8 حیوانی که می‌توانند از آخرالزمان جان سالم به در ببرند

وقتی پایان جهان را تصور می‌کنیم، اغلب بشریت را در حال تقلا برای بقا تصور می‌کنیم، اما طبیعت ممکن است برندگان دیگری (حیوانات)را در ذهن داشته باشد. برخی از موجودات برای تحمل موج گرما، تشعشعات، گرسنگی و حتی خلاء فضا ساخته شده‌اند.

این بازماندگان به سادگی دوام نمی‌آورند. آنها در شرایطی رشد می‌کنند که بیشتر حیات را از بین می‌برد. از خرس‌های آبی میکروسکوپی که می‌توانند دهه‌ها چرت بزنند تا لاشخورهایی که از پوسیدگی تغذیه می‌کنند، در اینجا هشت حیوان وجود دارد که به احتمال زیاد از یک فاجعه جهانی جان سالم به در می‌برند و شاید حتی هر آنچه از زمین باقی مانده است را به ارث ببرند.

خرس‌های آبی (Tardigrades)

اگر حیوانی بتواند “آخرین بازمانده” معتبری باشد، آن خرس آبی است. این موجودات در مقیاس میلی‌متری می‌توانند تقریباً تمام متابولیسم خود را با حلقه شدن در یک “تون” خشک‌شده متوقف کنند، سپس سال‌ها بعد وقتی آب دوباره برگردد، دوباره زنده می‌شوند. در این حالت، آنها شرایط سختی را تحمل می‌کنند که بیشتر حیات را از بین می‌برد. شرایط نزدیک به خلاء، فشارهای خردکننده و تشعشعات شدید که در مقیاس هزاران گری اندازه‌گیری می‌شوند.

در آزمایش‌های آزمایشگاهی، از انفجارهای کوتاه دماهای شدید، از نزدیک به صفر مطلق تا حدود ۱۵۰ درجه سانتیگراد، جان سالم به در برده‌اند و حتی آزمایشی در سال ۲۰۰۷ نشان داد که برخی از خرس‌های آبی می‌توانند سختی فضای بیرونی را تحمل کنند. با این حال، آنها جادویی نیستند. برای زندگی و تولید مثل دوباره، آنها هنوز به یک لایه نازک از آب و شیمی قابل تحمل نیاز دارند. به عنوان الگویی از سرسختی به علاوه نیاز کم به منابع، آنها تقریباً یک انتخاب اجباری برای هر لیست آخرالزمانی هستند.

سوسک‌ها

سوسک‌ها موجوداتی همه‌کاره هستند که تقریباً هر چیزی می‌خورند، به سرعت تولید مثل می‌کنند و می‌توانند دوره‌های طولانی را با غذای کم یا آب تحمل کنند. اینها ویژگی‌هایی هستند که ریشه‌کن کردن آنها را به طرز بدنامی دشوار می‌کند. آنها در برابر تشعشعات از ما مقاوم‌تر هستند زیرا سلول‌های آنها کمتر تقسیم می‌شوند، اما «سوسک ضد آخرالزمان هسته‌ای» یک افسانه است. آزمایش‌های کنترل‌شده و بررسی‌های کارشناسان نشان می‌دهد که سوسک‌ها در دوزهای بالاتر از انسان‌ها زنده می‌مانند، اما همچنان در سطوح شدید می‌میرند و گرما و شوک یک انفجار واقعی را تحمل نمی‌کنند.

یک حقیقت به یاد ماندنی این است که سوسک‌ها می‌توانند روزها تا هفته‌ها بدون سر زندگی کنند، این به دلیل نحوه تنفس حشرات از طریق مجاری تنفسی بدن است، نه یک سیستم متمرکز بینی و گلو. در دنیای تاریک پس از فاجعه با بقایای پراکنده و پناهگاه، آنها احتمالاً دوام خواهند آورد، اگرچه خشکسالی، سرمای ناگهانی و منابع مسموم همچنان محدودیت‌هایی را ایجاد می‌کنند.

کرکس‌ها

کرکس‌ها گروه کنترل بیماری‌های طبیعت هستند. آنها در لاشه‌خواری تخصص دارند و اسید معده آنها به اندازه کافی قوی است که بسیاری از میکروب‌های خطرناک را خنثی کند. جوامع روده آنها برای مقابله با سموم و باکتری‌هایی که حیوانات دیگر را بیمار می‌کنند، سازگار شده است. از آنجایی که آنها می‌توانند برای یافتن غذا در مسافت‌های طولانی پرواز کنند، در اکوسیستم‌های مختل شده که شکار تازه کمیاب است، به خوبی می‌توانند از لاشه‌ها استفاده کنند.

نکته این است که کرکس‌ها در برابر سموم خاص، از جمله بقایای لاشه دام، بسیار آسیب‌پذیر هستند. یکی از دلایلی که چندین گونه در بخش‌هایی از آسیا و آفریقا از بین رفته‌اند. در یک فاجعه جهانی که سموم گسترده هستند، این حساسیت می‌تواند یک ضعف بزرگ باشد. در سناریوهایی که مرگ و میر طبیعی بدون آلودگی شیمیایی غالب است، زیست‌شناسی آنها به یک مزیت بقا تبدیل می‌شود.

کوسه ها

کوسه‌ها محدوده وسیعی از اقیانوس‌ها را اشغال می‌کنند و بسیاری از آنها می‌توانند بین وعده‌های غذایی خود مدت زیادی را صرف غذا کنند. سوابق نشان می‌دهد که یک کوسه‌ی بادخیز بیش از یک سال در اسارت روزه می‌گیرد و گونه‌های آب‌های سرد مانند کوسه گرینلند با بودجه‌های متابولیکی فوق‌العاده کم زندگی می‌کنند. برخی از گونه‌ها همچنین به جمع‌آوری زباله می‌پردازند، که در صورت ناپایداری شبکه‌های غذایی، یک جایگزین مفید است.

به ویژه کوسه‌های اعماق دریا و قطبی در محیط‌هایی زندگی می‌کنند که از بسیاری از شوک‌های سطح زمین در امان هستند، که می‌تواند پس از یک بحران جهانی زمان بخرد. با این حال، آنها در برابر تغییرات گسترده اقیانوس مصون نیستند. اکسیژن‌زدایی شدید، اسیدی شدن یا فروپاشی زنجیره غذایی حتی سرسخت‌ترین‌ها را نیز تهدید می‌کند. کوسه‌های گرینلند، که احتمالاً طولانی‌ترین مهره‌داران عمر هستند و به چندین قرن می‌رسند، به عنوان نمادی از استقامت طولانی مدت، نشان می‌دهند که چگونه یک استراتژی آهسته و کم انرژی می‌تواند در دوران قحطی زنده بماند.

• ۱۸ گونه حیوانی که در معرض خطر انقراض قرار دارند

پنگوئن‌های امپراتور

پنگوئن‌های امپراتور برای کمبود و سرما ساخته شده‌اند. نرها می‌توانند بیش از سه ماه روزه بگیرند و در طول زمستان قطب جنوب روی تخم‌ها بخوابند و به ذخایر چربی متراکم و گروه‌های صرفه‌جویی در انرژی که پرندگان را از لبه‌ی یخ‌زده به مرکز گرم می‌چرخانند، متکی باشند. بدن‌های جمع‌وجور، اندام‌های کوچک و پرهای فشرده‌ی آنها، اتلاف گرما را به حداقل می‌رساند و کلونی‌ها آنقدر دور هستند که برخی از بلایای ساخته‌ی دست بشر ممکن است به سرعت به آنها نرسد.

روی دیگر سکه، وابستگی به زیستگاه است: امپراتورها برای تولید مثل و تغذیه به سکوهای “یخ سریع” پایدار متصل به دریا نیاز دارند. اگر فاجعه‌ای باعث تسریع از دست رفتن یخ دریا شود یا دسترسی به طعمه در زیر یخ را مختل کند، انعطاف‌پذیری آنها می‌تواند به سرعت از بین برود. با این حال، تا زمانی که یخ حفظ شود و غذا در دسترس باشد، تعداد کمی از پرندگان برای تاریکی طولانی و سرمای شدید آماده‌تر هستند.

روتیفرها (چرخان‌تباران)

روتیفرهای بدلوئید حیوانات میکروسکوپی هستند که می‌توانند زندگی را متوقف کنند، از خشک شدن، انجماد و از دست دادن اکسیژن جان سالم به در ببرند و سپس با بهبود شرایط دوباره شروع به زندگی کنند. ادعای شهرت آنها چیست؟ دانشمندان افرادی را از خاک منجمد سیبری که قدمت آنها تقریباً به ۲۴۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد، احیا کردند و نشان دادند که حیات معلق می‌تواند در مقیاس‌های زمانی زمین‌شناسی دوام بیاورد.

بسیاری از bdelloids به صورت غیرجنسی تولید مثل می‌کنند (پارتنوژنز)، بنابراین یک بازمانده می‌تواند به سرعت جمعیت خود را پس از بازگشت آب دوباره ایجاد کند. آنها شکست‌ناپذیر نیستند. سموم شدید یا عقیم‌سازی کامل زیستگاه همچنان آنها را از بین می‌برد، اما اندازه کوچک، رژیم‌های غذایی انعطاف‌پذیر و ترفندهای خواب آنها، آنها را به گزینه‌های بسیار خوبی برای عبور از فواصل طولانی و سخت تبدیل می‌کند. در جهانی با زیستگاه‌های کوچک پراکنده، لایه‌های نازک در خاک، توده‌های آب ذوب شده یا برکه‌های موقت، روتیفرها می‌توانند بی‌سروصدا از بدترین شرایط عبور کنند و دوباره به حالت عادی برگردند.

ماهی کیلی فیش( برکه ماهی)

ماهی کیلی فیش اقیانوس اطلس نمونه بارزی از سازگاری سریع و تکرارپذیر با استرس‌های ایجاد شده توسط انسان است. جمعیت‌هایی که در برخی از آلوده‌ترین مصب‌های آمریکای شمالی زندگی می‌کنند، به طور مستقل دفاع ژنتیکی در برابر مخلوط‌های شیمیایی پیچیده تکامل یافته‌اند و سطوح سمی را که ماهی‌های دیگر را می‌کشد، تحمل می‌کنند. آنها به سرعت بالغ می‌شوند و اغلب تولید مثل می‌کنند، که این امر سرعت تغییرات تکاملی را افزایش می‌دهد و به جمعیت‌ها کمک می‌کند تا پس از شوک‌ها دوباره به حالت عادی برگردند.

ماهی کیلی فیش به عنوان حیوانی کوچک و عمومی در آب‌های جزر و مدی و باتلاق‌ها، می‌تواند از زیستگاه‌های حاشیه‌ای که ممکن است در سواحل آشفته و پس از فاجعه گسترش یابند، بهره‌برداری کند. محدودیت‌ها همچنان پابرجاست. فروپاشی واقعاً شدید اکسیژن، تعادل شوری یا شبکه‌های غذایی همچنان خطرناک خواهد بود و همه گونه‌های ماهی کیلی فیش تحمل یکسانی ندارند. اما سابقه آنها در آب‌های کثیف و آشفته، آنها را به بازماندگان غیرمعمول و محتملی در میان مهره‌داران تبدیل می‌کند.

مورچه‌ها

مورچه‌ها استاد حل مسئله جمعی هستند. وقتی سیل رخ می‌دهد، گونه‌هایی مانند مورچه‌های آتشین به قایق‌های زنده‌ای تبدیل می‌شوند که روزها شناور هستند، تغییر شکل می‌دهند و “خودترمیمی” می‌کنند تا آب را تخلیه کنند و به دنبال زمین بگردند. این کلونی مانند ماده‌ای رفتار می‌کند که در برابر پارگی مقاومت می‌کند و تحت فشار سازگار می‌شود. کلونی‌های آنها می‌توانند به سرعت جابجا شوند، تقسیم شوند و دوباره ساخته شوند و رژیم غذایی همه‌چیزخوار آنها به آنها اجازه می‌دهد تقریباً از هر منبع غذایی استفاده کنند.

تعداد زیاد این حیوان نیز کمک می‌کند. دانشمندان تخمین می‌زنند که تقریباً 20 کوادریلیون مورچه روی زمین وجود دارد که به این گروه، افزونگی در زیستگاه‌های مختلف می‌دهد. نقاط ضعف آنها در سطح کلونی است. سموم، انجماد طولانی مدت یا از بین رفتن کامل مکان‌های لانه‌سازی، هنوز هم می‌تواند جمعیت‌های محلی را از بین ببرد. اما در سراسر سیاره، ترکیبی از سازماندهی اجتماعی، تحرک و ترفندهای مهندسی، شمارش مورچه‌ها را در یک بحران جهانی دشوار می‌کند.