طبق گزارش اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در حال حاضر بیش از 44000 گونه در معرض خطر انقراض قرار دارند.
از دست دادن زیستگاه و شکار بی رویه از دلایل اصلی نرخ انقراض بالاتر است. بیش از یک چهارم حیوانات زمین ممکن است تا پایان قرن بیست و یکم منقرض شوند.
به گفته اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) از پستانداران با شکوه گرفته تا دوزیستان کوچک، در حال حاضر بیش از 44000 گونه در محیط های بومی خود در معرض خطر انقراض هستند.
با توجه به شکار بی رویه، از دست دادن زیستگاه و تغییرات آب و هوایی که به عنوان عوامل اصلی انقراض در نظر گرفته می شوند، یک مطالعه در سال 2022 از دانشگاه فلیندرز استرالیا پیش بینی می کند که این سیاره تا سال 2050 حدود 10 درصد از حیوانات و گیاهان خود را از دست خواهد داد و تا سال 2100 به 27 درصد افزایش خواهد یافت.
اجازه دهید نگاهی به 18 نمونه از در معرض خطرترین حیوانات سیاره بیندازیم.
1. پلنگ آمور
پلنگ آمور (Panthera pardus orientalis) که به نام رودخانه آمور، که در امتداد مرز خاور دور روسیه و شمال شرق چین جریان دارد، در قرن گذشته با کاهش قابل توجه جمعیت روبرو شد و تعداد آن در طول دهه 1970 به 30 نفر رسید.
با این حال، تلاش های حفاظتی این رقم را تا سال جاری به حدود 125 نفر رسانده است، به طوری که اکثر پلنگ های آمور در حال حاضر در پارک ملی سرزمین پلنگ، یک منطقه حفاظتشده در روسیه زندگی میکنند.
پلنگ های آمور که به خاطر خزهای زیبای زرد طلایی، لکه های سیاه بزرگ و زیر شکم سفیدشان شناخته می شوند، از سال 1996 در فهرست قرمز IUCN به عنوان «در معرض خطر بحرانی» قرار گرفته اند.
پاول فومنکو، هماهنگ کننده برنامه حفاظت از تنوع زیستی در شعبه خاور دور صندوق جهانی حیات وحش (WWF) در روسیه، در بیانیه مطبوعاتی می گوید: “از دیدگاه من، تعداد دقیق پلنگ ها سوال مهمی نیست. آنچه واقعا مهم است این است که شکارچی در آستانه خطر انقراض است.”
این به دلیل شکار بی امان، همخونی به دلیل جمعیت کم و از بین رفتن زیستگاه از طریق قطع درختان ناپایدار، آتش سوزی های ناشی از انسان و توسعه صنعتی است.
2. اورانگوتان ها
اورانگوتان ها (که نام آنها از کلمات مالایی به معنای “شخص” و “جنگل” گرفته شده است) بومی جنگل های بارانی گرمسیری و مناطق کوهستانی خزه ای هستند، از باهوش ترین نخستی ها هستند.
با این حال، از دست دادن زیستگاه، علاوه بر شکار و آتش سوزی، همچنین بزرگترین تهدید برای هر سه گونه اورانگوتان است – سوماتران (Pongo abelii)، بورنئا (Pongo pygmaeus)، و اورانگوتان تاپانولی (Pongo tapanuliensis).
با این حال، یافته های سال 2015 نشان میدهد که بقای این میمونهای بزرگ میتواند حتی بیشتر به خطر بیفتد، مگر اینکه تلاش های حفاظتی دوباره آنها را به محیط های طبیعی با منابع غذایی با انرژی بالا معرفی کند تا بقای آنها تضمین شود.
دکتر ارین ووگل، انسانشناس تکاملی در دانشگاه راتگرز در ایالات متحده، در بیانیه ای میگوید: “اگر حیوانات نتوانند انرژی کافی به دست آورند، بازده تولید مثلی و تعداد جمعیت آسیب خواهند دید.”
در حالی که تعیین جمعیت دقیق اورانگوتان جهانی چالش برانگیز است، تخمین ها نشان می دهد که بیش از 104000 اورانگوتان بورنئی، کمتر از 14000 سوماترایی و کمتر از 800 اورانگوتان تاپانولی باقی مانده است.
3. کرگدن
در آغاز قرن بیستم، آفریقا و آسیا خانه 500000 کرگدن بود. با این حال، جمعیت کرگدن تا سال 1970 به 70000 نفر کاهش یافت. امروزه کمتر از 27000 کرگدن در زیستگاه طبیعی خود وجود دارد. با این حال، این افزایش نسبت به 16803 کرگدن تخمین زده شده در پایان سال 2022 است.
کرگدن سیاه (Diceros bicornis)، کرگدن جوان (Rhinoceros sondaicus)، کرگدن سوماترایی (Dicerorhinus sumatrensis) و کرگدن بزرگ یک شاخ (Rhinoceros unicornis) همه به شدت در معرض خطر انقراض هستند. کرگدن های سفید (Ceratotherium simum)، که جمعیت آنها در یک نقطه به تنها دو نفر کاهش یافته بود، فقط کمی بهتر هستند.
در حالی که تخمین ها می گویند حدود 6487 کرگدن سیاه در حیات وحش وجود دارد، هر دو جاوان و سوماترا کمتر از 80 قلاده دارند. بنیاد بین المللی کرگدن گزارش میدهد که کرگدن سوماترا اکنون ممکن است به چند نفر آخرش برسد.
از دست دادن زیستگاه و همچنین شکار غیرقانونی و تجارت غیرقانونی شاخ کرگدن که به 20000 دلار در هر کیلوگرم می رسد، دلایل اصلی تعداد بسیار کم جمعیت است.
4. سائولا
سائولا (Pseudoryx nghetinhensis) که به عنوان تکشاخ آسیایی نیز شناخته می شود، بومی رشته کوه آنامیت در ویتنام و لائوس است. گاو ساکن در جنگل یکی از کوچکترین دامنه ها را در بین پستانداران بزرگ دارد و در جنگل های مرطوب همیشه سبز یا برگریز زندگی می کند و ترجیحاً دره های رودخانه ای را ترجیح می دهد.
سائولا توسط IUCN به عنوان در معرض خطر جدی طبقه بندی شده است و تنها از سال 1992 برای علم شناخته شده است. تخمین زده می شود که بیش از 750 نفر وجود نداشته باشد.
یک خطر بزرگ برای این گونه شکار است – شاخ های تیز آن که هم در نر و هم در ماده یافت می شود، غنائم ارزشمندی در شمال دامنه این حیوان محسوب می شوند.
این گونه همچنین برای تجارت غیرقانونی خز، اهداف طب سنتی و گوشت مورد هدف قرار می گیرد که تقاضای زیادی در رستوران ها و بازارهای مواد غذایی در منطقه دارد.
5. واکیتا (گرازماهی کالیفرنیا)
این گراز دریایی (Phocoena sinus) بومی شمال خلیج کالیفرنیا است. این کوچکترین گونه از ستاسین در جهان است که طول آن از چهار تا پنج فوت متغیر است. در آستانه خطر انقراض است و بیش از 10 نفر باقی نمانده است.
واکیتا به شدت تحت تأثیر فعالیت های انسانی قرار گرفته است. آنها اغلب در تورهای آبششی مشبک بزرگی که توسط شکارچیانی که به طور غیرقانونی توتوآبا را مورد هدف قرار می دهند، درگیر می شوند و می میرند.
کریستوفر کیریازیس، دانشجوی دکترای UCLA در بوم شناسی و زیست شناسی تکاملی، در یک بیانیه، گفت: “ما دریافتیم که واکیتا توسط عوامل ژنتیکی، مانند جهش های مضر، که تمایل دارند روی بسیاری از گونه های دیگر که مخزن ژنی آنها تا حد مشابه کاهش یافته است، تأثیر بگذارند، منقرض نمی شود. ماهیگیری غیرقانونی همچنان بزرگترین تهدید آنهاست.”
محققان بر این باورند که اگر ماهیگیران به تجهیزات پایدار روی آورند و خطر تورهای آبششی از بین برود، این حیوانات دریایی در معرض خطر انقراض ممکن است شانس بهبودی داشته باشند.
6. تنبل سه انگشتی پیگمی
تنبل های سه انگشتی پیگمی (Bradypus pygmaeus) که بسیار کوچکتر از سایر گونه های تنبل ها هستند، فقط در جزیره کوچکی در سواحل کارائیب پاناما، جزیره اسکودو د وراگواس یافت میشوند. جدای از زندگی در حاشیه درختان حرا قرمز جزیره، آنها در داخل جنگلی منطقه نیز زندگی می کنند، که نشان می دهد جمعیت آنها به احتمال زیاد بین 500 تا 1500 نفر است.
برایسون وویرین، محقق موسسه پرندهشناسی ماکس پلانک آلمان، در بیانیه ای مطبوعاتی میگوید: “در هر صورت، این عدد برای یک گونه کامل بسیار کم است.”
این موجودات درختی به طور قابل توجهی در برابر اختلال در زیستگاه و توسعه انسانی خود آسیب پذیر هستند و به دلیل جنگل زدایی مداوم خانه های جنگل های بارانی آنها به عنوان تهدید اصلی برای همه گونه های تنبل محسوب می شوند. علاوه بر این، شکار غیرقانونی خطر دیگری را ایجاد می کند که ناشی از تقاضای زیاد برای تنبل ها در تجارت غیرقانونی حیوانات خانگی است.
7. شتر باختری وحشی (شتر دوکوهانه وحشی)
شترهای باختری وحشی (Camelus bactrianus ferus) یکی دیگر از پستانداران بزرگ در معرض خطر انقراض هستند. آنها در برخی از دورافتاده ترین مناطق بیابانی در شمال چین و جنوب مغولستان زندگی می کنند.
بیشتر آنها در منطقه حفاظت شده ملی شتر وحشی Lop Nur چین زندگی می کنند، در حالی که تعداد کمتری را می توان در منطقه Great Gobi A Strictly Protected پیدا کرد.
طبق گزارش IUCN، با جمعیت وحشی حدود 950 نفر، این حیوانات به دلیل از دست دادن زیستگاه ناشی از فعالیت های انسانی مانند شکار، معدن، و توسعه کشاورزی به شدت در معرض خطر هستند.
علاوه بر تقاضا برای گوشت و پوست آنها، محدوده محدود آنها تلاش های حفاظتی را برای بقای آنها ضروری می کند.
8. نهنگ حقیقی اطلس شمالی
نهنگ حقیقی اطلس شمالی (Eubalaena glacialis) یک نهنگ در معرض خطر انقراض است که تحت قانون گونه های در معرض خطر از سال 1970 فهرست شده است.
با تنها 356 نفر باقی مانده، از جمله کمتر از 79 ماده فعال تولید مثلی، جمعیت آنها با سرعت نگران کننده ای کاهش می یابد که عمدتاً به دلیل فعالیت های انسانی است. علاوه بر این، تعداد گوساله های جدید در سال های اخیر به طور مداوم کمتر از حد متوسط بوده است.
تغییرات آب و هوایی، برخورد کشتی ها، و درهم تنیدگی در وسایل ماهیگیری از علل اصلی مرگ و میر نهنگ های حقیقی اطلس شمالی محسوب میشوند.
جاشوا استوارت از اداره ملی اقیانوسی و جوی (NOAA) در کالیفرنیا، ایالات متحده میگوید: “درهم تنیدگی وسایل ماهیگیری در این جمعیت متأسفانه نسبتاً رایج است و درهم تنیدگی هایی که منجر به وسایل متصل و آسیب های شدید میشود، عموماً در چند دهه گذشته افزایش یافته است.”
افزایش سطح سر و صدای اقیانوس ناشی از فعالیت های انسانی نیز نگران کننده است. زیرا این صدا می تواند ارتباط بین نهنگ حقیقی اطلس شمالی را مختل کند و سطح استرس آنها را افزایش دهد.
9. فیل جنگلی آفریقایی
فیل های جنگلی آفریقایی (Loxodonta cyclotis) که جنگلهای استوایی مرطوب در غرب آفریقا و حوضه کنگو را مهار میکنند، به طور مداوم برای عاجهای عاج شکار میشوند.
به دلیل افزایش فعالیتهای شکار غیرقانونی و تجارت غیرقانونی، این گونه در سال 2021 پس از کاهش بیش از 86 درصدی جمعیت آن در یک دوره 31 ساله، توسط IUCN در معرض خطر انقراض اعلام شد.
از دست دادن زیستگاه، درگیری انسانی و تولید مثل کند نیز بر کاهش جمعیت آنها تأثیر می گذارد.
جان پولسن، دکترای بوم شناس و زیست شناس تکاملی از دانشگاه دوک و آژانس ملی میگوید: “با کمتر از 100000 فیل در سراسر آفریقای مرکزی، اگر دولت ها و سازمان های حفاظت از محیط زیست سریع اقدام نکنند، این زیرگونه در خطر انقراض است.”
10. گوریل ها
این حیوانات بسیار باهوش که رفتارها و احساسات انسان مانند زیادی از خود نشان می دهند، مانند غم و اندوه و خنده، پس از شامپانزه ها و بونوبوها، سومین خویشاوند نزدیک ما هستند.
بزرگترین میمون های بزرگ که در جنگل های استوایی و نیمه گرمسیری آفریقای استوایی زندگی می کنند، به دو گونه تقسیم می شوند: گوریل شرقی (Gorilla beringei) و گوریل غربی (گوریل گوریل). هر دو توسط IUCN به عنوان “به شدت در معرض خطر” طبقه بندی شده اند.
طبق گفته سازمان گوریل، یک سازمان غیرانتفاعی متمرکز بر حفاظت، جمعیت فعلی گوریل های غربی کمتر از 150000 نفر است. در میان آنها، گوریل های کراس ریور (Gorilla gorilla diehli)، یکی از دو زیرگونه گوریل های غربی در کنار گوریل های دشت غربی (گوریل گوریل گوریل)، تعداد کمتر از 300 نفر در طبیعت دارند.
یکی از زیرگونه های گوریل شرقی، گوریل گرائر (Gorilla beringei graueri)، تنها 6800 جمعیت دارد.
این زیرگونه که فقط در جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) وجود دارد، در سال 1998 به 17000 نفر میرسید. با این حال، طبق مطالعه سال 2016 توسط موسسه تحقیقات گرمسیری اسمیتسونیان پاناما، جمعیت به دلیل جنگ ها، شکار غیرقانونی و از دست دادن زیستگاه به شدت کاهش یافت.
گوریل کوهی (Gorilla beringei beringei)، تنها زیرگونه ای است که به عنوان “در خطر انقراض” فهرست شده است، جمعیتی در حدود 1200 نفر دارد.
شکار غیرقانونی، تغییرات آب و هوایی، تخریب زیستگاه و بیماری مهم ترین تهدید برای بقای گوریل ها محسوب می شوند. برخی از حامیان محیط زیست انتظار دارند که گوریل ها تا سال 2050 یا قبل از آن در طبیعت منقرض شوند.
11. کاکاپو
کاکاپو (Strigops habroptila) که معمولاً به عنوان طوطی جغد شناخته می شود، یک گونه طوطی شبگرد و زمین نشین بومی نیوزلند است.
به گفته دپارتمان حفاظت نیوزیلند، این طوطی های بدون پرواز که میتوانند تا 25 اینچ رشد کنند، در خطر انقراض قریب الوقوع هستند و طبق گفته های اداره حفاظت نیوزیلند، امروزه تنها 247 نفر زنده هستند.
مهمترین تهدیدات آنها شکارچیان پستاندارانی مانند گربه ها، موش های صحرایی، موش های صحرایی و حشرات است که پیش از شروع برنامه بازیابی کاکاپو در سال 1995، تقریباً کل جمعیت را از بین بردند.
علاوه بر این، آسپرژیلوزیس، عفونت ناشی از قارچ آسپرژیلوس که باعث بیماری تنفسی شدید و گاه کشنده می شود، تهدید بزرگ دیگری است. این عفونت در سال 2021 باعث مرگ دو بالغ و هفت جوجه شد.
در سال 2023، تیمی از دانشمندان دانشگاه اوتاگو توالی یابی ژنی تقریباً کل جمعیت کاکاپو را برای کمک به بقای گونه انجام دادند.
اندرو دیگبی، دکترا، مشاور علمی از وزارت حفاظت، در بیانیه ای مطبوعاتی توضیح داد: “کاکاپو از بیماری و بازده تولید مثلی پایین رنج میبرد، بنابراین با درک دلایل ژنتیکی این مشکلات، اکنون میتوانیم به کاهش آنها کمک کنیم.”
12. گرازماهی بیباله
گرازماهی بیباله یانگ تسه تنها گونه از گراز دریایی آب شیرین در جهان است. این نام به دلیل نداشتن باله پشتی است.
این گونه ستاسه (Neophocaena asiaeorientalis) بومی رودخانه یانگ تسه در چین است و در کانال اصلی رودخانه و دو دریاچه بزرگ یافت می شود. دو گونه و سه زیرگونه از گراز دریایی بدون باله در حال حاضر شناخته شده است.
فعالیت های گسترده انسانی در رودخانه، از جمله آلودگی، ماهیگیری غیرقانونی، برخورد قایق ها و سدسازی، منجر به کاهش قابل توجه جمعیت شده است و امروزه تنها حدود 1000 نفر باقی مانده اند. از دست دادن زیستگاه، گرازهای دریایی را مجبور به ورود به مناطق کوچکتر و کوچکتر می کند.
صندوق جهانی طبیعت هشدار می دهد که بدون تلاش فوری برای حفاظت، گرازماهی بیباله با احتمال 90 درصدی برای انقراض در قرن آینده مواجه است. پس باید خطر انقراض آن را جدی گرفت.
13. تمساح پوزهباریک گنگی (گریال)
تمساح پوزهباریک گنگی (Gavialis gangeticus)، که معمولاً به آن تمساح گاویال یا ماهی خوار می گویند، یکی از اعضای آسیایی خانواده کروکودیلیا است که با پوزه بلند و باریک متمایزش قابل تشخیص است.
از لحاظ تاریخی، دامنه گریال رودخانه های بنگلادش، بوتان، هند، میانمار، نپال و پاکستان را در بر میگرفت. امروزه این گونه به جمعیت های تکه تکه شده در نپال و شمال هند محدود شده است. طبق گفته پارک جانورشناسی ملی اسمیتسونیان در ایالات متحده، گریال یک سبک زندگی آبی را دنبال میکند و افراد فقط آب را رها میکنند تا در سواحل شنی غوطه ور شوند و لانه کنند.
گریال ها پس از کاهش 98 درصدی جمعیت از دهه 1940، از سال 2007 توسط IUCN به عنوان در معرض خطر بحرانی قرار گرفته اند. در حال حاضر کمتر از 250 فرد در طبیعت باقی مانده است. کاهش قابل توجه جمعیت به از دست دادن زیستگاه ناشی از فعالیت های انسانی، کاهش منابع غذایی موجود (ماهی)، و روش های مضر ماهیگیری نسبت داده می شود.
14. میمون عنکبوتی قهوه ای
میمون عنکبوتی قهوه ای (Ateles hybridus) که بومی جنگل های شمال کلمبیا و شمال غربی ونزوئلا است، یکی از 25 گونه نخستی در معرض خطر انقراض جهان است.
این گونه که با دم بلند خود متمایز می شود، دارای چهار انگشت خمیده و بدون شست است که به آن کمک می کند از درختی به درخت دیگر تاب بخورد و در اطراف شاخه های درخت حرکت کند.
طبق گزارش IUCN، در طول 45 سال گذشته، جمعیت میمونهای عنکبوتی قهوهای حدود 80 درصد کاهش یافته است که منجر به باقی ماندن جمعیت وحشی تقریباً 3000 نفری شده است.
خطرات اولیه برای این گونه شامل از دست دادن زیستگاه طبیعی آن به دلیل جنگل زدایی توسط انسان و شکار غیرقانونی است، زیرا گوشت این گونه در بسیاری از مناطق منطقه بومی آن ارزش بالایی دارد.
15. لاک پشت دریایی پوزه عقابی
این لاک پشت دریایی در معرض خطر انقراض (Eretmochelys imbricata) نام خود را از دهان منقار مانند منحصر به فرد خود گرفته است که برای یافتن منابع غذایی در شکاف ها و شکاف های صعب العبور بسیار مناسب است.
بیشترین جمعیت پوزه عقابی که در آب های گرمسیری و نیمه گرمسیری اقیانوس های اصلی جهان یافت می شود، در اقیانوس اطلس غربی، هند و هند و اقیانوس آرام یافت می شود. بزرگترین جمعیت لانه ساز در استرالیا و جزایر سلیمان قرار دارند.
طبق یک مطالعه در سال 2018، پوزه هاکس در معرض خطر خاصی از تغییرات آب و هوایی است، که در حال حاضر باعث تغییر در نسبت جنسی و نتایج باروری شده است.
ناتالی مونترو، فارغ التحصیل دانشگاه ایالتی فلوریدا و نویسنده اصلی این مطالعه، دریافت که افزایش دمای هوا و دریا، همراه با افزایش بارندگی و تشعشعات خورشیدی، می تواند موفقیت کلی جوجه کشی گونه را تا پایان قرن 11 درصد کاهش دهد.
مونترو میگوید: “انسان ها می توانند به طرق مختلف به لاک پشت های دریایی کمک کنند. کاهش ساخت و ساز ساحلی و حفاظت از زیستگاه های ساحلی بیشتر به اطمینان از در دسترس بودن زیستگاه لانه سازی در حال و آینده کمک می کند.”
در بسیاری از نقاط جهان، پوزه عقابی را به دلیل صدف های زیبای خود شکار می کنند که از آن برای ساخت جواهرات و زیور آلات استفاده می شود.
تهدیدهای دیگر عبارتند از گره خوردن در وسایل ماهیگیری تجاری، حملات کشتی ها، آلودگی اقیانوس ها، شکار تخم ها و جوجه های جوجه ریزی، و تخریب زیستگاه در اثر فعالیت های انسانی.
برآوردها ادعا می کنند که تنها پنج جمعیت در سراسر جهان وجود دارد که سالانه بیش از 1000 ماده بالغ و حدود 8000 ماده بالغ لانه می سازند.
16. سمندر غول پیکر چینی
سمندر غول پیکر چینی (Andrias davidianus) که یکی از بزرگترین دوزیستان در جهان به حساب می آید، بومی رودخانه های کوهستانی و دریاچه های سنگی در حوضه رودخانه یانگ تسه است.
از دست دادن زیستگاه، آلودگی و شکار بی رویه گوشت آن – خوراکی لذیذی که در طب سنتی چینی استفاده می شود – تهدیدهای قابل توجهی برای این گونه است.
به گفته یک سازمان حفاظت از محیط زیست در خطر انقراض حیات وحش، کمتر از 50000 نفر در طبیعت باقی مانده اند.
جمعیت های پرورشی بیش از 2 میلیون تخمین زده می شود، با این حال، تحقیقات انجام شده در سال 2015 بیان می کند که کشاورزی به جای حمایت از حفاظت از جمعیت سمندرهای وحشی، خطری جدی برای جمعیت سمندرهای وحشی دارد.
این مطالعه نشان داد که سمندرهای وحشی بهطور غیرقانونی شکار میشوند تا جمعیت های مزرعه داری را تکمیل کنند، جمعیت هایی که مقاوم نیستند و اغلب در پرورش موفق با چالش هایی مواجه هستند.
اندرو کانینگهام، پروفسور اپیدمیولوژی حیات وحش در انجمن جانورشناسی لندن و نویسنده اصلی این پروژه، میگوید: “با شیوه های کشاورزی بهتر، صنعت کشاورزی غولپیکر سمندر چینی این پتانسیل را دارد که به جای تهدید، حفاظت از آنها را منتفع کند.”
17. گرگ سرخ
گرگ قرمز (Canis rufus) در معرض خطر انقراض ترین گرگ جهان است، سگ سگی که اندازه آن بین کایوت و گرگ خاکستری است.
بومی بخش جنوب شرقی ایالات متحده، جمعیت گرگ های قرمز تا اوایل قرن بیستم به طور قابل توجهی کاهش یافت که به دلیل ابتکارات کنترل شدید شکارچیان و تخریب زیستگاه ناشی از فعالیت های انسانی بود.
گرگ های قرمز که به دلیل رنگ قرمز رنگ کتشان متمایز هستند، توسط IUCU.S.nce در سال 1996 به عنوان در معرض خطر بحرانی قرار گرفته اند.
طبق گزارش سرویس حیات وحش ماهی و حیات وحش ایالات متحده، تنها حدود 17 گرگ قرمز در طبیعت باقی مانده است. 241 قلاده دیگر در 45 مرکز پرورشی در سراسر کشور در اسارت نگهداری می شوند.
18. قورباغه آبی Sehuencas
قورباغه آبی Sehuencas (Telmatobius yuracare)، بومی جنگل های ابری کوهستانی گرمسیری بولیوی، رودخانه ها و باتلاق ها، عمدتاً توسط از دست دادن زیستگاه تهدید میشود.
اعتقاد بر این بود که این گونه بین سال های 2009 تا 2019 منقرض شده است، زیرا دانشمندان تنها از یک نمونه نر به نام رومئو آگاه بودند که در موزه تاریخ طبیعی بولیوی Alcide d’Orbigny در اسارت نگهداری میشد.
رومئو که «تنهاترین قورباغه جهان» نام داشت، حتی یک پروفایل دوستیابی آنلاین توسط دانشمندان برای یافتن یک ماده و نجات گونه او از ناپدید شدن داشت.
اما در سال 2019، محققان پنج قورباغه را در طبیعت کشف کردند – سه نر دیگر و دو ماده. این کشف اجازه ایجاد یک برنامه اصلاح نژاد را داد.
دیدگاهتان را بنویسید