشی را تولید کند که برای ساخت روی زمین بیش از حد طولانی هستند.

محققان آینده ای نزدیک را تصور می کنند که در آن، اگر فضانوردی نیاز به تعویض قطعه تولید انبوه (مثلاً یک مهره یا پیچ) داشته باشد، نیازی به ارسال آن از زمین نداشته باشد.
در عوض، آنها فقط می‌توانستند یک پوسته مهره‌ای یا پیچ‌شکل را در جعبه‌ای مانند این قرار دهند و آن را با رزین پر کنند.

اما محققان همچنین درازمدت فکر می کنند. آنها فکر می کنند اگر آنها بتوانند قطعات بسیار طولانی در فضا بسازند، آن قطعات می توانند پروژه های ساختمانی بزرگ، مانند ساختارهای زیستگاه های فضایی را سرعت بخشند. همچنین ممکن است از آنها برای تشکیل قاب‌های ساختاری پانل‌های خورشیدی استفاده شود که انرژی یک زیستگاه را تامین می‌کند یا رادیاتورهایی که از گرم شدن بیش از حد زیستگاه جلوگیری می‌کنند.

 

• ژن ضد پیری که قلب را ۱۰ سال جوان می کند

مزیت ساخت در ایستگاه فضایی

ساختن وسایل در فضا چند مزیت کلیدی نیز دارد. اگر تا به حال موشکی را شخصاً دیده باشید، می‌دانید که – به همان اندازه که چشمگیر هستند – وسعت خاصی ندارند.
این یکی از دلایلی است که سازه‌های بزرگی مانند ایستگاه فضایی بین‌المللی یا Tiangong چین به صورت تکه تکه بالا می‌روند و در طول سال‌ها یک ماژول را در یک زمان مونتاژ می‌کنند.

امروزه برنامه ریزان مأموریت اغلب مجبورند تلاش زیادی را برای فشرده کردن تلسکوپ ها و سایر وسایل نقلیه در فضای بار کوچک صرف کنند. به عنوان مثال، تلسکوپ فضایی جیمز وب دارای یک آفتابگیر به اندازه زمین تنیس است. برای جا دادن آن در موشک، مهندسان باید آن را با ظرافت جمع می‌کردند و پس از رسیدن JWST به مقصد، فرآیندی مفصل برای باز کردن آن برنامه‌ریزی می‌کردند. هر پنل خورشیدی که می توانید در مدار زمین جمع آوری کنید، یک پنل خورشیدی کمتر است که باید در یک موشک قرار دهید.

یکی دیگر از مزایای کلیدی هزینه است. هزینه پرتاب های فضایی، با توجه به تورم، از زمان آغاز اولین شاتل فضایی در سال 1981 بیش از 20 برابر کاهش یافته است. اما هر پوند محموله همچنان می تواند بیش از 1000 دلار هزینه داشته باشد تا به فضا ارسال شود. اکنون فضا در دسترس شرکت‌های کوچک و گروه‌های تحقیقاتی دانشگاهی متوسط است، اما آخرین اونس تفاوت قیمتی قابل توجهی ایجاد می‌کند.

وقتی نوبت به جهان‌های دیگری مانند ماه و مریخ می‌رسد، متفکران و برنامه‌ریزان مدت‌هاست در مورد استفاده از موادی که در حال حاضر وجود دارد فکر کرده‌اند: سنگ‌ساخت ماه یا خاک مریخ، بدون ذکر آب که در هر دو جهان یخ زده یافت می‌شود. در مدار زمین، این کاملاً ساده نیست. (معماران نمی توانند دقیقاً کمربندهای تشعشعی ون آلن را به مصالح ساختمانی تبدیل کنند.)

اینجاست که اکبلاو، نیسر و همکارانشان امیدوارند که رویکرد رزین‌ریزی آنها برتر باشد. این اجزای پیچیده یا مدارهای پیچیده ای در فضا ایجاد نمی کند، اما هر بخش کوچکی کمتر از آن است که فضانوردان باید خودشان آن را بردارند.
نیسر می گوید: “در نهایت، هدف از این کار این است که این فرآیند تولید را در دسترس و در دسترس سایر محققان قرار دهیم.”

همانطور که صنعت فضایی جهانی برای اکتشاف فضایی انسان در مریخ و فراتر از آن آماده می شود، به فناوری هایی نیاز دارد که ورودی های جوی را ایمن تر کند. اینجاست که آزمایش پرواز در مدار پایین زمین ناسا برای فن آوری سپر حرارتی (LOFTID) مطرح می شود. امسال، آژانس فضایی ایالات متحده برای اولین بار با موفقیت فناوری جدید سپر حرارتی را در مدار آزمایش کرد. ما در اسپیسد جزییات این آزمایش رو برایتان توضیح می دهیم.

اساساً به عنوان یک سیستم شکستن بادی عظیم برای فضاپیماها عمل می کند و پرواز فضایی را بسیار ایمن تر می کند. این می‌تواند به انسان‌ها کمک کند تا با خیال راحت روی مریخ فرود بیایند و همچنین نقاط بیشتر منظومه شمسی را کشف کنند. نه تنها این، بلکه این فناوری در اینجا روی زمین نیز کاربرد بسیار عملی دارد. زیرا می توان از آن برای مبارزه با آتش سوزی جنگل ها استفاده کرد.

آزمایش موفقیت آمیز سپر حرارتی مداری ناسا

LOFTID روی موشک United Launch Alliance Atlas V در 10 نوامبر پرتاب شد.
این موشک از ارتفاع تقریبی 125 کیلومتری در مدار زمین مستقر شد و تقریباً دو ساعت پس از پرتاب در اقیانوس نزدیک هاوایی سقوط کرد. این پرواز آزمایشی برای تجزیه و تحلیل پتانسیل فناوری انجام شد که روزی می‌تواند به مأموریت‌های فضایی اجازه دهد تا یک محافظ گرمایی فشرده و انعطاف‌پذیر را در محفظه بار حمل کنند که می‌تواند قبل از ورود ماموریت به جو سیاره مقصد خود باز شود.

این فناوری به دلیل خطرات ورود به جو سیاره ای که شرایط متفاوتی نسبت به زمین دارد، می تواند حیاتی باشد. برای مثال جو مریخ بسیار نازک‌تر از زمین است و فرود مریخ‌نورد Perseverance ناسا به جو آن به‌عنوان «هفت دقیقه وحشت» توصیف شد.

فناوری LOFTID می تواند به آتش نشانان روی زمین کمک کند

آئروشل LOFTID ناسا با قطر شش متر به عنوان یک سیستم ترمز عظیم عمل می‌کند و نسبت به پوسته‌های معمولی و بسیار کوچک‌تر نیروی هوای بسیار بیشتری ایجاد می‌کند. ناسا در وب سایت خود توضیح می دهد که این فناوری برای مقاومت در برابر دمای ورود مجدد به جو بیش از 2900 درجه فارنهایت (1600 درجه سانتی گراد) ساخته شده است.

آژانس فضایی می افزاید که سپر حرارتی دارای «سه لایه است: یک لایه پارچه فیبر سرامیکی بیرونی برای حفظ یکپارچگی سطح، یک لایه میانی عایق برای جلوگیری از انتقال گرما و یک لایه داخلی که از رسیدن گاز داغ به ساختار بادی جلوگیری می کند. سیستم سپر حرارتی انعطاف پذیر نیز تاشو، بسته بندی، قابل استقرار و سفارشی است.”

LOFTID یکی از نمونه‌های بسیاری از فناوری‌های ساخته شده برای فضا است که می‌تواند کاربردهای عملی فوق‌العاده مهمی بر روی زمین نیز داشته باشد. مواد محافظ حرارتی توسعه یافته برای LOFTID، در واقع، قبلاً برای ساخت یک پناهگاه گرمایی اولیه برای کمک به مقابله با آتش‌سوزی جنگل‌ها استفاده شده است. ناسا با مرکز فناوری و توسعه میسولا (MTDC) خدمات جنگلی ایالات متحده همکاری کرده است تا پناهگاه های آتش سوزی موثرتری برای نجات جان انسان ها ایجاد کند. به این معنی که مواد مقاوم در برابر حرارت آنها می تواند انسان ها را در فضا و زمین نجات دهد.