حالت تهوع و استفراغ احتمالا یکی از غیرقابل پیش بینی ترین اتفاقاتی است که می تواند در هر زمان برای هر کسی اتفاق بیفتد. ممکن است افراد زیادی را در حال استفراغ روی زمین دیده باشید، اما آیا می دانید که مردم حتی در فضا استفراغ می کنند؟ در آگوست 1961، گرمن تیتوف، فضانورد شوروی، اولین فردی بود که در فضا استفراغ کرد.
اگرچه دانشمندان استفراغ را به عنوان یک روش طبیعی برای از بین بردن مواد سمی یا غیرقابل هضم از روده ما تعریف می کنند، یک مطالعه جدید نشان می دهد که چیزهای بیشتری در مورد آن وجود دارد. اخیراً، تیمی از محققان مؤسسه ملی علوم زیستی چین (NIBS) از مغز موش ها در زمانی که موش ها میل به استفراغ را احساس می کردند، نقشه برداری کردند.
محققان ادعا می کنند که با درک آنچه در داخل مغز در طول حالت تهوع و استفراغ اتفاق می افتد، می توانند داروهای ضد تهوع بهبود یافته ای را برای بیماران سرطانی که باید تحت شیمی درمانی قرار گیرند، توسعه دهند.
با کنترل نورون ها می توانید استفراغ را کنترل کنید
برخلاف انسان، موشها در مقایسه با اندازه بدنشان لولههای غذا و هوای طولانی دارند. علاوه بر این، ماهیچه های بدن آنها برای مقاومت در برابر استرس ناشی از کوبیدن بسیار ضعیف است. بنابراین موش ها (و سایر جوندگان) هرگز نمی توانند استفراغ کنند. با این حال، آنها میل به استفراغ را احساس می کنند، به همین دلیل اوغ می زنند.
پنگ کائو یکی از نویسندگان مقاله می نویسد: “مکانیسم عصبی اوغ زدن شبیه استفراغ است. در این آزمایش، ما با موفقیت الگویی را برای مطالعه برآمدگی ناشی از سم در موش ایجاد کردیم که با آن میتوانیم پاسخهای دفاعی مغز به سموم را در سطوح مولکولی و سلولی بررسی کنیم.”
در طول مطالعه خود، محققان دو گروه از موش ها را مشاهده کردند. محققان سعی کردند با قرار دادن آنها در معرض انتروتوکسین A استافیلوکوکی (SEA)، یک سم باکتریایی که منجر به چندین مشکل مرتبط با روده در انسان میشود، مانند آنتریت، بیماری روده و اسهال، خمیدگی را در اعضای گروه اول ایجاد کنند. موش های گروه دوم تحت آب شور قرار گرفتند.
نتیجه
بدن موشهایی که در معرضSEA قرار داشتند بهگونهای واکنش نشان داد که بدن سگ هنگام استفراغ واکنش نشان میدهد. عضلات بدن و دیافراگم آنها تحت انقباضات همزمان قرار گرفت و دهان آنها بسیار بازتر از موش هایی بود که آب شور داشتند. محققان همچنین متوجه فعال شدن و آزاد شدن چندین انتقال دهنده عصبی شدند.
آنها مشاهده کردند که در حین باز کردن، مغز موشها دستور آزادسازی سروتونین از سلولهای انتروکرومافین در روده را صادر کرد. در داخل روده، گیرنده های عصبی وجود دارند که سیگنال ها را مستقیماً به مغز می فرستند. سروتونین آزاد شده همچنین با گیرنده های مغزی تعامل دارد و این تعامل منجر به فعال شدن نورون های Tac1+DVC (کمپلکس واگ پشتی) واقع در ناحیه واگ پشتی مغز موش می شود. جالب اینجاست که وقتی محققان نورونهای Tac1+DVC را غیرفعال کردند، رفتار اوغ زدن در موشها کاهش یافت.
چرا برای بیماران سرطانی اهمیت دارد؟
آنها متوجه شدند که وقتی یک بیمار سرطانی تحت شیمی درمانی قرار می گیرد، مکانیسم دفاعی بدن او نیز منجر به رفتارهایی مانند حالت تهوع و استفراغ می شود. این عوارض جانبی ناخواسته زندگی بیماران سرطانی را ناراحت کننده تر می کند. کائو و تیمش فکر کردند که شاید با غیرفعال کردن نورونهای Tac1+DVC، میتوانند حالت تهوعی را که در نتیجه شیمیدرمانی ایجاد میشود، کاهش دهند.
به منظور اثبات این نظریه، آنها موش ها را در معرض داروی شیمی درمانی به نام دوکسوروبیسین قرار دادند. همانطور که انتظار می رفت این آزمایش باعث شد موش ها به حالت اول بروند. سپس محققان نورون های Tac+DVC را غیرفعال کردند و کار کرد! آنها متوجه شدند که پس از غیرفعال شدن نورونها، رفتار اوغ زذن تا حد زیادی کاهش مییابد.
این یافته ها همچنین روشن می کند که چرا و چگونه برخی از داروهای ضد تهوع موجود از قبل با مسدود کردن گیرنده های سروتونین به طور موثر عمل می کنند. با این مطالعه، اکنون میتوانیم مکانیسمهای مولکولی و سلولی تهوع و استفراغ را بهتر درک کنیم، که به ما در تولید داروهای بهتر کمک میکند.