برچسب: سلامت

بر اساس تحقیقات جدید دانشگاه میشیگان، میتوان از شبکه ای از پروتئین های موجود در سیستم عصبی مرکزی برای افزایش اثربخشی و کاهش عوارض جانبی داروهای رایج دیابت و کاهش وزن استفاده کرد. این کار به نحوی ممکن است باعث درمان دیابت شود.

این مطالعه که ماه جولای در مجله تحقیقات بالینی منتشر شد، بر روی دو پروتئین به نام های ملانوکورتین 3 و ملانوکورتین 4 تمرکز داشت که عمدتاً در سطح نورون های مغز یافت میشوند که نقش اصلی را در تنظیم رفتار تغذیه و حفظ تعادل انرژی بدن دارند.

راجر کون، فیزیولوژیست U-M که این مطالعه را رهبری می کرد، گفت: “ملانوکورتین 3 و ملانوکورتین 4 بر همه چیز تأثیر می گذارند، از سنجش ذخیره انرژی طولانی مدت گرفته تا پردازش سیگنال های روده در مورد سیری کوتاه مدت یا سیری.”

دسته داروهایی که به عنوان آگونیست های GLP-1 شناخته می شوند، که شامل سماگلوتایدها (به عنوان مثال، اوزمپیک) و تیرزپاتیدها (مانند مونجارو) هستند، اخیراً به دلیل اثربخشی آنها در درمان دیابت نوع 2، بلکه چاقی، بیماری های قلبی و نیز مورد توجه قابل توجهی قرار گرفته اند. به طور بالقوه اعتیاد آنها با تقلید از یک هورمون طبیعی که روده در هنگام پر شدن تولید می کند، عمل می کند و مغز را تحریک می کند تا رفتار تغذیه را کاهش دهد.

راجر کو گفت:”بنابراین سوال واضح برای ما این بود: این داروهای GLP-1 که با دستکاری سیگنال های سیری عمل میکنند، وقتی سیستم ملانوکورتین را آماده میکنیم چگونه عمل میکنند؟”

راجر کون و همکارانش با کار بر روی مدل های موش، اثرات چندین هورمون را آزمایش کردند که مصرف غذا را کاهش میدهند. آنها نتایج را در موش های معمولی با موش هایی که از نظر ژنتیکی فاقد پروتئین MC3R بودند، در موش هایی که به آنها مواد شیمیایی برای جلوگیری از فعالیت MC3R داده شد و در موش هایی که دارویی برای افزایش فعالیت MC4R داده شد، مقایسه کردند. (از آنجا که MC3R یک تنظیم کننده منفی طبیعی MC4R است، به این معنی که فعالیت MC4R را کاهش می دهد، مسدود کردن MC3R و افزایش فعالیت MC4R اثرات مشابهی دارد.)

• دانشمندان دی ان ای کلیدی مبارزه با سرطان پانکراس را کشف کردند

درمان دیابت ؟

در همه موارد، نعیما داهیر، نویسنده اول مطالعه و محقق فوق دکترا در آزمایشگاه راجر کون، و همکارانش دریافتند که تنظیم سیستم ملانوکورتین – یا با مهار MC3R یا افزایش فعالیت MC4R – باعث می شود موش ها به GLP-1 حساس تر شوند. داروها و سایر هورمون هایی که بر رفتار تغذیه تاثیر می گذارند.
موش هایی که داروی GLP-1 در ترکیب با آگونیست MC4R یا آنتاگونیست MC3R دریافت کردند، نسبت به موش هایی که فقط داروهای GLP-1 دریافت می کردند، تا پنج برابر کاهش وزن و کاهش تغذیه را نشان دادند.

راجر کون گفت: “ما دریافتیم که فعال کردن سیستم مرکزی ملانوکورتین حیوانات را نه تنها به اثرات GLP-1، بلکه به هر هورمون ضد تغذیه ای که آزمایش کردیم، بیش از حد حساس می کند.”

محققان همچنین فعالیت بخش هایی از مغز را که تصور میشد در پاسخ به داروهای GLP-1 باعث ایجاد حالت تهوع میشوند اندازه گیری کردند و هنگامی که داروهای GLP-1 با تغییراتی در سیستم ملانوکورتین ترکیب میشوند، افزایش فعالسازی مشاهده نشد. در مقابل، پرایمینگ نورون های ملانوکورتین به طور قابل توجهی باعث افزایش فعال سازی داروی GLP-1 نورون ها در مراکز تغذیه هیپوتالاموس در مغز شد.

یافته ها نشان می دهد که جفت کردن داروهای موجود GLP-1 با یک آگونیست MC4R می تواند حساسیت به اثرات مورد نظر داروها را تا 5 برابر افزایش دهد، بدون اینکه عوارض جانبی ناخواسته را افزایش دهد. در نهایت، این رویکرد می تواند بیمارانی را که به عوارض جانبی حساس هستند، فعال کند. برای مصرف دوز کمتر، یا می تواند نتایج را در بیمارانی که به دوزهای دارویی موجود پاسخ نداده اند، بهبود بخشد. قبل از اینکه این اتفاق بیفتد، توسعه بیشتر دارو و آزمایش بالینی مورد نیاز است.

در حالی که این تحقیق فقط در مدل های موش انجام شده است، راجر کون خوشبین است که نتایج به خوبی برای انسان ها ترجمه شود تا بتوان به درمان دیابت کمک کند. او گفت: “سیستم ملانوکورتین در انسان به شدت حفظ شده است. همه چیزهایی که در دهه های گذشته در مورد این پروتئین ها روی موش مشاهده کردهایم، در انسان نیز یافت شده است. بنابراین من گمان میکنم که این نتایج برای بیماران نیز قابل ترجمه باشد.”

سرطان پانکراس یکی از کشنده ترین سرطان هاست. این بیماری سالانه بر زندگی بیش از نیم میلیون نفر تأثیر می گذارد و کمترین میزان بقا را در بین سایر بدخیمی های بزرگ دارد. اما یک کشف جدید توسط تیمی از محققان بین‌المللی بارقه‌ای از امید را نشان می‌دهد.

دانشمندان آمریکایی و بریتانیایی یک نقص ژنتیکی کلیدی را در سرطان لوزالمعده شناسایی کرده‌اند که می‌تواند به توسعه درمانی برای این بیماری کشنده منجر شود.

دکتر ماریا هاتزیاپوستولو، محقق در مرکز تحقیقات سرطان جان ون گیست دانشگاه ناتینگهام ترنت، نیاز فوری به تمرکز مجدد بر درک چگونگی گسترش سرطان پانکراس را برجسته کرد. نرخ بقای پایین مداوم برای این بیماری تهاجمی، این مطالعه جدید را بر آن داشت تا علت زمینه‌ای در پس گسترش سریع آن را رمزگشایی کند.

علت زمینه ای سرطان پانکراس

به گفته گاردین، رشد و گسترش سرطان لوزالمعده ناشی از توانایی آن در غیرفعال کردن مولکول های کلیدی در ژن HNF4A است. این ژن برای عملکرد کلی اندام های حیاتی حیاتی است.

این اختلال مانع از توانایی ژن برای کنترل رشد سلولی می شود و در نتیجه باعث گسترش بیماری می شود. این فرآیند بسته شدن ژن به عنوان متیلاسیون DNA شناخته می شود.

این کشف یک هدف جدید برای توسعه درمانی ارائه می دهد. هاتزیاپوستلو به گاردین گفت: “این کار، که درک و دانش جدیدی از نحوه رفتار سرطان ارائه کرده است، امیدواریم راه را برای درمان‌های جدید بالقوه در آینده هموار کند.”

این مطالعه شامل تجزیه و تحلیل بافت سالم و بیوپسی سرطان پانکراس برای درک این بیماری بود.

• ژل الکتریکی که با حرکت بدن الکتریسیته تولید میکند

توسعه گزینه های درمانی جدید

یک مانع بزرگ در مبارزه با سرطان لوزالمعده، تشخیص مکرر در مراحل پیشرفته است که گزینه‌های درمانی محدودتر هستند. به گفته متخصصان، بیش از نیمی از بیماران بیش از سه ماه پس از تشخیص زنده نمی مانند.

این تحقیق اولین گام مهمی است که امید به بهبود نتایج بیمار را ارائه می دهد. دانشمندان اکنون هدف جدیدی دارند – کشف راه هایی برای معکوس کردن اثرات متیلاسیون DNA و بازیابی عملکرد ژن HNF4A. این می تواند منجر به تولید داروهای جدیدی شود که می توانند سرطان پانکراس را در مسیر خود متوقف کنند.

دکتر کریس مک‌دونالد، سرپرست تحقیقات سرطان پانکراس بریتانیا، گفت: “ما شدیداً به گزینه‌های درمانی مهربان‌تر و مؤثرتری برای سرطان پانکراس نیاز داریم. اکثر سرطان‌های لوزالمعده در مراحل پایانی تشخیص داده می‌شوند و ۸۰ درصد آن‌ها تا زمانی که بیماری گسترش یافته و دیگر قابل عمل نیست، شناسایی نمی‌شوند.”

جدای از این مطالعه جدید، تحقیقات پیرامون سرطان های پانکراس با سرعت زیادی در حال پیشرفت است. در یک پیشرفت قابل توجه در اوایل سال جاری، محققان MIT CSAIL از برنامه های هوش مصنوعی برای تشخیص زودهنگام رونمایی کردند. موسسه آکادمیک متدیست هیوستون دستگاهی به اندازه دانه برنج ساخته است تا داروها را مستقیماً به تومور پانکراس برساند.

این مطالعه جدید شامل محققانی از دانشگاه ناتینگهام، دانشگاه استنفورد، دانشگاه کالیفرنیا و مرکز پزشکی Cedars-Sinai، لس آنجلس بود. این توسط سرطان پانکراس انگلستان تامین مالی شد.

آیا تا به حال شنیده اید که زنبور سرطان را بو می کند؟ باور کنید یا نه، زنبورهای عسل می توانند سرطان ریه را در نفس انسان تشخیص دهند. محققان دانشگاه ایالتی میشیگان به کشف شگفت انگیزی دست یافتند: زنبورهای عسل می توانند “بیومارکرها یا غلظت های شیمیایی” مرتبط با سرطان ریه را در نفس انسان تشخیص دهند.

پروفسور دباجیت ساها، استادیار موسسه علوم و مهندسی کمی بهداشت MSU گفت: “حشرات مانند سگ ها حس بویایی شگفت انگیزی دارند.”

این اولین بار نیست که دانشمندان توانایی های بویایی شگفت انگیز حیوانات را برای تشخیص سرطان بررسی می کنند. مطالعات قبلی نشان داده است که سگ های آموزش دیده، موش ها، حشرات و حتی کرم های لوله ای (نماتدها) ممکن است سرطان را تشخیص دهند.

چگونه آزمایش انجام شد

برای این مطالعه، انواع مختلف کشت سلولی سرطان ریه انسان در آزمایشگاه رشد داده شد. آنها یک دستور العمل ویژه برای “مخلوط تنفس مصنوعی” ایجاد کردند. این مخلوط شبیه ترکیب شیمیایی تنفس یک فرد سالم و فرد مبتلا به سرطان ریه است.

سپس این تیم حسگرهای بسیار کوچکی را به مغز زنبورهای عسل متصل کردند تا واکنش های مغز آنها را در حالی که مخلوط های تنفسی مختلف را بو میکردند، کنترل کنند.

الیسا کاکس، که در این مطالعه شرکت داشت، گفت: “برای ساختن دستور پخت، دست ثابتی لازم بود. ما سرطان ریه مصنوعی را در مقابل مخلوط تنفس سالم انسان روی تقریباً 20 زنبور عسل آزمایش کردیم.”

جالب توجه است که محققان تفاوتی را در سرعت شلیک عصبی زنبور عسل هنگام قرار گرفتن در معرض بو مشاهده کردند. این تیم زنبورهای عسل را دیدند که چندین نورون متمایز را در مغزشان فعال میکردند که به آنها کمک کرد بین تنفس مصنوعی سرطان ریه و تنفس سالم تمایز قائل شوند.

این آزمایش نشان داد که زنبورهای عسل میتوانند بین انواع مختلف سلول سرطان ریه تنها با استفاده از «بوی» کشت های سلولی تمایز قائل شوند.

• به جز انسان، گیاهان هم توان حل مشکل را دارند

این تیم همچنین آزمایش کردند که زنبورها چگونه سرطان را تشخیص می دهند. به بیان ساده، هدف تعیین حداقل مقدار مواد شیمیایی نشان دهنده سرطان بود که باید در نفس زنبورها وجود داشته باشد تا آنها بتوانند آن را تشخیص دهند.

ساها گفت: “زنبورهای عسل غلظت بسیار کمی را تشخیص دادند. این یک نتیجه بسیار قوی بود. زنبورها میتوانند بین تغییرات دقیقه ای در غلظت های شیمیایی مخلوط تنفسی که در قسمت هایی در محدوده ۱ میلیارد است، تفاوت قائل شوند.”

مطالعه ممکن است راه را برای یک آزمایش غیر تهاجمی هموار کند

ساها و تیم امیدوارند این کشف با زنبورهای عسل به ابزارهای جدید تشخیص بیماری بر اساس سیستم های بیولوژیکی و تجزیه و تحلیل رایحه منجر شود.

آنها همچنین قصد دارند یک آزمایش غیر تهاجمی برای تشخیص سرطان ایجاد کنند. برای انجام این آزمایش، بیماران فقط باید در یک دستگاه تنفس کنند و این کار را بسیار ساده می کند. این دستگاه دارای حسگری خواهد بود که از مغز زنبور عسل الهام گرفته شده است. این حسگر نمونه تنفس را از نظر وجود ترکیبات مرتبط با سرطان بررسی می کند.

اگر ترکیبات سرطانی در نمونه تنفسی کشف شد، این میتواند «بهصورت بیسیم در زمان واقعی گزارش دهد». در صورت موفقیت آمیز بودن، این روش ممکن است به تشخیص زودهنگام سرطان ریه کمک کند. علاوه بر این، آزمایش های تنفسی ساده ممکن است در دسترستر از اسکن ها یا بیوپسی های پیچیده باشد.

پاییز مک لین-سوبودا در بیانیه مطبوعاتی گفت: “آنچه شگفت انگیز است توانایی زنبورهای عسل نه تنها در تشخیص سلول های سرطانی، بلکه تمایز بین خطوط سلولی انواع مختلف سرطان ریه است. پیامدهای آینده برای این امر بسیار بزرگ است زیرا حسگر ما میتواند به بیماران این امکان را بدهد که به سرعت تشخیص های سرطان خاص را دریافت کنند که ضروری است. برای مسیرهای درمانی صحیح.”

مطالعه جدیدی که توسط دانشمندان استرالیایی انجام شده، نشان می دهد که مصرف دو تا سه لیوان قهوه بدون کافئین، آسیاب شده و فوری می تواند خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و مرگ زودرس را کاهش دهد. دانشمندان همچنین بر این باورند که فواید این نوشیدنی از مواد شیمیایی موجود در دانه‌های قهوه به جای کافئین ناشی می‌شود.

پروفسور پیتر کیستلر، نویسنده این مطالعه، می گوید: “در این مطالعه، قهوه آسیاب شده، فوری و بدون کافئین با کاهش مشابهی در بروز بیماری های قلبی عروقی و مرگ ناشی از بیماری های قلبی عروقی یا هر علت دیگری همراه بود. نتایج نشان می دهد که مصرف ملایم تا متوسط قهوه آسیاب شده، فوری و بدون کافئین باید بخشی از یک سبک زندگی سالم در نظر گرفته شود.”

ردیابی سلامتی نزدیک به 450000 داوطلب با چند لیوان قهوه

تیم تحقیقاتی با بررسی داده‌های Biobank بریتانیا، یک مطالعه در حال انجام که سلامت شهروندان این کشور را تجزیه و تحلیل می‌کند، اطلاعاتی را در مورد عادات غذایی داوطلبان، به‌خصوص میزان و نوع قهوه‌ای که عموماً می‌نوشند، جمع‌آوری کردند.

در ابتدا، محققان سلامت و مرگ تقریباً 450000 داوطلب را بررسی کردند. آنها بیش از 40 سال سن داشتند و هیچ بیماری قلبی عروقی مستندی نداشتند را برای مدت بیش از 12 سال تحت نظر گرفتند. نتایج نشان داده است که در مقایسه با افرادی که قهوه نمی‌نوشند، افرادی که قهوه می‌نوشند کمتر به بیماری‌های قلبی عروقی مبتلا می‌شوند و به طور کلی به هر دلیلی می‌میرند.

• محققان ام آی تی: نور میتواند آب را بدون گرما بخار کند

با این حال، این مزایا به مقدار و نوع قهوه مصرفی نیز بستگی داشت. بیشترین کاهش در مرگ و میر در افرادی مشاهده شد که دو تا سه لیوان قهوه بدون کافئین، آسیاب شده یا قهوه فوری در روز مصرف می کردند.

کسانی که روزانه یک تا پنج فنجان قهوه آسیاب شده و فوری می نوشند، کمترین خطر ابتلا به آریتمی یا ضربان قلب غیرطبیعی را داشتند. در حالی که بدون کافئین هیچ اثر محافظتی از خود نشان نداده است.

مقادیر کم قهوه را نادیده نگیرید

کافئین شناخته شده ترین ماده تشکیل دهنده قهوه است. اما این نوشیدنی حاوی بیش از 100 جزء فعال بیولوژیکی است. این احتمال وجود دارد که ترکیبات بدون کافئین مسئول روابط مثبت مشاهده شده بین نوشیدن قهوه، بیماری های قلبی عروقی و بقا باشند.

نویسنده این مطالعه پیتر کیستلر گفت: “یافته‌های ما نشان می‌دهد که نوشیدن مقادیر کم قهوه از همه انواع را نباید بی اثر دانست. بلکه می‌توان از آن به عنوان یک رفتار سالم برای قلب لذت برد.”

این تحقیق افزوده دیگری به یک سری تحقیقات طولانی در مورد اثرات قهوه بر سلامتی است. با این حال، مطالعات کنونی نمی توانند ارتباط علتی را نشان دهند. بنابراین، برای درک کامل ارتباط بین قهوه و سلامتی، همچنان به آزمایش‌های بالینی تصادفی‌سازی شده نیاز است.

آیا آن شب گرم تابستان را به خاطر دارید که پشه ها مدام به دست‌ها و پاهای شما حمله می‌کردند، در حالی که دوستانتان به سختی یک نیش می‌خوردند؟ محققان می‌دانستند که دلیلی برای آن وجود دارد. اما تا به حال نمی‌توانستند دلیل آن را دقیقاً بفهمند. اکنون محققان دانشگاه راکفلر در نیویورک نشان داده‌اند که بوی خاص بدن باعث می‌شود تا پشه ها نیشتان بزنند یا در بسیاری موارد بیش از یک نیش بزنند.

به گزارش ساینتیفیک امریکن، افرادی با پوستی که سطوح بالایی از اسیدهای کربوکسیلیک تولید می‌کنند، انتخاب اصلی پشه‌ها برای ضیافت هستند. صرف نظر از تغییرات رژیم غذایی و عادات بهداشتی، جذابیت آن‌ها برای پشه‌ها با گذشت زمان تغییر نمی‌کند. این یافته ها در اکتبر 2022 منتشر شد.

در مورد عامل تعیین کننده پشه بحث های مختلفی وجود داشته است. برای مثال، یک نظریه پیشنهاد می کند که حشرات کوچک، افراد را بر اساس گروه خونی انتخاب می کنند. با این حال، شواهد کافی برای حمایت از این استدلال وجود نداشت.
لزلی ووشال یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: ” این سوال که چرا برخی از افراد برای پشه ها جذاب‌تر از دیگران هستند، را همه می‌پرسند. مادر من، خواهرم، مردم در خیابان و همکارانم همه می خواهند بدانند.

با گذشت زمان، جامعه علمی تقریباً موافقت کردند که بوی بدن پشه ها را جذب می کند. با این حال، آنها نتوانسته اند تایید کنند که پشه ها جذب چه عطر خاصی می شوند.

• پاک کردن خاطرات خاص به وسیله یک تحقیق جدید

به سمت نتیجه گیری

ووشال و همکارانش برای یک مطالعه در مقیاس کوچک، شامل 64 شرکت کننده برای پاسخ به این سوال آماده شدند. شرکت کنندگان جوراب های نایلونی را روی بازوهای خود می پوشیدند و پس از شش ساعت جمع آوری عطر بدنشان، نایلون ها را خارج می کردند.

سپس نایلون های دو شرکت کننده را تکه تکه کردند و در ظرفی قرار دادند که در آن دسته پشه های ماده Aedes aegypti به اطراف پرواز می کردند. نمونه های مختلف در صورت نیاز جمع آوری شد و مطالعه چندین ماه طول کشید. وقتی آزمایشات به پایان رسید، مشخص شد که پشه ها موارد مورد علاقه خود را دارند. به خصوص، سوژه 33 بزرگ ترین آهنربا با امتیاز جذابیت «بیش از 100 برابر بیشتر» در مقایسه با سوژه های کمتر مطلوب 19 و 28 بود.

الگوی رایجی که جالب‌ترین سوژه‌ها داشتند، سطوح بیشتری از اسیدهای کربوکسیلیک بود که روی پوستشان یافت می‌شد. در حالی که کم جذاب‌ترین آن‌ها مقادیر واقعاً کمتری داشتند.

ووشال گفت: “این خاصیت آهنربای پشه بودن برای تمام عمر با شما همراه است. که بسته به اینکه چه کسی هستید، خبر خوب یا بد است. دستکاری بوی افراد ناشی از باکتری ها می تواند منجر به تولید کرم های پروبیوتیک پوست شود که می تواند به کاهش سطح برخی از محصولات جانبی کمک کند. بنابراین افراد برای پشه ها جذابیت کمتری دارند.”

بر اساس گزارش موسسه تحقیقات سرطان لندن، نسخه اصلاح شده ژنتیکی ویروس تبخال پتانسیل زیادی در درمان سرطان های پیشرفته نشان داده است. این درمان هنوز در آزمایشات اولیه است. البته محققان دریافته اند که RP2، نسخه اصلاح شده ویروس هرپس سیمپلکس (تبخال)، موفق شد سلول های سرطانی را در یک چهارم بیماران از بین ببرد. بیماران، مبتلا به سرطان‌های بسیار پیشرفته و پیچیده‌ای بودند که درمان‌های لازم برای آن ها تمام شده بود.

یک درمان امیدوار کننده

کوین هرینگتون، پروفسور درمان‌های بیولوژیکی سرطان در موسسه تحقیقات سرطان، در این بیانیه گفت: “مطالعه ما نشان می دهد که یک ویروس کشنده سرطان مهندسی شده ژنتیکی می تواند یک یا دو ضربه به تومورها وارد کند. مستقیماً سلول های سرطانی را از درون نابود می کند و در عین حال سیستم ایمنی را علیه آنها فرا می خواند.”

وی افزود که مشاهده چنین پاسخ های مثبتی در مراحل اولیه کارآزمایی های بالینی، که هدف اصلی آنها آزمایش ایمنی یک درمان است، به ندرت دیده می شود.

هرینگتون توضیح داد: “یافته‌های آزمایشی اولیه ما نشان می‌دهد که یک نوع مهندسی ژنتیکی شده از ویروس تبخال می‌تواند به طور بالقوه به یک گزینه درمانی جدید برای برخی از بیماران مبتلا به سرطان‌های پیشرفته تبدیل شود. از جمله آن‌هایی که به سایر اشکال ایمنی درمانی پاسخ نداده‌اند. من مشتاقم ببینم آیا ما همچنان مزایایی را در درمان تعداد بیشتری از بیماران مشاهده می کنیم.”

ویروس RP2 که به تازگی مهندسی شده، مستقیماً به تومورها تزریق می شود، جایی که به دو روش عمل می کند. ابتدا در داخل سلول‌های سرطانی تکثیر می‌شود تا آن ها را از درون بشکند و به طور موثر آنها را از بین ببرد.

دوم، پروتئینی به نام CTLA-4 را مسدود می کند. ترمزهای سیستم ایمنی را آزاد می کند و توانایی آن را برای کشتن سلول های سرطانی افزایش می دهد. در نهایت، RP2 نیز برای تولید مولکول‌هایی به نام‌های GM-CSF و GALV-GP-R اصلاح شده است که به ویروس قابلیت‌های بیشتری می‌دهد تا سیستم ایمنی را برای مقابله با سرطان تحریک کند.

• پاک کردن خاطرات خاص به وسیله یک تحقیق جدید

نتیجه ویروس مهندسی ژنتیک شده تبخال

از 9 بیمار تحت درمان با RP2، سه نفر شاهد کوچک شدن تومور و حتی یک نفر شاهد ناپدید شدن کامل سرطان خود بود. او پنج ماه پس از شروع درمان همچنان بدون سرطان باقی ماند.

این بیمار گفت: “من هر دو هفته یک بار به مدت پنج هفته تزریق کردم که سرطان من را کاملاً ریشه کن کرد. من الان دو سال است که از سرطان رهایی یافته ام، این یک معجزه واقعی است، هیچ کلمه دیگری برای توصیف آن وجود ندارد.”

سپس محققان نمونه خود را به 30 بیمار که هم RP2 و هم ایمونوتراپی نیولوماب را دریافت کردند، گسترش دادند. آن ها دریافتند که هفت نفر از این افراد از این درمان بهره مند شده اند.

عوارض جانبی خفیف

این مطالعه نشان داد که بیشتر عوارض جانبی RP2 خفیف بود مانند تب، لرز و خستگی. هیچ یک از آنها به اندازه کافی جدی نبودند که نیاز به مداخله پزشکی داشته باشند. اکنون، محققان قصد دارند مطالعات خود را با نمونه های بزرگتر از بیماران ادامه دهند.

پروفسور کریستین هلین، مدیر اجرایی موسسه تحقیقات سرطان گفت: “ویروس‌ها یکی از قدیمی‌ ترین دشمنان بشریت هستند، همانطور که همه ما در طول همه‌گیری دیده‌ایم. اما تحقیقات جدید ما نشان می‌دهد که می‌توانیم از برخی ویژگی‌هایی که آن‌ها را به چالش کشیدن برای آلوده کردن و کشتن سلول‌های سرطانی تبدیل می‌کنند، استفاده کنیم. این یک مطالعه کوچک است اما یافته های اولیه امیدوار کننده است. من بسیار امیدوارم که با گسترش این تحقیقات، شاهد ادامه بهره مندی بیماران باشیم.”

باید دید آیا این درمان جدید روی دسته گسترده تر بیماران جواب می دهد یا نه.

رانگ تانگ و ربکا کای، استادان ویرجینیا تک، برای کشف یک روش جدید درمان سرطان با هم همکاری کرده اند.

روش آنها به شدت به سیتوکین ها، پروتئین های کوچکی که مانند پیام رسان در میان سلول های ایمنی بدن عمل می کنند، متکی است. این مولکول ها نقش حیاتی در هماهنگی پاسخ های ایمنی دارند. تحقیقات تانگ و کای پتانسیل استفاده از سیتوکین ها را برای افزایش اثربخشی استراتژی های درمان سرطان برجسته می کند.

درمان سرطان اصلاح شده نوید پیشرفت ایمنی درمانی را می دهد

طبق گزارش انجمن سرطان آمریکا، سال گذشته بیش از 600000 نفر در ایالات متحده تسلیم سرطان شدند. تلاش بی وقفه برای درک این بیماری، پیشرفت های پزشکی را با هدف درمان هایی که هم کم تهاجمی و هم عمیقاً تأثیرگذار هستند، پیش برده است.

یکی از رقبای در حال افزایش، ایمونوتراپی است که به سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با سلول های سرطانی ضربه می زند.
تانگ در بیانیه ای توضیح داد: “سیتوکین ها در تحریک سلول های ایمنی برای از بین بردن سلول های سرطانی قوی و بسیار موثر هستند. مشکل این است که آنها آنقدر قوی هستند که اگر آزادانه در سراسر بدن پرسه بزنند، هر سلول ایمنی را که با آن روبرو می شوند فعال می کنند، که می تواند باعث پاسخ ایمنی بیش فعال و عوارض جانبی بالقوه کشنده شود.”

بنابراین، هدف روش تانگ و کای استفاده از پروتئین های سیتوکین برای ایمونوتراپی بالقوه است. برخلاف رویکردهای گذشته، تکنیک آنها محلی سازی طولانی مدت سیتوکین های محرک سلول های ایمنی را در داخل تومورها تضمین می کند و ساختار سیتوکین ها و سطوح واکنش پذیری را حفظ می کند.

جایگزین ایمن تر برای شیمی درمانی

درمانهای مرسوم سرطان مانند شیمیدرمانی فاقد ویژگی های خاص هستند و سلول های سالم و سرطانی را هدف قرار میدهند. در نتیجه، بیماران اغلب عوارض جانبی مانند ریزش مو و خستگی را به دلیل حمله به کل سلول های بدن خود تحمل می کنند.

تحریک پاسخ ایمنی بدن در برابر تومورها یک جایگزین امیدوارکننده برای درمان سرطان است. در حالی که تحویل سیتوکین ها می تواند سلول های ایمنی را در تومورها فعال کند، تحریک بیش از حد سلول های سالم ممکن است منجر به عوارض جانبی شدید شود.

• اختراع رباتی کوچک برای مسواک زدن

به گفته تانگ، اگرچه دانشمندان قبلاً تشخیص داده بودند که سیتوکین ها میتوانند به فعال شدن و مبارزه با تومورها کمک کنند، اما نمیدانستند چگونه آنها را در داخل تومور محلی کنند و در عین حال سمیت را در بقیه بدن قرار ندهند.

او گفت: “مهندسان شیمی میتوانند از یک رویکرد مهندسی به این موضوع نگاه کنند و از دانش خود برای کمک به اصلاح و افزایش اثربخشی سیتوکین ها استفاده کنند تا بتوانند به طور مؤثر در داخل بدن کار کنند.”

تانگ و شاگردانش از تخصص خود برای مهندسی ذرات تخصصی با اندازه های مختلف استفاده کردند که تحویل دقیق دارو را تسهیل می کند. این ریزذرات به گونهای طراحی شدهاند که پس از تزریق در بدن، در داخل تومور موضعی باقی بمانند. در همین حال، کای و شاگردانش روی ارزیابی ویژگی های سطحی این ذرات تمرکز کردند.

تلاش های مشترک می تواند تحقیقات درمان سرطان را متحول کند

کای همچنین بر نیاز به تخصص در زمینه های مختلف مهندسی در تحقیقات درمان سرطان تاکید کرد.

او خاطرنشان کرد: “من به این پروژه به عنوان یک ازدواج کامل بین مهندسی شیمی و علم مواد نگاه می کنم. اولی بر بخش سنتز و تحویل دارو تمرکز دارد، دومی بر روی استفاده از خصوصیات مواد پیشرفته. این همکاری نه تنها تحقیقات ایمونوتراپی را تسریع می کند، بلکه توانایی تغییر درمان سرطان را نیز دارد.”

برای تانگ، انگیزه با انگیزه توسعه فناوری های جدید در این زمینه تقویت می شود. “کل دسته داروهایی که برای راه اندازی سیستم ایمنی برای مبارزه با سلول های سرطانی استفاده میشوند تا حد زیادی هنوز موفق نشده اند. هدف ما ایجاد راه حل های جدیدی است که به محققان اجازه میدهد این داروها را با درمان های مورد تأیید FDA آزمایش کنند و از ایمنی و کارایی بیشتر اطمینان حاصل کنند.”